Rottemerenloop

Lions Rottemerenloop

Rottemerenloop

De Rottemerenloop, een loop waar ik me voor inschreef, omdat het dwars door het gebied gaat waar ik vroeger veel vertoefde.
Een road to memory lane dus.
Daarnaast wil ik me na de marathon wat meer oefenen in het lopen van mijn eigen snelheid tijdens een georganiseerde loop.
Daar was deze Rottemerenloop perfect voor, had ik bedacht.

Slecht weer

De dag startte met regen, heel veel regen. Na een nacht met ook ontzettend veel regen.
Dat had zelfs een kudde koeien ertoe aangezet het hoger op te zoeken en die liepen in de ochtend bij ons door de straat te spoken.
Genoeg opwinding dus al meteen en niet heel goed voor je voorbereiding op een loop, want uiteindelijk moest ik me heel erg haasten om nog op tijd te komen.
De buienradar gaf gelukkig aan dat het vanaf de start droog zou zijn en als ik door zou lopen, zou ik droog over komen.

De loop zelf

Bij aankomst bleken er niet heel veel deelnemers te zijn, wat ik prima vond. Voor het startnummer van de 15 kilometer stond niet eens een rij.
Dat gaf mij al het vermoeden dat dus niet heel veel mensen die 15 zouden lopen en ik zo maar weer eens in de achterhoede zou kunnen eindigen.
We begonnen aan de gezamenlijke warming up en vertrokken toen gemoedelijk het Rottemeren gebied in. Ik liep heel rustig, vastbesloten me niet te laten opjagen en gewoon mijn eigen tempo aan te houden. Dat was immers waar ik tijdens de marathon op gestrand was.

Al snel bleek dat ik niet bang hoefde te zijn dat het publiek me teveel zou enthousiasmeren.
Er was namelijk geen publiek. Gewoon niemand, niks. De gehele loop niet!
Gelukkig was het gebied heel mooi en kon ik van de omgeving genieten.

In het begin kon ik een aantal dames aardig bijhouden en ik besloot hun tempo te volgen, want dat voelde goed. Toen zij bij de waterpost een paar honderd meter smokkelden, moest ik afhaken. Ik doe niet aan afsnijden en anders moest ik te hard gaan om weer bij te komen.

Story of my life

Onderweg had ik alle tijd om na te denken aangezien ik al snel in mijn eentje liep. Achter me liepen er nog een paar wist ik, maar dat zouden ook 10 kilometer lopers kunnen zijn. Ik focuste daarom maar op mezelf en de omgeving.
Ik bedacht dat het wel ironisch zou zijn als ik weer als een na laatste zou finishen, net als bij mijn eerste halve marathon.
Vroeger badmintonde ik en stond ik altijd in finales, maar daar werd ik altijd tweede. Schijnbaar wil ik én geen eerste én geen laatste zijn.
Na een heel lang saai stuk kon ik eindelijk in een bocht ontdekken wat er nog achter me liep, dat was één vrouw en een man, heel ver weg.
Mooi, in ieder geval geen laatste. Mijn tempo was prima, gelijk aan mijn tempo op de halve marathon en dat vond ik met twintig graden best oké. Door het gebrek aan publiek ging het wel meer en meer op een trainingsrondje lijken in plaats van op de Rottemerenloop.
Dat maakte ook dat je niet makkelijk versnelde.

En ja, uiteindelijk werd ik inderdaad één na laatste van de deelnemers die nog mee liepen. Een aantal had ik onderweg al uit zien vallen.
Maar mijn doel was bereikt, ik had tijdens de gehele loop mijn eigen tempo kunnen lopen. Ik liep dan wel geen PR, maar tevreden was ik wel.
Ook als één na laatste loper.

Gepubliceerd door

admin

Schrijvende hardloper uit Rotterdam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *