Blog

Ik ben er wel klaar (mee) voor!

Ik ben er klaar mee

Klaar ben ik met al dat trainen en opletten of alles wel in de planning past.
Nog 22 dagen vóór de Rotterdamse marathon, slaat ineens de mineur toe.
Het kan ook door het weer komen, want bij elk trainingsloopje word ik zeiknat en waai ik bijkans van het wegdek.
PR’s worden door die omstandigheden ook niet meer gehaald. Kortom, het wordt wat minder leuk, dat lopen.
Elke dag moet je bedenken of je moet lopen of niet. Elke week moet je in je agenda opschrijven wanneer je überhaupt tijd hebt voor je trainingsschema.
Het wordt ineens wat veel allemaal.

Zenuwen

Of zouden het gewoon de zenuwen zijn dat ik er klaar mee ben?
Omdat ik nog steeds niet weet of ik het wel ga halen. Dat maakt het spannend, hoewel het zelfvertrouwen er echt wel was.
Als ik mijn eigen ding doe, is het haalbaar. Maar ja, lukt dat tussen duizenden anderen?

De mensen om mij heen worden ook wat onrustiger. Zenuwachtig zelfs of ze het wel gaan halen. En dat terwijl een aantal daarvan het al eerder gedaan hebben en bij mij vergeleken zo’n beetje op hun sloffen.
Dus als zij paniek krijgen, mag ik ook wel een beetje zenuwachtig worden.

Maar zenuwen zijn niet zo goed voor mij. Niet voor mijn buik en niet voor mijn nachtrust. Dus eigenlijk moeten ze er niet zijn.
En ik weet tenslotte dat ik goed bezig ben, dat ik het kan en dat ik het ga doen. Dus waarom stress?
Maar ook de anderen hoor ik zeggen dat ze er klaar mee zijn. Eigenlijk zijn we er gewoon helemaal klaar voor. Het mag morgen gaan gebeuren in plaats van over 22 dagen.

Even weer wat anders

Het is ook tijd om me weer ergens anders op te kunnen focussen.
Nu word ik zo’n hardloper die alleen maar daar mee bezig is. Zo’n type dat ik voorheen irritant zou vinden. Nu ben ik het zelf.
Daar ben ik mooi klaar mee.

Maar de focus mag er wel even vanaf. Niet meer nadenken wanneer ik wat kan gaan eten, want mijn buik kan nou eenmaal niet alles verdragen en dat is tijdens een marathon natuurlijk niet handig.
Maar ook gewoon weer eens een wijntje drinken als het weekend is, want dat doe ik inmiddels ook al ruim een maand niet meer.
Het stressen bij elk pijntje dat je voelt, mag ook wel klaar zijn, want mijn hemel, wat voel je dan een hoop als het belangrijk is dat je lichaam goed blijft functioneren!

Kortom, ik ben er klaar voor! Laat die marathon maar komen, dan kunnen we daarna weer lekker normaal gaan doen.



Hardlopen met Stichting B for you

Stichting B for you

Zoals inmiddels bij velen bekend, loop ik de marathon niet alleen voor mezelf, maar ook voor Stichting B for you.
Dit omdat ik deze stichting een warm hart toedraag. Zij regelen namelijk mentorschappen voor kinderen die wel een mentor kunnen gebruiken, op deze manier motiveren ze de kinderen en creëren ze kansen die ze anders misschien niet zouden krijgen.

De jeugd is de toekomst, dus om die reden vind ik het belangrijk dit initiatief te steunen.
Wil je de stichting ook steunen? Hier kun je je donatie doen.
Maar misschien trekt het mentorschap je wel? Klik dan hier.

Wat ik niet wist, is dat we met de hardlopers een spotje zouden gaan maken voor RTV Rijnmond.
Superleuk natuurlijk, maar ook wel spannend omdat je niet precies weet wat je te wachten staat.
John Buijsman, bekend van ‘De marathon’ en de Gamma reclames, zou ons als ambassadeur van de stichting gaan trainen.

De opnames

Op zondagochtend was het zover. Juist op de dag van de klimaatmars, regende het pijpenstelen. Dat beloofde niet veel goeds voor de opnames. Een camera mag niet in de regen, zoveel wist ik er wel van.

De kennismaking met de renners was gemoedelijk. Leuk om te zien dat er inmiddels meerdere renners zich hadden aangesloten bij Stichting B for you. En gelukkig was ik ook niet meer de enige die de hele marathon gaat lopen, dat haalt de druk er toch wel iets vanaf.

John Buijsman wist iedereen met zijn open houding al snel op het gemak te stellen en zo voelden de opnames niet zo gekunsteld.
Het ging allemaal gezellig en op een natuurlijke manier.
Wij als renners liepen lekker een stukje in de regen en John trainde ons op zijn eigen manier.
Naderhand nog even napraten en de klus was alweer geklaard.

Om de stichting meer bekendheid te geven, konden we allemaal een persoonlijke foto met John laten maken die we kunnen verspreiden op social media. En daarnaast hebben we nu een ‘juich’ shawl van Stichting B for you.
Deze is via de lopers te krijgen of op de dag van de marathon zelf.
Gewoon doneren zonder shawl aan te schaffen mag natuurlijk ook, maar het zou ook tof zijn om onderweg de shawls in het publiek terug te zien!

Aftellen

Door met de groep lopers bij elkaar te komen, komt de marathon ineens wel heel dichtbij. Een week van te voren zullen we nog een keer bij elkaar komen voor de laatste dingetjes.
Het geeft allemaal net dat stukje extra motivatie. Dat stukje energie om ook die laatste weken volop te blijven trainen. Omdat je weet waarvoor je het doet.
Leuke bijkomstigheid van die dag was dat we vanaf 17.00 uur al elk uur op RTV Rijnmond te zien waren met ons goede doel.

Ondanks het weer was ik volop gemotiveerd om die middag nog braaf mijn 12K rondje te rennen in windkracht negen.
Door alle energie van die ochtend, heb ik dat bijna hardop lachend kunnen doen. Dat lachen was dan vooral doordat mijn benen door de harde wind soms letterlijk onder mijn lijf vandaan geblazen werden.




Altijd maar honger!

Honger

Honger, een nieuwe staat van zijn sinds ik extra veel train.
De gehele dag door heb ik trek. En niet alleen lekkere trek, nee mijn lichaam snakt naar bouwstoffen. Naar kracht en energie.
Gek word ik ervan, het lijkt alsof ik alleen nog maar aan eten kan denken.
Niet dat ik niet van eten hou, integendeel, maar op dit moment lijkt het obsessieve vormen aan te gaan nemen.
De lunchtrommel is extra gevuld als ik naar het werk ga en in de auto moet tegenwoordig ook echt altijd wat te eten liggen.
Voor het geval ik na het werk nog steeds honger heb.

Abnormale hoeveelheden

Uiteraard wil ik ervoor waken door al dat eten aan te gaan komen. Maar dat is ook niet wat er gebeurd. Sterker nog, ik verlies gewicht.
Ondanks de enorme hoeveelheden die ik, voor mijn gevoel, naar binnen werk.
Als het me zou lukken dit allemaal niet te eten, dan zou ik inmiddels op mijn ideale gewicht zitten wat nog een aantal kilo’s onder het huidige ligt.
Maar helaas strooit de honger roet in dat eten en daar heb ik het maar mee te doen.

Het voelt als abnormaal om zoveel te eten, maar inmiddels weet ik ook wel dat het belangrijk is naar je lichaam te luisteren.
En wat ik eet, is over het algemeen dan ook wel gezond.
Behalve de geitenkaas, daarvan snack ik teveel, maar daar heb ik dan ook echt behoefte aan na een dag werken.

Gezonde tussendoortjes

Inmiddels heb ik Teff ontdekt, een oergraan wat een langere verzadiging levert.
En dat werkt. Op de beschrijving staat dat je vier eetlepels in je melk moet doen, dat zijn er bij mij wat meer. Het moet wel een beetje structuur hebben, voordat ik het wil eten. Maar Teff vult enorm en daardoor lukt het me de tussendoortjes iets te minderen.
En wat ik tussendoor eet, is dan redelijk gezond. Ik ga voor de biologische notenrepen zonder suiker, de Nakedrepen gemaakt van dadels en ik eet wat vaker een handje noten.
Daar ben ik dol op, dus dat is zeker geen straf. Inmiddels weet ik wel dat ik het bij een handje moet houden en geen hele bakken weg moet werken. Dan zou het de gezondheid weer schaden.

Ik ben helemaal niet zo van het fruit, maar af en toe een banaantje wil er nu ook wel in. Een ik krijg steeds meer behoefte aan appelstroop, ook hier weer de biologische variant.
Het grappige is dat ik ook weer meer koolhydraten eet, omdat ik daar trek in heb. Ik kan niet tegen brood dus dat eet ik niet, maar pasta’s, Teff en rijstwafels gaan er prima in. Toch vast een beetje stapelen voor tijdens die 42 K.
Het voordeel is dat ik ook veel eiwitten moet eten en ik ben dol op ei.
Die kook ik dan ook graag mee om tussendoor eens te eten.
Want die honger moet gestild worden. Het hebben van honger is het hebben van weinig energie en dat moet nu op peil gehouden worden.

Het zwarte gat

Daarom hoop ik niet dat er na de marathon iets is als een zwart gat.
Want dan is het niveau van eten nog niet meteen gedaald. Mocht ik dan minder gaan bewegen, dan weet ik zeker dat ik weer terug ga naar een gewicht dat ik niet meer wil.
Zaak dus om of op tijd weer te gaan bewegen of mijn honger minder vaak te stillen. In ieder geval is het zaak om op te blijven letten.
Maar dat na de marathon die alles beheersende honger zal verdwijnen, vind ik wel een prettig vooruitzicht. Niet meer continu op zoek naar eten, denken aan eten en dromen van eten.
Gewoon weer lekker normaal gaan doen.

Lopen met een hartslagmeter

Hartslagmeter

Al heel lang gebruik ik een hartslagmeter tijdens het lopen.
Maar niet effectief. Het ging mij er meer om dat ik wist hoe ver ik had gelopen en dat ik kon zien of ik sneller was geworden.
Het model dat ik had was dan ook gedateerd en deed niet alles wat ik nodig zou hebben voor mijn marathontraining.

Dus schafte ik in december als cadeautje aan mezelf een nieuwe hartslagmeter aan. De Polar Vantage M.
Daar heb ik heel lang over getwijfeld, want het oog wil in mijn geval ook wat. De twijfel lag tussen de Garmin of de Polar. De Garmin vond ik mooier, de Polar had meer mogelijkheden.
Dus uiteindelijk werd dat hem en met die keuze ben ik nog steeds heel tevreden.

Lopen op hartslag

Voor mijn sportrustenschema moet ik lopen op hartslag en dan wil je wel een horloge om hebben waarop je dat in één oogopslag kan zien.
Dat kan ik nu en dat zorgt ervoor dat ik mijn hartslag goed in de gaten heb, hoewel ik dat inmiddels ook erg goed aan kan voelen.

Het voordeel van mijn nieuwe horloge vind ik vooral dat hij na elke kilometer aangeeft hoe snel ik die ronde was. Daar heb ik heel veel aan, want anders vergeet ik te kijken en rekenen kan ik al helemaal niet.
Deze trilt na een kilometer en ik weet dan precies hoe ik er voor sta. Of ik snel genoeg loop op deze hartslag.
Het geeft rust en ontspanning, want het horloge waarschuwt wel dus je hoeft niet elke minuut te kijken.
En na je gelopen rondje geeft hij een volledige analyse van hoe het ging. Ik hou er van.

Toch een obsessie

Maar alle gegevens die zo’n hartslagmeter je geeft, geven je toch een lichtelijke obsessie mee.
Hij meet je slaap, hij meet elke activiteit die jij wil dat hij meet en hij meet continu je hartslag.
Het voordeel daarvan is dat je weet hoe je er qua fitheid voorstaat. Je ziet ook eerder aan je hartslag dat er een koutje aan zit te komen dan dat je dat aan je snotneus voelt.
En daar zit ook meteen het gevaar. Je focust, of eigenlijk moet ik zeggen dat ik focus op die hartslag. Als het kan dag en nacht. Is mijn rusthartslag oké, heb ik gedoseerd gelopen, heb ik rustig geslapen?

Continu check ik dat ding om te kijken hoe het met mij gaat.
Toegegeven, dat ding weet erg goed hoe het met mij gaat, maar langzamerhand vergeet je ook een beetje zelf te voelen hoe het gaat.
Soms doe ik hem even af, op het werk moet dat sowieso, maar thuis lukt het me ook. Als hij op de oplader moet…..
Ik probeer hem ’s nachts af te laten, maar dat vind ik moeilijk. Ik monitor graag dat ik slecht slaap. Volgens mijn horloge is het namelijk altijd minder slecht dan dat het voelt. En dat wil ik zien. Op een schermpje. En bewaard in een app.

Stimulans

Deze hartslagmeter is tevens een extra stimulans om toch dat rondje te gaan lopen, hoewel je eigenlijk geen zin hebt.
Anders komt er namelijk in beeld te staan dat je behoudend traint. Ik haat het om behoudend te zijn en als hij richting ondertraining neigt krijg ik al helemaal het heen en weer.
Dus kijk ik wat mijn horloge zegt en zodra hij niet meer op productief staat, zal ik er alles aan doen te zorgen dat hij daar weer komt. Dezelfde dag nog.
Maar dat is nu, als extra stimulans voor de marathon. En ik weet best dat je ook een dag behoudend mag zijn en een dag overtraind. Dat is alleen maar goed, herstel is immers ook belangrijk.
Maar bij mij staat hij op productief. Elke dag tot aan de marathon.
Daarna niet meer. Tenminste dat is het plan. Waarschijnlijk moet ik mijn horloge dan gewoon ergens ver weg verstoppen om weer even tot rust te komen.
Om af te kicken van mijn supertoffe, geavanceerde hartslagmeter.





De halve marathon, ik deed het gewoon!

Halve marathon

Een halve marathon hoeft niet als je het trainingsschema van sportrusten volgt. Het mág wel, als je dat zelf wil of voor je eigen mindset.
Dus besloot ik dat wel te gaan doen. Om te voelen hoe ver ik ben, of ik uberhaupt wel zo ver kan lopen. Of de focus er dan is of dat ik afgeleid wordt.
Het moest in het midden van mijn schema vond ik, dan kon ik de leermomenten nog een aantal weken oefenen, voordat die échte marathon op de stoep staat.
In eerste instantie vond ik het spannend toen ik me opgaf. Tot nu toe heb ik maximaal 12 kilometer gelopen en in december de Bruggenloop van 15, maar die telt al niet meer mee.
Gaandeweg ebde de spanning weg en ging ik het als oefenmoment zien.
Ik had me ook niet al te lang van te voren opgegeven, zodat de spanningsboog sowieso kort zou zijn.

Toen was het zover

Zaterdag was het zover. Het was stralend weer en gelukkig was de verkoudheid van mijn lief nog aan mij voorbij gegaan. De dagen voor de loop had ik goed op mijn eten gelet en geen gekke dingen gegeten. Ook wat meer gedronken dan normaal, zodat ik goed gehydrateerd was.
Want ook al doe ik aan sportrusten, ik lees alles rondom de marathon en wat op mij van toepassing is, neem ik mee. Je kunt tenslotte niet alleen op een schema rekenen. Dat er veel meer bij komt kijken, heb ik inmiddels wel geleerd.

Die ochtend at ik mijn normale ontbijt en twee uur voor de race nam ik een banaan. De vorige prestatieloop had ik gelopen na een lunch en dat was niet goed bevallen. Toen was het koud, vandaag uitzonderlijk warm. Ik was zo benieuwd hoe het zou gaan!
Mijn sportdrank dronk ik in de uren voor vertrek plus nog ettelijke glazen water extra. Ook dat had ik de vorige keer niet gedaan en dat voelde ik goed.

Hoewel het februari is koos ik voor de driekwart broek en een shirtje waarvan ik zeker wist dat het niet knelt of snijdt. Korte broeken doe ik nooit op lange afstanden, het gaat altijd ergens schuren.
Petje liet ik achterwege, kom op zeg, het is pas februari.
Dat was leermomentje één, bleek later.

De halve van Delfland

Het deelnemersveld van deze halve marathon van Delfland was niet zo groot en dat vond ik wel prima.
Ik startte lekker achteraan, daar zou ik uiteindelijk toch belanden dus het is zonde om energie te verspillen.
Zou ik dan toch een luie loper zijn?
De 10K en de 21K startten tegelijk, zodat ik niet wist wie wat ging lopen.
Op een gegeven moment splitste de groep en ja hoor, meteen liep ik achteraan met nog één man voor me die bereikbaar voor me was. De rest was al te ver weg.

Heel even heb ik me daar druk om gemaakt. Ik wilde tenslotte geen laatste loper worden.
Maar ineens was daar de rust, ik bedacht dat ik voor het eerst een halve marathon loop en dat elke tijd oké zal zijn.
Het doel was oefenen en genieten.

Nou dat kan zeker tijdens deze mooie halve marathon. Van Maasland tot Schipluiden en weer terug, ik heb genoten van de prachtige omgeving.
Ik liep lekker en relaxt, liet me niet opfokken en niet afleiden door de begeleider op de fiets achter me. Ik vond het wel prima dat ze er reed, ik deed gewoon mijn ding.
Versnellen deed ik niet, ik bleef gestaag mijn eigen tempo lopen. Iets harder dan de bedoeling op de hele marathon zal zijn. Gewoon om te zien of ik dat snellere tempo 21K vol kan houden.

En ja, dat kan ik dus. Ik haalde het binnen de 2.30 uur die als limiet stond. Ik had nog acht minuten over. Liever had ik nog sneller gelopen, maar het was te warm. Zeker de laatste kilometers in de brandende zon zonder pet hebben me daarin genekt.
Maar ik deed het wel! Als een blij ei kwam ik over de finish en de rest van de dag heb ik gestuiterd.
Vorige jaar om deze tijd had niemand, inclusief ikzelf, bedacht dat ik in februari een halve marathon ging lopen en het zou halen!
Doel 1 van dit jaar is bereikt, op naar de hele!

Leermomentjes

Feitelijk vielen de leermomentjes nog wel mee.
Die pet, dat was wel een dingetje, die had ik echt op moeten zetten, want ik kreeg zelfs hoofdpijn door de felle zon.
Wat ik meer geleerd heb is dat ik het kan, dat ik gestaag kan lopen in een constant tempo.
Ik blijk een diesel te zijn, traag starten en lekker doorstampen tot het eind.
Prima toch, als ik het op die manier haal ben ik blij.

Voor je mindset is dit een goede oefening, zo’n halve marathon. Je weet nu waar je op moet letten.
Maar ik weet ook dat ik 21 K in mijn eentje prima door kan lopen dus dan weet ik dat het in Rotterdam met veel afleiding en afwisseling, echt wel goed gaat komen. Een langzamer tempo kan ik tenslotte nog langer volhouden.
Het drinken is gelukt en de gelletjes eten op de juiste momenten ging ook prima. Geen buikpijn en geen moeite met de hitte.

’s Avonds kwam er een enorme verkoudheid opzetten. Die had ik dus blijkbaar toch opgepikt en die was vast al aan het wroeten in mijn systeem. Desondanks kon ik toch gewoon een halve marathon lopen!
Euforisch was ik en ben ik eigenlijk nog steeds.
Want als ik één ding heb geleerd, is dat zo’n halve marathon wel een enorme boost voor je zelfvertrouwen is en dat je er ontzettend blij van kan worden!






Trainen voor de marathon in april

Marathon in april

Als je traint voor een marathon in april, dan houdt dat over het algemeen in dat je enkel en alleen traint in winterse omstandigheden.
Je training start zo’n beetje in december, wanneer het kouder begint te worden en eindigt in april wanneer het net een beetje warm kan worden.

Zo niet vorig jaar. Ja de trainingsomstandigheden waren aldoor winters, tot min 20 aan toe.
Maar de marathon zelf werd gelopen in lenteachtige omstandigheden. Niemand was daar nog aan gewend. Als je onder het vriespunt traint en je hebt ineens een graad of twintig tijdens je wedstrijd.
Derhalve werd de tijd verlengt, omdat het tempo van vele lopers vertraagde.

Trainen in alle weersomstandigheden

Het liefst train je natuurlijk in vergelijkbare omstandigheden als tijdens de marathon.
Waarschijnlijk moet je dan niet die in april kiezen, want dan weet je het nooit.
Gelukkig deed ik vorig jaar niet mee.
En dit jaar? Dit jaar is het anders.
Alle weersomstandigheden heb ik al gehad sinds december.
Veel trainingen in de regen, af en toe in de sneeuw en ook veel onder nul trainingen.
Vandaag wordt mijn eerste rondje in lenteachtige omstandigheden en komende week volgen er meer.
Heerlijk, trainen in 15 graden, maar ik ben wel benieuwd wat dat met mijn tijd zal doen. Er is toch minder zuurstof in de lucht en de pollen helpen ook niet mee.
Ik ben er in ieder geval blij mee dat ik alvast wat kan oefenen met warmere omstandigheden. Ook al is het pas februari, april komt toch rap dichterbij.

Wat is ideaal?

Wat ideale omstandigheden zijn om te lopen is voor iedereen verschillend.
Voorheen liep ik enkel in de ochtend als het zo fris mogelijk was. Ook niet te koud, want dat trek ik dan ook weer niet.
Maar nu ik op hartslag loop, kan ik veel meer hebben. Zelfs tijdens mijn zomervakantie in Italië met 35 graden, liep ik in de ochtend mijn rondjes wel.
Voor de marathon denk ik dat een graadje of twaalf wel ideaal zou zijn. Lekker fris, veel zuurstof in de lucht, regen mag wat mij betreft ook wel.
Niet te hard natuurlijk, maar gewoon een verfrissend buitje.
De zon mag die dag wel even verstek laten gaan, want die kan echt voor uitputting zorgen.
Maar op zo’n lente dag als vandaag word ik erg blij en verheug ik me toch stiekem op zulke omstandigheden tijdens de marathon. Ook al is het misschien net wat te warm, de sfeer en de gezelligheid verbeteren er wel door en dat sleept je er uiteindelijk toch doorheen.

In ieder geval krijg ik er steeds meer zin in!

Hardloopschema versus dyscalculie

Hardloopschema

Het hardloopschema, sinds 28 december 2018 beheerst dit mijn dagelijkse leven.
Alles, maar dan ook alles, wordt gepland rondom dit schema.
Koffiedate? Prima, maar wel na elven, zodat ik eerst een rondje kan rennen.
Hond uitlaten? Moet ook gebeuren, maar dan wel rennend anders klopt mijn schema niet meer.
Gelukkig duurt dit schema maar 100 dagen, want anders zou je er nog obsessief van kunnen worden…..

Ondertussen draag ik dag en nacht een hartslagmeter. Ik monitor mijn activiteit en mijn slaap en probeer verbanden te leggen.
Precies, dat próbeer ik, want analyseren en rekenen behoren beiden niet tot mijn vaardigheden.
Dat maakt het allemaal ook wat stressvoller, want hoe kun je op hartslag of tempo lopen terwijl je dyscalculie hebt.
Dyscaculie? Dat is het onvermogen om te rekenen en logisch te denken. (en nog veel meer, maar ik ga niet alles opbiechten)
Mochten mensen die mij kennen nu verbaasd opkijken, dan ben ik heel blij, want dan heb ik al die tijd blijkbaar redelijk gefunctioneerd.

Dyscalculie als je hardloper bent

Het mooie is dat in het boek de “Hardlooprevolutie” alle schema’s en tijden zijn uitgewerkt.
Dus daar hoef je in principe helemaal niet zoveel mee, gewoon doen wat het boek je voorschrijft.
En dat probeer ik ook, van ganser harte.
Maar toch kan ik niet voorkomen dat ik continu hardlooptijden in mijn hoofd voorbij zie gaan. Dat is op zich helemaal niet erg, als je de tijden logisch kunt beredeneren. En daar ligt dus het probleem.
Dat kan ik niet. Ja, ik kan netjes op hartslag lopen, maar de bijbehorende tijden zorgen dan toch voor stress, omdat ik niet kan voorzien of ik het juist wel ga halen of niet. Want als ik het uit ga rekenen, zo halverwege mijn hardlooprondje, dan komt er een uitkomst en tien minuten later is de uitkomst van dezelfde som toch weer anders. Paniek!!
Het ene uur denk je de marathon in een supertijd te lopen, het volgende moment reken je opnieuw en ga je het niet eens halen.
Nooit, maar dan ook nooit eerder, zelfs niet tijdens examens op de HAVO of HBO, liep ik zo tegen mijn eigen dyscalculie aan als nu.
Andere mensen wel overigens, maar ik had er nooit zo’n last van.

Wat nu?

Wat nu? Tja, ik doe gewoon maar mijn ding en als mijn horloge na 12 K een mooie, stabiele curve laat zien, ben ik tevreden.
Inmiddels is er voor mij uitgerekend hoe snel ik elk rondje móet lopen om binnen de tijd binnen te komen. Maar dat is een statisch gegeven, zodra de rondjes (een rondje is 1 K) van tijd veranderen ook al is met het seconden, dan ben ik het spoort bijster.

Braaf kijk ik elk rondje wat de tijd is, ik weet waar ik rondom moet zitten, maar zodra er een uitschieter bij zit, slaat de paniek weer toe. Dan ga ik alle rondjes bij elkaar optellen, en geloof me, dat gaat fout!
De strategie tijdens de marathon moet voor mij feitelijk zijn om strak op de vooraf vastgestelde rondetijden te gaan lopen. En vooral niet proberen te gaan rekenen.
Maar ja, dat is uiteraard een utopie. Dus waarschijnlijk staan er mensen voor mij langs de kant die met een handgebaar aangeven of ik eronder of erboven zit. Hoe die dat uitrekenen of naar elkaar communiceren zal mij een zorg zijn, als ze er maar staan en de juiste gebaren maken.
Dan ga ik braaf mijn 42 rondjes rennen.

Marathon voorbereiding en Stichting B for you

Marathon voorbereiding

De marathon voorbereiding, het wordt een steeds serieuzere zaak.
Spannend ook, want die datum van 7 april komt nu toch wel rap dichterbij.
Een volle maand ben ik bezig met de echte marathon voorbereiding zoals die beschreven staat in het boek ‘De hardlooprevolutie”.
Of het goed gaat? De ene dag wel en de andere dag wat minder.
Je hebt nou eenmaal van die dagen en alles wat ik nu doe is ter voorbereiding, de dag zelf zul je toch moeten afwachten wat het met je doet.
Het weer, de sfeer, de spanning, de staat van je lijf op dat moment, of je een goede nachtrust hebt gehad. We zullen het allemaal gaan mee maken.
Het enige wat ik er aan kan doen is mezelf voorbereiden.
Er valt veel te lezen over die voorbereiding en je gaat ook gerichter interesse tonen in wat andere lopers doen en vinden.
En soms komen er ook ineens hele andere dingen op je pad, zo maar, omdat je er oog voor hebt op dat moment.

Stichting B for you

Zo was er een oproep van iemand uit mijn netwerk met de vraag wie de marathon gaat lopen. Voor de stichting waar hij werkzaam voor is, zoeken ze lopers die geld in willen zamelen.
Nou zat ik daar niet echt op te wachten, midden in mijn marathon voorbereiding, want geld inzamelen kost tijd en energie.
Maar toch besloot ik met hem af te spreken en eens te horen wat de bedoeling is.
Stichting Bforyou doet namelijk veel voor kinderen. En kinderen zijn de toekomst dus dat vind ik altijd een belangrijk doel.
Wat zij doen is mentoren leveren voor kinderen die dat nodig hebben, zodat ze even onder andere mensen zijn, in andere omstandigheden, zodat ze kunnen werken aan hun groei en ontwikkeling.
Eigenlijk wist ik al meteen dat ik me wel aan deze stichting wilde verbinden.
Al jaren werk ik met de wat kwetsbaarder doelgroepen onder de jeugd en een doel als dit vind ik mooi.

Help mij en dus ook de stichting!

Dus hier komt mijn vraag voor mijn volgers.
Willen jullie alsjeblieft doneren voor deze stichting? Dat kan via onderstaande link en al geeft een ieder een euro, dan kunnen we al een heel eind komen.
Ik beloof mijn kneiter harde best te gaan doen tijdens die marathon, om te zorgen dat de Stichting Bforyou zichtbaar wordt in Rotterdam en dat er meer geld beschikbaar komt om deze kinderen nieuwe dingen te laten ontdekken.
Doneren kan hier!
Mocht je meer willen weten over de stichting en wat zij doen of misschien wil je zelf wel mentor worden, kijk dan hier.
Ondertussen ga ik weer verder met mijn marathon voorbereiding.
Uiteraard hou ik jullie op de hoogte wat betreft updates, zowel van mijn voorbereiding als van de Stichting.


De kou strooit roet in het eten

Winter kou

Winter kou, ineens is het er. Koning Winter is binnengetreden.
Het seizoen waar ik altijd om stond te trappelen, gewoon omdat het zo genieten is. Die winterse kou met zijn prachtige taferelen.
Dat je daar ineens anders over kunt gaan denken blijkt als je een marathon schema volgt.

Ik kan er niet tegen

Mijn lijf kan niet tegen kou. Mijn lijf kan ook niet tegen warmte en voorheen staakte dan ook al mijn trainingen tijdens extreme weersomstandigheden.
Totdat ik het lopen op hartslag ontdekte. Ineens kon ik de hele zomer door rennen, langzamer dan normaal, maar ik rende wel.
Daar hoopte ik in de winter ook op, maar inmiddels weet ik beter.
Geen ademhalingsoefening of thermo kleding of voedingsadvies kan mijn lijf wapenen tegen kou.
Het staakt gewoonweg. Niet meteen, maar wel na niet al te lange tijd.

De training in de kou

Sinds gisteren weet ik dat zeker. Omdat er een 10 K voluit op het schema stond.
Ik was al niet fit, maar ja die 10 K kon ervoor zorgen dat ik misschien op hogere hartslag kan gaan trainen dus ik was gebrand hem te lopen.
Het eerste wat ik deed was temperaturen, want lopen met koorts is een no go.
Dat kan gevaarlijk zijn voor je hart. Ik ben heel eigenwijs, maar mijn hart bescherm ik goed. Ik had geen koorts, alleen een beetje slapjes. Dus lopen kon ik wel.

Ik moest voluit en ik ging voluit. Goed beschermt tegen de kou ging ik op pad.
7 K hield ik het voluit vol, conditioneel had ik dat nog langer gekund.
Maar mijn benen hielden het voor gezien. Door de kou stroomde er geen bloed meer naar toe, ze werden stijf en gingen tintelen.
Normaliter word je warm door beweging. Mijn lijf niet. Mijn bovenlijf wel, maar het onderstel verstijfd.

Werkelijk geen stap kon ik meer rennen. Wandelen nog wel.
Mijn 10 K tijd dus maar bij benadering uitgerekend en tot de conclusie gekomen dat ik op dezelfde hartslag blijf trainen.
Helaas, maar misschien kan ik de training ruilen met die van het einde van de week, de 7 K intensief. Dan kan ik alsnog 10 K voluit. Ja, je wordt wel creatief met zo’n marathonschema.

Vervangend trainen dan maar

Dat wordt de komende dagen dus binnen trainen.
Op zo’n vreselijke loopband die ik nog heb uit de tijd dat ik astma aanvallen had en echt niet naar buiten kon.
Voor korte afstanden voldoet hij prima, voor interval ook.
Maar voor een 12 K op marathontempo die nu op het programma staat lijkt het me hel.
Maar het moet gebeuren, ik volg nou eenmaal een schema.
Op de loopband en naar de geestdodende muur staren dan maar, want buiten gaat de komende dagen niet lukken.
Gelukkig las ik net op tijd een artikel dat een loopband minder efficiënt traint, zo voelt het ook, dan buiten. Maar als je hem op 1% stijgingspercentage zet, het dan toch vergelijkbaar is. Dat gaan we dan maar doen. Goede muziek op en gaan. Want lopen zal ik!
Het is de eerste keer in mijn leven dat ik als wintermens verlang naar het moment dat de winter voorbij is.
Wat een marathonschema al niet met je kan doen…..




Trainen, trainen, trainen

Trainen volgens sportrusten schema

Inmiddels start ik met week 4 van het sportrusten schema. Onvoorstelbaar hoe snel dat gaat en hoe snel de marathon dus ook dichterbij komt.
En daarmee af en toe de spanning of ik het wel echt ga halen.
Het is echt ontzettend leuk om voor zo’n doel te trainen. Waar je normaal op zondagochtend jezelf nog eens lekker omdraait, moet je nu echt wel aan de bak.
In het boek ‘de hardlooprevolutie’ zeggen ze dan wel dat je best af en toe een training mag overslaan, maar zo zeker voel ik me nog niet om dat ook echt te doen. Dus ook na een zeer gezellig en vooral laat feestje, zie je mij de volgende dag braaf mijn rondjes draven.

Planning

Het draait allemaal om plannen. Het schema staat in het boek volledig uitgeschreven. Soms moet je echter toch het één en ander omgooien om het kloppend te krijgen. Ik heb niet op alle dagen uit het schema tijd dus verplaats je dan wel eens een training.
Het belangrijkste is dat er balans blijft tussen rusten en trainen. Vier dagen achter elkaar trainen is niet goed voor je herstel.
Je wordt immers beter tijdens je herstel.
Dus elke week plan ik van te voren in wanneer ik tijd zou hebben om te rennen. Aangezien ik een ochtendrenner ben, plan ik andere afspraken daar de komende periode omheen.
Gelukkig is er een dag in de week dat je heel rustig traint en meestal maar zo’n 5 km. Die training plan ik op een werkdag. Als ik uit het werk komt meteen de sportkleding aan, hond mee en samen rennen.
Dat scheelt tijd en zorgt ervoor dat de hond ook een nieuwe uitdaging heeft waar hij lekker zijn energie in kwijt kan.
Een onverwachts bijkomend voordeel van sportrusten.

Hoe gaat het nu?

Het trainen vind ik heerlijk. Ik krijg feeling met het lopen op hartslag en ook mijn rusthartslag wordt steeds lager, waaruit blijkt dat je conditie verbetert.
Heel veel sneller word ik voor mijn gevoel nog niet. Ik moet dan ook oppassen niet continu te willen uitrekenen of ik het wel ga halen binnen de tijd. Dat is nog steeds de grootste uitdaging ben ik bang.
Je wordt door deze manier van trainen ook een stuk fitter en actiever. Elke dag heb ik wel zin om te bewegen, niet bewegen is geen optie meer.
Dan is het belangrijk in de gaten te houden dat je niet teveel doet, want dat is niet goed voor je herstel. En dan blijkt dat ik af en toe ook ineens relaxt op de bank ga hangen, iets wat ik eerder nooit deed.
En nog een bijkomend voordeel is dat ik steeds beter slaap. Waarschijnlijk door de ademoefeningen die ook bij sportrusten horen.

Nadenken over de dag zelf

Inmiddels bedenk ik ook af en toe hoe dat tijdens de marathon zelf moet gaan.
Qua sportvoeding, maar ook qua support, want dat zal ik zeker nodig hebben. Er zullen genoeg bekenden langs de route staan, maar ik wil graag wat vaste mensen die me even oppeppen als ik dat nodig heb.
Er zijn al een aantal toezeggingen van vrienden, buren, collega’s dus dat gaat vast helemaal goed komen.
Maar mocht je het ook leuk vinden me te steunen, spreek dan even met me af waar je ongeveer staat. Dat scheelt voor mij een heleboel, als er op vaste punten wat moed ingesproken gaat worden.
Want spannend blijft het wel, waarschijnlijk alle komende weken nog en ik kan alle support heel hard gebruiken!