Rotterdamse marathon

Rotterdamse marathon, het was geweldig!

Rotterdamse marathon

En toen was de dag daar. De Rotterdamse marathon gaat van start.
Al vroeg begeef ik me naar de stad om eerst nog een groepsfoto met Stichting B for you te maken in onze shirts, gesponsord door Loonstrokie De stichting waar ik voor ga lopen, omdat zij nieuwe mentoren kunnen gebruiken voor hun programma’s.

Daarna nog even op zoek naar een toilet, wat lang niet makkelijk is, want overal staat het rijen dik. De stad wordt overspoeld door hardlopers die allemaal met hun eigen ding bezig zijn.
De sfeer is dan al magisch, de zon schijnt en de stad zindert van het naderende feestje.
Een schone toilet vind ik op het metrostation, altijd beter dan een dixie en niet eens zo druk.
Daarna op weg naar het startvak, het is nog vrij rustig in mijn vak, maar dat duurt niet lang.

De start

Ik sta in het laatste vak, dus het gaat nog even duren. Met ademhalingsoefeningen krijg ik mijn stuiterende hartslag onder controle.
Omdat ik het eerste stuk sneller wil lopen om later wat meer tijd te hebben, ga ik vooraan in het vak staan. De pacer van 5.00 uur haalt me vanzelf wel in, denk ik nog.

Startvak 1 mag van start, je hoort het commentaar door de speaker, Lee Towers begint te zingen en de hele stad begint te dansen van geluk.
Kippenvel tot aan mijn kruin, iedereen lacht en zwaait en danst. De zon op ons bolletje en vol verwachting mogen we een stuk naar voren lopen.
De volgende start die ingeleid wordt door het geluid van een hartslag door de speaker. Je wordt enorm opgezweept en in de verte zie ik de Erasmusbrug vol in de zon liggen. Dáár moeten we naar toe, als we daar zijn is het zover. Op die mooie icoon van de stad met op de achtergrond het silhouet van het gebouw ‘De Rotterdam’.
Mooier wordt het niet! Dit is mijn stad en hier sta ik om te mogen starten tijdens mijn eerste Rotterdamse Marathon. Mijn hart maakt een vreugdedansje en ik krijg de grijns niet van mijn gezicht.

Eindelijk mogen wij. We zijn los!
Al die mensen op die fantastisch mooie brug, die ons aanmoedigen. Een wauwmoment, overweldigend vind ik het.
Ik vergeet even dat ik helemaal niet zo hard hoef, maar ik geniet en voor mijn gevoel loop ik precies het juiste tempo.

De run

Als het op Zuid eindelijk wat rustiger wordt met publiek, kun je even ademhalen. Even bijkomen van dat wat je zojuist hebt meegemaakt.
Je hoort de cadans van de schoenen om je heen, duizenden mensen doen hetzelfde als jij. Continu word ik ingehaald, maar dat deert me niet. Ik loop in Rotterdam!
Na een tijdje kijk ik op mijn hartslagmeter, oeps ik loop in het rood. Iets rustiger aan doen dan maar, maar lange tijd krijg ik de hartslag niet lager.

Om de kilometer is er wel een blij moment, iemand die je ziet staan die speciaal voor jou komt, waanzinnige bands langs de kant of gewoon het feit dat je de plekken waar je loopt zo goed kent.
Op de 15 kilometer staat mijn lief met de buren, zij voorzien me af en toe van water. Ze staan precies op het punt waar ik twee keer langskom en ik straal. Het enige wat ik uit kan brengen is dat het zo leuk is!

Op 20 kilometer wordt het echter zwaarder, mijn gewrichten spelen op. Mijn hartslag is eindelijk aan het zakken, maar mijn lijf heeft het nu al pittig.
Daar baal ik van en af en toe wandel ik een stukje. Wat ik al die tijd genegeerd heb, is dat mijn gewrichten vaak opspelen, vooral als het warm is.
En warm is het vandaag. Ik voel mijn pols opzwellen, bonken en pijnlijker worden. Geen goed teken, want dat kost teveel energie.
Ook mijn vingers en handen gaan mega pijn doen, wat ik ook doe, koelen, rustiger aan, het werkt niet.
Toch loop ik nog steeds en geniet ik ook nog steeds.

Als ook mijn knieën beginnen te kloppen begint langzaam het gevoel te ontstaan dat dit misschien niet zo heel verstandig is.
Helaas, want verder gaat alles gewoon goed! Mijn voedingsplan is goed, ik heb genoeg water, ik heb het niet te warm, mijn hartslag blijft redelijk stabiel en mijn tempo ook.

DNF

De week voor de Rotterdamse marathon leerde ik de term dnf kennen, di not finish.
Dit werd mijn eerste Rotterdamse marathon en het werd helaas een dnf.
Lang heb ik geworsteld met de vraag ga ik door of niet. Ik wilde per se heel Rotterdam Zuid gedaan hebben en dat is gelukt. Daarna zou ik kijken wat ik nog aan kon in de stad.


Op 28 kilometer wist ik dat ik het niet ging redden, de pijn werd te hevig en overheerste alles. Op zoek naar een opening waar ik het parcours afkon stond onverwachts een collega met haar vader heel enthousiast naar me te roepen. Dát gaf me nog een kilometer extra, maar daarna was het op. Nog dertien kilometer rennen met deze pijn was het me gewoonweg niet waard. Misschien was het haalbaar, maar wat zou ik mijn lijf aan doen? Wat zouden de klachten daarna zijn?


Op 29, 5 kilometer stopte ik, meteen op zoek naar mijn mobiel om mijn lief te waarschuwen die op 30 kilometer stond.
Precies daar stonden mijn oom en tante, met een al gepelde banaan, omdat ze wisten dat ik er aan zou komen.
Hoe welkom was dat! Samen met hen heb ik nog een collega aangemoedigd en daarna wilde ik maar één ding. Naar huis.
Niet vanwege de teleurstelling, want die viel eigenlijk wel mee. Ik wist dat dit het enige juiste was om te doen en ik heb er de hele weg enorm van kunnen genieten!

Weer een Rotterdamse marathon?

Wat ik volgend jaar doe? Ik heb nog geen idee. Ik weet dat mijn voorbereiding goed was, dat ik dat allemaal goed heb aangepakt.
Mijn voldoening haal ik uit het feit dat ik mezelf enorm verbeterd en versterkt heb dit afgelopen jaar. Ik werd sterker, sneller en kreeg meer zelfvertrouwen. Vorig jaar om deze tijd liep ik met moeite de 10K, in december al de 15K, in februari de halve marathon en gisteren de 30K.
En heel eerlijk, ik heb minder spierpijn dan na de halve marathon. Dus er is zoveel positieve verbetering! Alleen kwam deze marathon misschien nog net iets te vroeg voor mijn lijf.
Dus ik weet wat me te doen staat wil ik het nog weer eens proberen.









Gepubliceerd door

admin

Schrijvende hardloper uit Rotterdam

Een gedachte over “Rotterdamse marathon, het was geweldig!”

  1. Winnifred,
    Je hebt het geweldig gedaan.
    In de aanloop naar de marathon, we hebben je zien trainen. Je hebt meegedaan met promoties en jezelf, maar ook Stichting B for You goed neergezet.

    Wij gunnen je het van harte dat je het volgende keer helemaal uitloopt. En mooi om te zien hoe jij bewust een keuze hebt gemaakt om voor je eigen gezondheid te kiezen.

    Namens het hele team: Dank je wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *