Blog

Halve marathon in het verschiet

Halve marathon

Een halve marathon ligt in het verschiet. Want ondanks de radio stilte in mijn blogs, heeft het hardlopen niet stilgelegen.
De gehele zomer heb ik lekker door getraind op mijn eigen manier in mijn eigen tempo.
En dat resulteerde in een zomer waarin ik continu getraind heb. Ook als het heel warm weer was.
Want dat is wat sportrusten me heeft gebracht. Het kunnen trainen op lage hartslag onder alle omstandigheden.

Niet specifiek voor de halve marathon getraind

Dat betekent dus ook dat ik niet specifiek een schema heb gevolgd voor de halve marathon. Dat komt eigenlijk vooral omdat ik deze halve marathon pas laat ontdekte. Een sportrusten schema duurt honderd dagen en die tijd had ik niet meer.
Maar ik heb wel het vertrouwen het aan te kunnen, omdat ik al die tijd wel hardgelopen heb. En zelfs sneller ben geworden.
Nog steeds trek ik geen volle zalen, maar ik merk dat mijn tempo versnelt en mijn lijf krachtiger is.
En dus ga ik die halve marathon gewoon doen. ( Met stiekem de angst toch weer een late loper te worden.)

Wedstrijd in eigen woonplaats.

Voor het eerst wordt er namelijk een halve marathon in mijn eigen woonplaats gehouden. En dan vind ik het toch wel erg leuk om deze mee te doen.
Het parcours zal grotendeels bekend terrein zijn en wie weet ook wat bekende toeschouwers onderweg, dat maakt het erg leuk om te lopen.

Tijdens mijn vakantie in Zweden heb ik boven zee niveau hardgelopen en dat merkte ik toen ik thuis kwam. Ik liep van elke snelheid zo’n vier minuten af. Dat was natuurlijk erg prettig en geeft vertrouwen.
Maar de weersomstandigheden spelen natuurlijk ook mee. In Zweden waren de ochtenden koud en dat loopt lekker.

Hier is het algauw een paar graden warmer en zeker komende week rond het middaguur.
Dus ik knijp hem toch wel een beetje hoe het zal gaan.

Andere instelling

De afgelopen tijd heb ik geleerd relaxter te lopen en me niet te focussen op mijn tijd.
Natuurlijk kijk ik achteraf hoe snel ik was, maar ik pin me er niet op vast.
Ook heb ik geleerd volledig op neusademhaling te lopen, zelfs tijdens een intensieve hartslag. Dat geeft energie om het laatste stuk misschien nog wat te versnellen.
De neusademhaling zorgt ook voor een andere focus. je bent volledig gericht op jezelf en je ademhaling.

De uitdaging wordt nu om dat uit te proberen tijdens komende halve marathon.
Waar ik de hele marathon vergaas ging omdat ik mijn energie in alles stopte behalve de focus, wordt dat nu wel het doel.
Een relaxte, gefocuste wedstrijd. Eens zien waar deze instelling mij gaat brengen….






Lekker trainen is het doel

Lekker trainen

Lekker trainen, gewoon omdat je even geen doel hebt, maar wel vooruitgang wil blijven boeken.
Wat ik inmiddels wel geleerd heb, is dat drie keer in de week hetzelfde rondje dan geen zoden aan de dijk zet.
Je moet blijven variëren, in afstand, in snelheid, maar ook in de route om zo verveling te voorkomen.
Twee keer in de week een rondje is te weinig om je conditie en snelheid te verbeteren, drie keer is daarom minimaal, maar het liefst loop ik nog steeds vier keer in de week.

Snelheid verbeteren

In eerste instantie wilde ik vanaf nu mijn tien kilometer snelheid gaan verbeteren. Dat wil ik overigens nog steeds en dus ging ik het tien kilometerschema van sportrusten volgen. Maar aan het eind van het schema ontdekte ik na wat analyse dat mijn omslagpunt misschien wel te hoog was ingeschat. Het omslagpunt is het punt waarop je begint te verzuren. De afstanden moest ik op dat punt lopen, maar mijn geschatte omslagpunt bereikte ik nooit.
En dus heb ik dat tien punten naar beneden bijgesteld. Ineens kon ik wél vijf kilometer op mijn omslagpunt lopen! En ik werd na een week ietsje sneller.
Dat bleek dan beter te kloppen en dus had dat schema niet helemaal bereikt wat ik wilde. Dat lag niet aan het schema, maar wel aan mijn omslagpunt.
Maar om nu weer opnieuw helemaal het schema te gaan lopen, daar had ik niet zo’n zin in.

Doel

Voor de komende periode heb ik geen vastomlijnd doel waar ik naar toe werk. Ik loop mijn afstanden en zorg dat ik ten allen tijde een 10 kilometer of 15 kilometer run mee zal kunnen doen, omdat ik gewoon goed getraind blijf.
Maar in die zomermaanden echte runs vastleggen, daar begin ik niet aan. In de hitte lopen is nou eenmaal niet mijn sterkste kant. Hoewel ook dat steeds beter gaat.

Dus doe ik nu een beetje freewheelen. Minimaal één keer in de week loop ik een 12 kilometer rondje op marathonhartslag en neusademhaling, zodat ik rustig en ontspannen train. Twee keer in de week probeer ik korte afstanden te lopen, soms op omslagpunt en soms op maximale hartslag. En mocht ik dan een dag extra tijd hebben, dan doe ik lekker waar ik zin in heb. Meestal is dat een tien kilometer op intensief tempo. Op die manier train ik wisselende afstanden, wisselende tempo’s en rondjes en blijf ik all roudn getraind. Totdat in het najaar de halve- of hele marathonschema’s weer in gaan.
Zo houd je het hardlopen leuk en je lijf getraind.




Mijn hardloop routine

Hardloop routine

Mijn hardlooproutine, die besloot ik eens nader onder de loep te nemen, nadat ik bleef hangen in mijn tempo.
Routine is namelijk niet altijd positief. Soms moet je even out of the box denken, je ritme veranderen om weer verder te komen.

Mijn hardlooproutine bestond een jaar geleden nog uit twee, soms drie, keer in de week een rondje van zo’n kilometer of tien rennen.
Dat deed ik lekker op het gemak, omdat ik dacht dat mijn conditie dan vanzelf zou verbeteren.
Inmiddels weet ik dat je op die manier je conditie op peil kunt houden, maar verbeteren doet het door zo’n routine niet.

Sportrusten veranderde mijn schema

Door de sportrusten theorie te volgen weet ik nu dat juist afwisseling heel goed is voor je conditie én je tempo.
Mijn 10 kilometer is in een jaar tijd verbeterd van 1.08 uur, naar 59 minuten. Een aanzienlijke verbetering vind ik zelf.
Maar het mag wat mij betreft nog veel beter. Ik wil af van het altijd maar in de achterhoede lopen. Ik hoef geen eerste te worden bij een loop, maar gewoon goed meekomen lijkt me heerlijk.

En dus heb ik mijn routine na de dnf marathon weer veranderd.
Op dit moment probeer ik het tien kilometerschema van sportrusten te volgen, 100 dagen trainen om mijn tijd op deze afstand te verbeteren.
Dat is niet altijd even makkelijk als het hoogzomer is, merk ik. En ik vind het ook belangrijk mijn langere afstand te blijven oefenen.
Mijn routine is nu dan ook twee keer in de week een korte snelle ronde en één keer in de week de rustige lange duurloop. Niet helemaal volgens het sportrusten schema, maar het komt in de buurt.
Het liefst loop ik vier keer in de week, dan doe ik nog een rondje ‘vogels kijken’, maar als het heel warm is lukt dat qua timing niet helemaal.

Het gevaar

Het gevaar van deze routine is dat ik ook hier uiteindelijk weer in blijf hangen en ik alsnog geen vooruitgang boek.
Daarom heb ik na deze 100 dagen het volgende schema, dat voor de halve marathon, alweer klaar liggen.
Want ook daarop heb ik nog veel te verbeteren. Het halve marathon schema is weer net wat intensiever dus een andere routine.
Als dat klaar is, heb ik nog 100 dagen over totdat het 100 dagen hele marathon schema in gaat. In die periode wil ik mezelf dus weer een andere routine aanmeten om snelheid en conditie te behouden, maar vooral te verbeteren.
Om zo bij het uiteindelijke doel te geraken, die hele marathon gewoon uitlopen in een tijd die mij bevalt en niet in de achterhoede eindigt!

Lions Rottemerenloop

Rottemerenloop

De Rottemerenloop, een loop waar ik me voor inschreef, omdat het dwars door het gebied gaat waar ik vroeger veel vertoefde.
Een road to memory lane dus.
Daarnaast wil ik me na de marathon wat meer oefenen in het lopen van mijn eigen snelheid tijdens een georganiseerde loop.
Daar was deze Rottemerenloop perfect voor, had ik bedacht.

Slecht weer

De dag startte met regen, heel veel regen. Na een nacht met ook ontzettend veel regen.
Dat had zelfs een kudde koeien ertoe aangezet het hoger op te zoeken en die liepen in de ochtend bij ons door de straat te spoken.
Genoeg opwinding dus al meteen en niet heel goed voor je voorbereiding op een loop, want uiteindelijk moest ik me heel erg haasten om nog op tijd te komen.
De buienradar gaf gelukkig aan dat het vanaf de start droog zou zijn en als ik door zou lopen, zou ik droog over komen.

De loop zelf

Bij aankomst bleken er niet heel veel deelnemers te zijn, wat ik prima vond. Voor het startnummer van de 15 kilometer stond niet eens een rij.
Dat gaf mij al het vermoeden dat dus niet heel veel mensen die 15 zouden lopen en ik zo maar weer eens in de achterhoede zou kunnen eindigen.
We begonnen aan de gezamenlijke warming up en vertrokken toen gemoedelijk het Rottemeren gebied in. Ik liep heel rustig, vastbesloten me niet te laten opjagen en gewoon mijn eigen tempo aan te houden. Dat was immers waar ik tijdens de marathon op gestrand was.

Al snel bleek dat ik niet bang hoefde te zijn dat het publiek me teveel zou enthousiasmeren.
Er was namelijk geen publiek. Gewoon niemand, niks. De gehele loop niet!
Gelukkig was het gebied heel mooi en kon ik van de omgeving genieten.

In het begin kon ik een aantal dames aardig bijhouden en ik besloot hun tempo te volgen, want dat voelde goed. Toen zij bij de waterpost een paar honderd meter smokkelden, moest ik afhaken. Ik doe niet aan afsnijden en anders moest ik te hard gaan om weer bij te komen.

Story of my life

Onderweg had ik alle tijd om na te denken aangezien ik al snel in mijn eentje liep. Achter me liepen er nog een paar wist ik, maar dat zouden ook 10 kilometer lopers kunnen zijn. Ik focuste daarom maar op mezelf en de omgeving.
Ik bedacht dat het wel ironisch zou zijn als ik weer als een na laatste zou finishen, net als bij mijn eerste halve marathon.
Vroeger badmintonde ik en stond ik altijd in finales, maar daar werd ik altijd tweede. Schijnbaar wil ik én geen eerste én geen laatste zijn.
Na een heel lang saai stuk kon ik eindelijk in een bocht ontdekken wat er nog achter me liep, dat was één vrouw en een man, heel ver weg.
Mooi, in ieder geval geen laatste. Mijn tempo was prima, gelijk aan mijn tempo op de halve marathon en dat vond ik met twintig graden best oké. Door het gebrek aan publiek ging het wel meer en meer op een trainingsrondje lijken in plaats van op de Rottemerenloop.
Dat maakte ook dat je niet makkelijk versnelde.

En ja, uiteindelijk werd ik inderdaad één na laatste van de deelnemers die nog mee liepen. Een aantal had ik onderweg al uit zien vallen.
Maar mijn doel was bereikt, ik had tijdens de gehele loop mijn eigen tempo kunnen lopen. Ik liep dan wel geen PR, maar tevreden was ik wel.
Ook als één na laatste loper.

Hardlopers met hoest?

Hardlopers zijn doodlopers

Een aloud gezegd over hardlopers. En ja, we zijn nou eenmaal een eigenwijs volkje dat gaat rennen op momenten dat dat misschien niet helemaal verstandig is.
Maar daarnaast doet het zoveel goeds voor je, dat je dat ook maar met moeite kunt opgeven.
Ik zou bijna zeggen :”Een dag niet gerend, is een dag niet geleefd.”
De uitdrukking betekent echter : dat wie te snel begint, het einde misschien niet haalt.
Oké, dat is duidelijke taal die ik volledig op mezelf mag toepassen. Ik ging veel te snel bij de marathon van start en mede daardoor redde ik het niet. Leermomentje.
Maar buiten die vergissing, probeer ik echt goed naar mijn lijf te luisteren.

Wanneer wel of niet lopen?


En soms vraag je je dan af of het verstandig is om wel of niet te gaan.
Het hart zegt dan al snel dat je moet gaan. Dat is tenslotte wat je wilt. Als je niet wilt, vraag je jezelf ook niet af of het wel kan.
Bij koorts ga ik nooit. Dat is niet verstandig, want de virusinfectie die je onder de leden hebt, kan doorslaan naar de hartspier als je toch gaat sporten met koorts.
Wat mij betreft een duidelijk verhaal, lopen met koorts is een no go.

Maar met een verkoudheid vind ik dat wat anders. Soms is het juist dan even lekker om buiten in beweging te zijn. Houd echter wel je hartslag in de gaten. Sowieso is het beter niet te gaan als je rusthartslag tien slagen hoger is dan normaal. Je lichaam is dan al tegen iets aan het vechten en kan alle energie daar voor nodig hebben.

Onder of boven de nek….

Van de week had ik een kuchende hoest met af en toe stikbuien. Verder voelde ik me prima en mijn rusthartslag was zelfs aan de lage kant.
Bij navraag bij andere lopers kreeg ik gemengde signalen. De één zei doen en de ander zei niet doen. Daar kon ik niet zoveel mee.
Luister naar je lichaam was ook een veel gehoorde opmerking, maar mijn lichaam gaf wisselende antwoorden.

Google bracht uitkomst. Op meerdere sites werd er uitgelegd dat alles boven de nek geen reden is om niet te gaan hardlopen.
Maar alles onder de nek, je luchtwegen dus ook, zijn een reden om vooral niet te gaan hardlopen.
Balen, maar ik had wel eindelijk duidelijkheid.
De uitleg waarom dit zo is ontbrak, maar voortaan gebruik ik de ‘nekregel’.
Dus heb ik braaf een aantal dagen rust gehouden, hoe moeilijk ik dat ook vond met een run in het vooruitzicht.



Rennen in hitte, hoe pak je dat aan?

Rennen in de hitte

Rennen in de hitte is altijd even wennen. Zodra de eerste warme dag begint, merk je dat je hartslag omhoog gaat en je tempo omlaag. Vaak is dat al het geval bij een dag die de twintig graden aantikt.
Inmiddels gaan we richting zomer en worden de dagen steeds warmer.
Voorheen gebeurde het mij dan dat het rennen niet meer lukte en ik de zomer even oversloeg.
Gevolg, in het najaar weer helemaal opnieuw beginnen met opbouwen.
Zonde natuurlijk!

Trainen op hartslag

Gelukkig train ik tegenwoordig volgens de sportrusten methode, dus op hartslag.
Je hartslag is ten alle tijden een indicatie van hoe het met je gaat. Als je een hartslagmeter draagt, kun je daar gemakkelijk je training op aanpassen.

Normaal gesproken loop ik op korte afstanden op mijn omslagpunt, de hartslag waarop de verzuring begint. Bij een ieder is dat punt anders. Als ik op een verantwoordde manier wil lopen tijdens warme dagen, is die hartslag simpelweg niet haalbaar.
Mijn tempo ligt nu dan ook wat lager op dezelfde afstand, maar het trainen lukt wel.
De langere afstanden liep ik altijd op lage hartslag dus dat lukt ook met warme dagen prima, hoewel de hartslag dan wel iets oploopt door de warmte.

Acceptatie

Doordat ik nu de gehele zomer door kan blijven trainen, blijft mijn conditie op pijl. Ik loop dan even geen PR, maar dat komt vanzelf wel weer.
Je lichaam moet gewoon enorm wennen aan de warmte, zeker als het zo kan verschillen per dag.
In het begin had ik moeite met het feit dat ik langzamer werd, mijn hartslag hoger werd en ik geen PR meer kon halen.
Inmiddels weet ik dat dat door het weer komt en accepteer ik dat mijn lijf enorm veel moeite heeft met aanpassen aan de temperatuur.
Als ik echter door train, komen die tijden vanzelf wel weer. Want óók in de warmte ga ik dan vanzelf weer sneller worden als de gewenning is opgetreden.
En in de winter wordt het dan pas echt knallen!

Ik train nu voor een snellere tien kilometer volgens het sportrusten schema. Dat zijn korte afstanden op hoge hartslag. Even heb ik getwijfeld ermee te stoppen, totdat de temperaturen omlaag gaan, maar dat leek me zonde. Ook nu bouw je tenslotte gewoon die conditie op en uiteindelijk ook die snelheid.

Voorzorgsmaatregelen

Zelf loop ik altijd met warm weer met een luchtige, speciale hardlooppet of met een zonneklep. Die zon uit je gezicht houden is een eerste vereiste.
Toch heb ik nu ook een zonnebril besteld, speciaal voor het lopen, want zonneschade aan je ogen kan ook ontstaan door te veel in de zon lopen.
Daarnaast kleed ik me zo luchtig mogelijk, wat niet altijd betekent dat het zo bloot mogelijk is. Ik kies soms juist voor shirtjes met een wat langere mouw die wel heel luchtig zitten. ter bescherming van mijn lijf tegen zonneschade en die zon op je blote huid is soms warmer dan op je shirt. Broekjes moeten wel kort zijn, maar ook luchtig en vooral niet snijden tussen je benen, want dat geeft bij warm weer van die vervelende schaafplekken.

In mijn gordel heb ik altijd een gelletje bij hoge temperaturen. Het is niet altijd nodig, maar als voorzorgsmaatregel geeft het me een prettig gevoel.
Als het echt heel warm is, neem ik drinken mee. Er zijn flesjes met speciale handvatten die je makkelijk mee kunt dragen.
Een drinkgordel of watervest is natuurlijk ook een optie.
Van te voren drink ik ook altijd al behoorlijk wat, want uitdroging ligt sneller op de loer dan je denkt.

Smeer je in! Vooral als je een lichte huid hebt, maar voor iedereen is de juiste bescherming tegen de zon een must.
En wat mij persoonlijk erg helpt is een koelband om mijn pols, die zorgt er voor dat je net wat minder oververhit raakt.

Tot slot

Mijn conclusie is dat rennen in de hitte zeker mogelijk is, maar hou je aan een aantal factoren:

  • Train zoveel mogelijk voor- of nadat het heel warm is.
  • Drink voldoende
  • Bescherm je huid, je ogen en je hoofd tegen de zon
  • Loop niet op maximale hartslag, maar luister naar je lichaam.
  • Zodra je duizelig wordt of kippenvel krijgt of een beetje verward, stop met rennen! Ga wandelen totdat je een plek in de schaduw hebt waar je stopt. Een hitteberoerte ligt zo op de loer en dan ben je verder van huis.




De oer Rotterdamse Opbouwrun

Oer Rotterdamse Opbouwrun

De Oer Rotterdamse Opbouwrun.
Een gratis run waar ik graag aan mee deed. Hij werd georganiseerd door de Rotterdam Running Crew op 18 mei jongstleden.
18 mei 1940 is voor Rotterdam dé datum van de wederopbouw. Het is de dag dat besloten werd dat de stad weer opgebouwd zou gaan worden na de verwoestende bombardementen in de tweede wereldoorlog.
Een stukje geschiedenis dus, een belangrijk stuk geschiedenis voor mijn geboortestad. En daarom liep ik graag mee, om te zien welke gebouwen bij de wederopbouw horen.

Rotterdam Running Crew

In Rotterdam heb je de Rotterdam Running Crew. Ooit opgericht door een paar ondernemers die al hardlopend de stad wilden doorkruisen.
Hun eerste oproep op Facebook om dat samen met andere hardlopers te doen, leverde een grote groep lopers op.
In de loop van de tijd werd die groep alleen maar groter.
Eens in de zoveel tijd organiseert de RRC een gratis loop op een aparte plek in de stad. Ooit liep ik al eens met de RRC door Blijdorp, wat een hele toffe ervaring was.

Iedereen met een beetje hardloopervaring kan mee doen. Er wordt in verschillende groepen en verschillende afstanden gelopen met voldoende begeleiders.
Het is altijd een ontspannen sfeertje en elke keer zie je weer een stukje van de stad wat nog onbekend was. Dus heb je een keer de mogelijkheid, loop vooral mee! De runs worden altijd aangekondigd via Facebook, dus hou de pagina in de gaten.

De opbouwrun

Deze keer was de run op zaterdagochtend om 10.00 uur.
We verzamelden bij het Greenchoice gebouw vlakbij Centraal Station.
Het is een apart gezicht om op zaterdagochtend door de stad te wandelen en overal hardlopers vandaan te zien komen. We werden eerst toegesproken door de runnin crew, de regels werden uitgelegd en we konden een pacer uitkiezen om te volgen.

Omdat het op zaterdagochtend was, was er één afstand van ongeveer 7 kilometer.
Al uitdaging genoeg lijkt me dat. Om als begeleider op zaterdagochtend met een groep runners tussen het winkelend publiek door te manoeuvreren.

Zelf liep ik samen met een collegaatje, wel zo gezellig.
We kozen de veilige pacer van 6.4, want het was tenslotte voor de lol en voor de vroege ochtend ook al best warm.
Het werd een heerlijke loop dwars door de stad en inderdaad kwam ik op plekken die ik niet kende. Het blijft een aparte ervaring om met een groep onbekenden door de stad te rennen. Mensen letten op elkaar en op elkaars veiligheid en de begeleiders zorgden ervoor dat het perfect verliep.

Terwijl we dwars door de Blaakse bosjes renden, werden we aangemoedigd door toeristen alsof we de marathon weer liepen.
Heerlijk toch!
Al met al weer een superleuke run die uiteindelijk nog spierpijn opleverde ook, door de hellingen en trapjes die we op en af gingen.
Een lekkere training dus ook nog. Ik ben benieuwd wat de volgende run gaat worden.


Nieuwe doelen om focus te behouden

Nieuwe doelen

Als hardloper is het belangrijk om nieuwe doelen te hebben waar je naar toe werkt.
Heb je die niet, dan val je in een gat. Dat is wat ik op dit moment om me heen heel veel hoor.
Dus is het zaak die nieuwe doelen te stellen. Want hoe ga je het komende jaar verder met hardlopen.

Natuurlijk doe ik het voor de fun, maar de drive wil ik zeker behouden.
De eerste weken na de marathon liep ik gewoon een beetje los. Lekker de afstanden die ik wilde in het tempo dat ik zelf wilde.
Maar inmiddels wil ik weer focus aanbrengen, want de conditie moet sowieso op peil blijven, maar het liefst nog verbeteren natuurlijk!
Ik ging op zoek naar nieuwe doelen, een jaarplanning rondom het rennen om ritme, maar ook rust te behouden.

Het nieuwe plan

Omdat ik ook de volgende marathon volgens de Sportrusten methode wil gaan lopen, vind ik het belangrijk die methode nu dus ook toe te blijven passen.
En gelukkig hebben ze ook een tien kilometer schema én een schema voor de halve marathon. Allen gebaseerd op die 100 dagen.
Mooi, als ik dat beiden volg zijn er alweer 200 dagen voorbij en is het tijd voor het marathon schema.

Dat wordt de nieuwe planning voor dit jaar. Eerst mijn tien kilometertijd verbeteren volgens het sportrusten schema. Tussendoor wat loopjes inplannen van om en nabij die afstand.
Vervolgens ga ik door met de halve marathontijd en daarna weer richten op de marathon van Rotterdam.

Strakke planning of toch niet?

Om het ritme vol te houden, werkt het voor mij het beste de dagen vast in te plannen in mijn agenda. Afspraken plan ik dan op tijden dat lopen ook nog gewoon mogelijk is.
Niet dat de afspraken niet belangrijk zijn, maar juist door het lopen krijg ik meer energie en motivatie voor de rest van mijn werkzaamheden.
Plannen dus alsof het belangrijke afspraken zijn. En dat zijn het feitelijk ook, afspraken met mij zelf.

Uiteraard kun je wat makkelijker afwijken van je schema als je niet in een marathon voorbereiding zit. En dat geeft voor het gevoel wat rust.
Tot nu toe is het echter nog niet voorgekomen dat ik wil smokkelen.
Het schema werkt gewoon goed voor mij en is prima vol te houden. Sterker nog, ik krijg steeds meer energie en ben tot meer inspanning in staat.

Eerst de 10K verbeteren

Voor nu is het tien kilometer schema aan de orde. Dat zijn korte loopjes op hoge hartslag.
Ik ben niet van de korte loopjes en ook niet van de hoge snelheid oftewel het stuk gaan.
Dit schema is voor mij dus minder leuk. Om de nieuwe doelen toch vol te houden, plan ik elke week ook een duurloop van 12 á 14 kilometer in. Die vind ik namelijk wel leuk.
De korte loopjes heb ik inmiddels ook al met 1,5 keer de afstand verlengd. Ten eerste omdat ik die 10 kilometer al lang in de benen heb, maar ten tweede vooral om het nog een beetje leuk te houden. Hoewel 9 kilometer op je omslagpunt rennen ook best afzien is.

Het prettige aan deze periode vind ik, dat ik me ook af en toe eens kan inschrijven voor een loop, zonder dat ik extra hoef te trainen. Alle afstanden zijn inmiddels makkelijk haalbaar en dat geeft zelfvertrouwen. De snelheid is een ander verhaal, maar daar werk ik aan.
Het belangrijkste vind ik om tijdens de lopen te oefenen met de rustige start en echt mijn eigen snelheid te gaan lopen op rustige hartslag.
Om op die manier de controle te krijgen over de ontsteking in mijn lijf die eerder roet in het eten strooide.
Kortom, nieuwe doelen om aan te werken en die het hardlopen zo leuk maken!




Runners High

Runners High

Van de term runners high had ik al vaak gehoord en soms kwam ik heel blij terug van een training en bedacht ik me dat dat dan vast de runners high moest zijn.
Maar inmiddels weet ik echt wat het is!
Drie weken na de marathon die ik niet uitliep, ben ik nog steeds een blij ei en ik vermoed sterk dat dat te wijten is aan die runners high!

Langdurig effect

Zo’n prestatieloop waarbij je jezelf tot het uiterste uitdaagt heeft blijkbaar een zeer langdurig effect.
Bij mij in ieder geval wel.
Er ontstaat meer zelfvertrouwen en trots. Want ja, ik ben nog steeds trots hoewel de meeste mensen dat niet snappen.
Als je echter altijd een lijf hebt waarvan je niet weet hoe het op lichaamsbeweging gaat reageren en het lukt ineens om een lange afstand te lopen, dan word ik daar heel blij van.
En ja, ik heb nog steeds een blessure aan mijn arm die voorlopig ook echt niet zal verdwijnen, maar mijn benen doen het goed!
Dat maakt me zo blij. Want mijn benen zijn altijd moe, pijnlijk of gevoelig en toch blijken ze tot grote afstanden in staat!

Grote grijns

Als ik foto’s terug kijk van de marathon, dan zie ik een enorme grote grijns op mijn gezicht.
Een grijns die ik van mezelf niet eens herken, zo groot.
Dat belichaamt voor mij de runners high. Dát is wat lopen met me doet!
En vooral lopen in je eigen stad, langs vele iconen en enorme groepen mensen die je aanmoedigen.
Nog steeds verschijnt die grijns als ik terug denk aan die magische start van de Rotterdamse marathon.

Het geplande boek

Elke ochtend word ik ook nog steeds wakker met zin in een loopje. Want mijn herstel ging heel goed. Eigenlijk ging alles heel goed, behalve mijn tempo. Dat maakt me trots en overtuigd dat ik alles goed heb gedaan en dat het er zeker in zit. En dus ga ik door op dezelfde voet met nog steeds hetzelfde enthousiasme.
Een runners high die continu voortduurt, inmiddels al drie weken. Hoe fijn is dat.
Dat was precies wat ik wilde laten zien. Dat het niet gaat om de prestatie, maar om wat het lopen met je doet, wat het toe leven naar een evenement met je doet en hoe fijn dat kan zijn.
Het geplande boek over deze reis komt er dan ook zeker. Ik moet alleen nog even de tijd vinden om het te schrijven.
Want dat hardlopen gaat natuurlijk ook gewoon door!

Nieuwe doelen

Nieuwe doelen

Nieuwe doelen stel ik altijd om het hardlopen vol te blijven houden. Natuurlijk vind ik het ontzettend leuk om te doen, anders zou ik er nooit zo lang mee bezig zijn, maar nieuwe doelen stellen helpt echt om de discipline vast te houden.
En ik vind het heel belangrijk om in beweging te blijven. Het zou zonde zijn als ik nu alles liet versloffen, terwijl mijn lijf op dit moment tot lange afstanden in staat is.
Dus is het zaak die conditie en die kracht vast te houden.

Eerste nieuwe doel

Mijn eerste doel is het verbeteren van mijn tijd op de 10 kilometer.
Toen ik met het 14 kilometerschema van sportrusten begon, kon ik dat met moeite in 66 minuten. Eigenlijk iets te lang voor het schema. Na twaalf weken kon ik het in 59 minuten, dat was al een stuk beter!
Terwijl ik oefende voor de marathon en niet voor een snelle 10 kilometertijd.
Nu heb ik het boek ‘De hardlooprevolutie’ er dus weer bij gepakt en de komende 100 dagen ga ik met de sportrusten methode aan de slag om mijn tijd te verbeteren.
Het liefst terug naar de 50 minuten waarin ik het vroeger ook kon. Of dat gaat lukken, zal moeten blijken.

Twee nieuwe doel

Het volgende doel van mijn nieuwe doelen lijstje zal dan waarschijnlijk de halve marathon tijd worden, immers, ik heb dan nog tijd zat, voordat het 100 dagen schema voor de Rotterdamse marathon weer ingaat.
Tussendoor wil ik ook de leuke lopen mee pakken. Vorige jaar deed ik de Ladiesrun en de Bruggenloop, maar dit jaar wil ik er wat meer mee pakken. Simpelweg omdat ik de loopjes ontzettend leuk blijk te vinden. En om mezelf te oefenen ook tijdens prestatielopen mijn hartslag onder controle te houden.
Dus weet iemand een leuke loop, laat het vooral weten!

Derde nieuwe doel

Het derde nieuwe doel is al duidelijk natuurlijk. Die Rotterdamse marathon gaat weer gelopen worden.
Omdat het zo gaaf was en omdat ik nu weet wat ik anders zou kunnen doen om hem wel uit te lopen. Mits mijn fysiek mee werkt natuurlijk.
Om die reden wil ik ook sneller leren lopen. Nu lag de druk voor mij bij het feit dat ik niet zeker wist of ik het binnen te tijd zou halen.
Achteraf gezien had ik het zeker gehaald, als ik mijn eigen tempo had gelopen. Die druk wil ik nog meer verminderen door het komende jaar sneller te worden.
Zodat ik meer rust en zekerheid heb dat dat het probleem in ieder geval niet zal zijn.
En aangezien ik tijdens de 100 dagen sportrusten PR na PR liep, weet ik zeker dat er meer in zit!

Tijd voor deze nieuwe doelen dus, zodat ik mezelf versterk en verbeter en volgend jaar een mooie tijd kan neerzetten tijdens de Rotterdamse marathon.





Zwarte gat of gewoon door?

Zwarte gat

Voordat de marathon van start ging, was ik bang voor het zwarte gat wat daarna zou komen.
Je leeft tenslotte een heel jaar naar zo’n evenement toe waarvan de laatste 100 dagen heel intensief.
Elke dag ben je, denk je en leef je de marathon totdat het eindelijk zover is.
Maar wat als het voorbij is? Vind je dan nog de motivatie om door te gaan. Vaak hoor ik mensen zeggen dat het plezier in hardlopen een beetje verdwijnt.
Dat hoopte ik vooral niet, want ik loop niet hard om de marathon te lopen. Ik loop hard, omdat het zoveel voor mij doet!
Dus dat zwarte gat, ik zag er een beetje tegenop.

Na de marathon

Hoewel ik niet finishte was de teleurstelling niet groot.
Ik heb de meeste dingen juist aangepakt en weet precies waar het aan lag. Dat is één dingetje waar ik dan nog aan moet werken.
Het gevoel dat overheerste was vooral terugkijken naar wat ik in een jaar gedaan en bereikt heb! En dat vervulde me met een groot gevoel van tevredenheid.
Dat zwarte gat was dus niet te bekennen en daar was ik wel heel blij om.
Als ik terugkijk zie ik vooral dat ik in december mijn eerste grote loop liep, de Bruggenloop van 15 kilometer. Vervolgens in februari een halve marathon, krom van de spierpijn de dag daarna, maar ik had het gedaan.
Om op de dag van de marathon dan de 29,5 te lopen en met vol verstand te kunnen zeggen dat het dat voor die dag maar moest zijn. Met minder spierpijn dan na de halve marathon, dus progressie!
En nee, ik ben echt geen mrs. positivo die alles probeert positief om te buigen, maar dit is hoe het voelt. Die marathon kwam net iets te vroeg, ik had beter eerst nog wat grote lopen kunnen doen om te wennen aan de sfeer van zo’n run. Maar dat is achteraf.

En door!

Met die les in mijn achterhoofd ben ik daags na de marathon aan het plannen wat ik wil. Dat zwarte gat is er niet, ik heb gewoon zin om door te gaan met lopen.
Eerst ga ik mijn 10 kilometertijd verbeteren, want dat geeft wat meer rust om zeker te weten dat bepaalde afstanden binnen de tijdslimiet haalbaar zijn. Nu gaf dat nog veel onrust, haal ik het wel of niet? En dan loop je in het begin dus harder dan handig.


Mijn veertien weken training om die 10 te verbeteren staan alweer gepland, want ook dat ga ik volgens sportrusten doen. Die methode heeft me zoveel gebracht het afgelopen jaar dat ik zeker weet dat dat voor mij het juiste is om te doen. Zodra mijn 10 kilometer verbeterd is, ga ik weer door met het veertien kilometerschema en ondertussen pak ik de loopjes mee die me leuk lijken en waar ik echt de tijd voor heb.
Gewoon lekker ontspannen rennen.
Om dan tegen de tijd van de inschrijving eens te kijken of ik de marathon Rotterdam op 5 april 2020 ook weer ga doen. De 40ste editie, dat klinkt wel mooi!
Dus het gevreesde zwarte gat is gelukkig voor mij nergens te bekennen. En voor wie het zwarte gat wel herkent, hoop ik dat het plezier in lopen snel terug komt, want het brengt je zoveel!

Rotterdamse marathon, het was geweldig!

Rotterdamse marathon

En toen was de dag daar. De Rotterdamse marathon gaat van start.
Al vroeg begeef ik me naar de stad om eerst nog een groepsfoto met Stichting B for you te maken in onze shirts, gesponsord door Loonstrokie De stichting waar ik voor ga lopen, omdat zij nieuwe mentoren kunnen gebruiken voor hun programma’s.

Daarna nog even op zoek naar een toilet, wat lang niet makkelijk is, want overal staat het rijen dik. De stad wordt overspoeld door hardlopers die allemaal met hun eigen ding bezig zijn.
De sfeer is dan al magisch, de zon schijnt en de stad zindert van het naderende feestje.
Een schone toilet vind ik op het metrostation, altijd beter dan een dixie en niet eens zo druk.
Daarna op weg naar het startvak, het is nog vrij rustig in mijn vak, maar dat duurt niet lang.

De start

Ik sta in het laatste vak, dus het gaat nog even duren. Met ademhalingsoefeningen krijg ik mijn stuiterende hartslag onder controle.
Omdat ik het eerste stuk sneller wil lopen om later wat meer tijd te hebben, ga ik vooraan in het vak staan. De pacer van 5.00 uur haalt me vanzelf wel in, denk ik nog.

Startvak 1 mag van start, je hoort het commentaar door de speaker, Lee Towers begint te zingen en de hele stad begint te dansen van geluk.
Kippenvel tot aan mijn kruin, iedereen lacht en zwaait en danst. De zon op ons bolletje en vol verwachting mogen we een stuk naar voren lopen.
De volgende start die ingeleid wordt door het geluid van een hartslag door de speaker. Je wordt enorm opgezweept en in de verte zie ik de Erasmusbrug vol in de zon liggen. Dáár moeten we naar toe, als we daar zijn is het zover. Op die mooie icoon van de stad met op de achtergrond het silhouet van het gebouw ‘De Rotterdam’.
Mooier wordt het niet! Dit is mijn stad en hier sta ik om te mogen starten tijdens mijn eerste Rotterdamse Marathon. Mijn hart maakt een vreugdedansje en ik krijg de grijns niet van mijn gezicht.

Eindelijk mogen wij. We zijn los!
Al die mensen op die fantastisch mooie brug, die ons aanmoedigen. Een wauwmoment, overweldigend vind ik het.
Ik vergeet even dat ik helemaal niet zo hard hoef, maar ik geniet en voor mijn gevoel loop ik precies het juiste tempo.

De run

Als het op Zuid eindelijk wat rustiger wordt met publiek, kun je even ademhalen. Even bijkomen van dat wat je zojuist hebt meegemaakt.
Je hoort de cadans van de schoenen om je heen, duizenden mensen doen hetzelfde als jij. Continu word ik ingehaald, maar dat deert me niet. Ik loop in Rotterdam!
Na een tijdje kijk ik op mijn hartslagmeter, oeps ik loop in het rood. Iets rustiger aan doen dan maar, maar lange tijd krijg ik de hartslag niet lager.

Om de kilometer is er wel een blij moment, iemand die je ziet staan die speciaal voor jou komt, waanzinnige bands langs de kant of gewoon het feit dat je de plekken waar je loopt zo goed kent.
Op de 15 kilometer staat mijn lief met de buren, zij voorzien me af en toe van water. Ze staan precies op het punt waar ik twee keer langskom en ik straal. Het enige wat ik uit kan brengen is dat het zo leuk is!

Op 20 kilometer wordt het echter zwaarder, mijn gewrichten spelen op. Mijn hartslag is eindelijk aan het zakken, maar mijn lijf heeft het nu al pittig.
Daar baal ik van en af en toe wandel ik een stukje. Wat ik al die tijd genegeerd heb, is dat mijn gewrichten vaak opspelen, vooral als het warm is.
En warm is het vandaag. Ik voel mijn pols opzwellen, bonken en pijnlijker worden. Geen goed teken, want dat kost teveel energie.
Ook mijn vingers en handen gaan mega pijn doen, wat ik ook doe, koelen, rustiger aan, het werkt niet.
Toch loop ik nog steeds en geniet ik ook nog steeds.

Als ook mijn knieën beginnen te kloppen begint langzaam het gevoel te ontstaan dat dit misschien niet zo heel verstandig is.
Helaas, want verder gaat alles gewoon goed! Mijn voedingsplan is goed, ik heb genoeg water, ik heb het niet te warm, mijn hartslag blijft redelijk stabiel en mijn tempo ook.

DNF

De week voor de Rotterdamse marathon leerde ik de term dnf kennen, di not finish.
Dit werd mijn eerste Rotterdamse marathon en het werd helaas een dnf.
Lang heb ik geworsteld met de vraag ga ik door of niet. Ik wilde per se heel Rotterdam Zuid gedaan hebben en dat is gelukt. Daarna zou ik kijken wat ik nog aan kon in de stad.


Op 28 kilometer wist ik dat ik het niet ging redden, de pijn werd te hevig en overheerste alles. Op zoek naar een opening waar ik het parcours afkon stond onverwachts een collega met haar vader heel enthousiast naar me te roepen. Dát gaf me nog een kilometer extra, maar daarna was het op. Nog dertien kilometer rennen met deze pijn was het me gewoonweg niet waard. Misschien was het haalbaar, maar wat zou ik mijn lijf aan doen? Wat zouden de klachten daarna zijn?


Op 29, 5 kilometer stopte ik, meteen op zoek naar mijn mobiel om mijn lief te waarschuwen die op 30 kilometer stond.
Precies daar stonden mijn oom en tante, met een al gepelde banaan, omdat ze wisten dat ik er aan zou komen.
Hoe welkom was dat! Samen met hen heb ik nog een collega aangemoedigd en daarna wilde ik maar één ding. Naar huis.
Niet vanwege de teleurstelling, want die viel eigenlijk wel mee. Ik wist dat dit het enige juiste was om te doen en ik heb er de hele weg enorm van kunnen genieten!

Weer een Rotterdamse marathon?

Wat ik volgend jaar doe? Ik heb nog geen idee. Ik weet dat mijn voorbereiding goed was, dat ik dat allemaal goed heb aangepakt.
Mijn voldoening haal ik uit het feit dat ik mezelf enorm verbeterd en versterkt heb dit afgelopen jaar. Ik werd sterker, sneller en kreeg meer zelfvertrouwen. Vorig jaar om deze tijd liep ik met moeite de 10K, in december al de 15K, in februari de halve marathon en gisteren de 30K.
En heel eerlijk, ik heb minder spierpijn dan na de halve marathon. Dus er is zoveel positieve verbetering! Alleen kwam deze marathon misschien nog net iets te vroeg voor mijn lijf.
Dus ik weet wat me te doen staat wil ik het nog weer eens proberen.









Marathon Rotterdam komt dichtbij! (en ik had geen idee)

Marathon Rotterdam

Dé marathon Rotterdam komt er aan! Nog maar drie dagen en dan is het zo ver!
Nooit verwacht dat dat toch nog zo snel zou kunnen gaan, terwijl de reis eerst eindeloos leek te duren.
Die mengeling voel ik nog steeds, want al weken ben ik onrustig en wil ik van start gaan.
Nu kan ik bijna van start en slaan de zenuwen enigszins toe.

Zelf vergelijk ik het een beetje met de koeien die in het voorjaar naar buiten mogen. Ze voelen dat er iets staat te gebeuren, maar weten nog niet precies wat. De onrust neemt toe. En dan is het zover, de deuren gaan open en dansend gaan ze de wei in.
Dat is precies het gevoel wat ik zelf nu ervaar.

Ik had geen idee

Ik had echt geen idee dat het zo zou zijn. Vorig jaar leefde ik mee met anderen die de marathon gingen lopen. Ik vond hun enthousiasme leuk en de stress soms wat vermoeiend. Maar nu weet ik dat het zo gaat! Je gaat niet alleen een Rotterdamse marathon lopen, nee je lééft de Rotterdamse marathon in die laatste weken.
Werkelijk alles wat je doet, staat in het teken van die mooie run door de stad.
Bij alles wat ik eet, bedenk ik of dat handig is. Bij elke beweging die ik maak, maar ook bij de schoenen die ik draag (want stel je voor dat je je verzwikt). Overal denk je ineens bij na, bizar!
Een collega en collega loper die in de stress schiet, omdat op de kinderafdeling nogal wat heerst, stress! Elk kuchje, elk pijntje, elke oplopende hartslag, stress!!

Maar ook tijdens je ritjes door Rotterdam. Elk plekje van de route waar je langs komt, bedenk je dat je daar binnenkort loopt te rennen.
Dat hele pleuris eind!
Als je naar je werk rijdt, moet je even de 6KM streep fotograferen, want daar kom je langs. Waarom?? Het is maar een streep?!
Maar nee, het hoort bij de marathon en dus moet je erbij nadenken en het plaatsen op social media.
Soms herken ik mezelf even niet deze dagen….

Taperen

Taperen is het afbouwen van je trainingen, het letten op je rust en voeding.
Geen gekke dingen meer doen, maar toeleven naar die dag.
Gelukkig ben ik nog drie dagen vrij, hoewel je dan ook drie extra dagen hebt om meer stress te ontwikkelen.
Toch werkt het wel. Ik voel me sterk, mijn hartslag zakt en ik slaap beter.
Waarschijnlijk ben ik er dan gewoon klaar voor! Toch?
Die eeuwig durende twijfel zal er wel bij horen vermoed ik. Overtuigd van mijn kunnen en de tijd die ik ga lopen, zit ik vijf seconden later weer te stressen of ik het wel ga halen.
Doodvermoeiend dit!
Is het nog geen 7 april? Dan ben ik er bijna vanaf, dan weet ik echt hoe ik er voor sta.
Om daarna waarschijnlijk keihard in een zwart gat te knallen, want ja dan is je doel bereikt en dan?

Mooie reis er naar toe

De reis naar de Rotterdam marathon was fantastisch en ik heb er elke minuut van genoten.
Zo’n voorbereiding doet enorm veel met je als mens, zowel fysiek als mentaal.
De trainingen die steeds beter gingen, de mensen die op je pad komen.
Motiverende berichten op onverwachte momenten, het was het nu al allemaal waard.
Misschien is de reis ook wel mooier dan de run zelf, maar dat kan ik me bijna niet voorstellen. Nu al ben ik de mensen van Sportrusten zo enorm dankbaar. Voor hun methode, maar ook voor hun enthousiasme, voor de fotoshoot die ze voor ons deden en de motiverende berichtjes. Zonder hen was ik niet geweest waar ik nu ben! De geweldige foto’s zijn gemaakt door Janneke Poort Fotografie.

Het moet echt fantastisch zijn om door je eigen stad te rennen, op vele plekken die je kent met duizenden toeschouwers.
Ik heb er in ieder geval enorm veel zin in en sta te trappelen om los te mogen!

Pré marathon stress

Pré marathon stress

Zo noemen ze dat dus, pré marathon stress, die niet aflatende onrust in je lijf als je nog maar een week te gaan hebt tot het echte werk.
Een hartslag die steeds meer lijkt op te lopen en ineens lijkt het alsof er overal pijntjes ontstaan. Continu die angst dat je tóch een blessure hebt.
Om die vervolgens meteen de kop in te drukken, want daar heb je echt geen tijd voor. Er moet gelopen worden! In iets mindere mate dan voorheen waardoor je sporthorloge je ineens vertelt dat je in ondertraining zit.
Wat?! Help! Ondertraining?! Nee, dat kan niet. Ik moet opbouwen, 42 kilometer kunnen rennen!
Die pré marathon stress dus, ik wist niet dat er een term voor was.
Nu ik het weet, weet ik dat ik er last van heb.

Hoe bewaar je de rust?

Op dit moment heb ik werkelijk geen idee.
In mijn achterhoofd weet ik dat ik er alles aan gedaan heb om voorbereid aan de start te staan. Ik weet ook, daar ben ik echt wel van overtuigd, dat het me gaat lukken. Mocht dit niet zo zijn, weet dan dat ik me ergens een week zal verstoppen om eerst even uit te balen.

Om de pré marathon stress de baas te blijven, vond ik dit een mooi moment om te beginnen aan het 30 dagen ademen programma van Sportrusten. Gewoon even tot mezelf komen nu ik daar ook weer wat meer tijd voor heb. Die hartslag onder controle houden en de rust bewaren.

Vanmorgen begon ik er mee. Twee ademhalingsoefeningen moest ik uitproberen. Mijn hartslag ging meteen de lucht in….
He, dat was niet de bedoeling. Ik moest er rustiger van worden, toch?
Misschien was de focus op mijn ademhaling net even iets te veel. Zodra ik weer rustig mijn blogs zit te typen, daalt mijn hartslag naar normalere waarden.
Blijven oefenen dan maar, het zal best helpen de komende week.

Laatste voorbereidingen

De laatste voorbereidingen zijn ook in gang gezet. De toeschouwers die me komen aanmoedigen worden in kaart gebracht en op steeds meer plekken langs de route blijkt wel iemand te staan. Hoe fijn is dat!
Degene die me gaat bevoorraden als dat nodig mocht zijn komt langs om een strategie af te spreken. De route zit in mijn hoofd en de tijden die ik moet halen ook wel zo’n beetje.
De parcourslimieten die bij de digitale route genoteerd staan zorgen wel voor een beetje stress, maar als ik het iemand laat uitrekenen die géén dyscalculie heeft, blijkt dat gewoon heel goed haalbaar te zijn.
Dus hoezo pré marathon stress! Het is gewoon niet nodig. In december zat ik op een niveau dat het nog helemaal niet haalbaar was! En nu, nog geen 100 dagen later, gaat het gewoon lukken met een vrij ruime marge.

Vandaag nog een training, eigenlijk doe ik dat altijd in de ochtend op een nuchtere maag. Maar vandaag wordt het een warme dag en dat is het tijdens de marathon misschien ook wel. Dus als voorbereiding op hogere temperaturen ontbijt ik eerst op mijn gemak, hou de tijd tussen ontbijt en lopen op dezelfde als volgende week en dan ga ik heerlijk trainen.
Vervolgens dat vieze glaasje bietensap naar binnen gooien, want ja dat schijnt echt te moeten en dan ben ik er toch wel weer klaar voor!

Bijna zover en wat eet je dan?

Bijna zover!

Het is bijna zover, de marathon staat nu echt bijna voor de deur.
Langzaam neemt de spanning toe, maar ook de vraag hoe nu om te gaan met je voeding.
Want wat is nu wel goed en wat niet? Van iedereen, hardloper of niet, krijg je tips en trucs.
Goed bedoeld, maar niet alles werkt voor elk lichaam.
Dus doe ik maar een beetje van wat voor mij goed voelt.

Tijdens de marathon

Gelukkig had ik me lang van te voren al verdiept in gelletjes en sportdrankjes. Omdat ik niet alles kan verdragen wilde ik niet al te zoete spullen voor onderweg. En ik wilde er lang van te voren mee gaan oefenen.
De keus viel voor mij op Maurten, een wat duurder merk. Maar het schijnt dat Eliud Kipchoge er óók op loopt. Nou, dan moet het goed zijn met de wereldtijden die hij op marathons neerzet.
Niet dat ik me met hem wil vergelijken, maar als het goed is voor hem, dan is het dat vast ook voor mij.
En al die smaakjes hoeven voor mij sowieso niet, dus ik ga het met dit merk doen. In de sportzaak heb ik me uitgebreid laten voorlichten wat ik dan precies nodig heb voor een hele marathon. Dat valt nog best mee. Een sportdrank van 500 ml vooraf, 5 gelletjes voor onderweg en 500 ml sportdrank nadien. Dat zou voldoende moeten zijn en dan hoef ik niet aan de ontbijtkoek, bananen en winegums. Dat zou voor mij toch al een straf zijn en een garantie voor buikkramp.
Maurten is dat niet, dat gaat gewoon goed, ik liep er al een halve marathon op in februari.

Vóór de marathon

Maar ook in je voorbereiding moet je al goed op voeding gaan letten.
Zo ben ik in februari gestopt met mijn wijntje en gelukkig viel dat mee. Geen afkickverschijnselen en ook niet per ongeluk uit automatisme of stress naar de fles gegrepen.
De één zegt dat het niet nodig is, de ander zegt van wel. Tja, een paar maanden geen alcohol kan nooit slecht voor je zijn dus maar gewoon gedaan.
Daarnaast ben ik overgestapt op het ontbijtgraan Teff, daar krijg je sneller een verzadigd gevoel van, maar ook enorme energie door langzame koolhydraten. Het werkt ook nog eens goed voor je darmflora.
En dan het bietensap. Dat schijn je te moeten drinken in de weken voor de marathon. Ik kan je vertellen dat dat geen feestje is voor mij, maar goed, ogen dicht en slikken maar.
Vanaf nu ga ik ook wat meer koolhydraten nemen, wat extra vitamines en voldoende drinken op een dag.
Dat moet toch genoeg zijn zou je zeggen.

Tips genoeg

En vraag niet vlak voor een marathon aan mensen wat je wel en niet moet doen. Want iedereem heeft er ineens verstand van en ze spreken elkaar allemaal tegen. Wat ik ga doen is gewoon mijn best om af en toe wat vocht te nemen onderweg, ik lik aan mijn gelletjes en doe mijn ding.
Oh en de dag van te voren ga ik heerlijk aan de teff pannenkoeken.
Laat die marathon maar komen, mijn lijf is er klaar voor!



Ik ben er wel klaar (mee) voor!

Ik ben er klaar mee

Klaar ben ik met al dat trainen en opletten of alles wel in de planning past.
Nog 22 dagen vóór de Rotterdamse marathon, slaat ineens de mineur toe.
Het kan ook door het weer komen, want bij elk trainingsloopje word ik zeiknat en waai ik bijkans van het wegdek.
PR’s worden door die omstandigheden ook niet meer gehaald. Kortom, het wordt wat minder leuk, dat lopen.
Elke dag moet je bedenken of je moet lopen of niet. Elke week moet je in je agenda opschrijven wanneer je überhaupt tijd hebt voor je trainingsschema.
Het wordt ineens wat veel allemaal.

Zenuwen

Of zouden het gewoon de zenuwen zijn dat ik er klaar mee ben?
Omdat ik nog steeds niet weet of ik het wel ga halen. Dat maakt het spannend, hoewel het zelfvertrouwen er echt wel was.
Als ik mijn eigen ding doe, is het haalbaar. Maar ja, lukt dat tussen duizenden anderen?

De mensen om mij heen worden ook wat onrustiger. Zenuwachtig zelfs of ze het wel gaan halen. En dat terwijl een aantal daarvan het al eerder gedaan hebben en bij mij vergeleken zo’n beetje op hun sloffen.
Dus als zij paniek krijgen, mag ik ook wel een beetje zenuwachtig worden.

Maar zenuwen zijn niet zo goed voor mij. Niet voor mijn buik en niet voor mijn nachtrust. Dus eigenlijk moeten ze er niet zijn.
En ik weet tenslotte dat ik goed bezig ben, dat ik het kan en dat ik het ga doen. Dus waarom stress?
Maar ook de anderen hoor ik zeggen dat ze er klaar mee zijn. Eigenlijk zijn we er gewoon helemaal klaar voor. Het mag morgen gaan gebeuren in plaats van over 22 dagen.

Even weer wat anders

Het is ook tijd om me weer ergens anders op te kunnen focussen.
Nu word ik zo’n hardloper die alleen maar daar mee bezig is. Zo’n type dat ik voorheen irritant zou vinden. Nu ben ik het zelf.
Daar ben ik mooi klaar mee.

Maar de focus mag er wel even vanaf. Niet meer nadenken wanneer ik wat kan gaan eten, want mijn buik kan nou eenmaal niet alles verdragen en dat is tijdens een marathon natuurlijk niet handig.
Maar ook gewoon weer eens een wijntje drinken als het weekend is, want dat doe ik inmiddels ook al ruim een maand niet meer.
Het stressen bij elk pijntje dat je voelt, mag ook wel klaar zijn, want mijn hemel, wat voel je dan een hoop als het belangrijk is dat je lichaam goed blijft functioneren!

Kortom, ik ben er klaar voor! Laat die marathon maar komen, dan kunnen we daarna weer lekker normaal gaan doen.



Hardlopen met Stichting B for you

Stichting B for you

Zoals inmiddels bij velen bekend, loop ik de marathon niet alleen voor mezelf, maar ook voor Stichting B for you.
Dit omdat ik deze stichting een warm hart toedraag. Zij regelen namelijk mentorschappen voor kinderen die wel een mentor kunnen gebruiken, op deze manier motiveren ze de kinderen en creëren ze kansen die ze anders misschien niet zouden krijgen.

De jeugd is de toekomst, dus om die reden vind ik het belangrijk dit initiatief te steunen.
Wil je de stichting ook steunen? Hier kun je je donatie doen.
Maar misschien trekt het mentorschap je wel? Klik dan hier.

Wat ik niet wist, is dat we met de hardlopers een spotje zouden gaan maken voor RTV Rijnmond.
Superleuk natuurlijk, maar ook wel spannend omdat je niet precies weet wat je te wachten staat.
John Buijsman, bekend van ‘De marathon’ en de Gamma reclames, zou ons als ambassadeur van de stichting gaan trainen.

De opnames

Op zondagochtend was het zover. Juist op de dag van de klimaatmars, regende het pijpenstelen. Dat beloofde niet veel goeds voor de opnames. Een camera mag niet in de regen, zoveel wist ik er wel van.

De kennismaking met de renners was gemoedelijk. Leuk om te zien dat er inmiddels meerdere renners zich hadden aangesloten bij Stichting B for you. En gelukkig was ik ook niet meer de enige die de hele marathon gaat lopen, dat haalt de druk er toch wel iets vanaf.

John Buijsman wist iedereen met zijn open houding al snel op het gemak te stellen en zo voelden de opnames niet zo gekunsteld.
Het ging allemaal gezellig en op een natuurlijke manier.
Wij als renners liepen lekker een stukje in de regen en John trainde ons op zijn eigen manier.
Naderhand nog even napraten en de klus was alweer geklaard.

Om de stichting meer bekendheid te geven, konden we allemaal een persoonlijke foto met John laten maken die we kunnen verspreiden op social media. En daarnaast hebben we nu een ‘juich’ shawl van Stichting B for you.
Deze is via de lopers te krijgen of op de dag van de marathon zelf.
Gewoon doneren zonder shawl aan te schaffen mag natuurlijk ook, maar het zou ook tof zijn om onderweg de shawls in het publiek terug te zien!

Aftellen

Door met de groep lopers bij elkaar te komen, komt de marathon ineens wel heel dichtbij. Een week van te voren zullen we nog een keer bij elkaar komen voor de laatste dingetjes.
Het geeft allemaal net dat stukje extra motivatie. Dat stukje energie om ook die laatste weken volop te blijven trainen. Omdat je weet waarvoor je het doet.
Leuke bijkomstigheid van die dag was dat we vanaf 17.00 uur al elk uur op RTV Rijnmond te zien waren met ons goede doel.

Ondanks het weer was ik volop gemotiveerd om die middag nog braaf mijn 12K rondje te rennen in windkracht negen.
Door alle energie van die ochtend, heb ik dat bijna hardop lachend kunnen doen. Dat lachen was dan vooral doordat mijn benen door de harde wind soms letterlijk onder mijn lijf vandaan geblazen werden.




Altijd maar honger!

Honger

Honger, een nieuwe staat van zijn sinds ik extra veel train.
De gehele dag door heb ik trek. En niet alleen lekkere trek, nee mijn lichaam snakt naar bouwstoffen. Naar kracht en energie.
Gek word ik ervan, het lijkt alsof ik alleen nog maar aan eten kan denken.
Niet dat ik niet van eten hou, integendeel, maar op dit moment lijkt het obsessieve vormen aan te gaan nemen.
De lunchtrommel is extra gevuld als ik naar het werk ga en in de auto moet tegenwoordig ook echt altijd wat te eten liggen.
Voor het geval ik na het werk nog steeds honger heb.

Abnormale hoeveelheden

Uiteraard wil ik ervoor waken door al dat eten aan te gaan komen. Maar dat is ook niet wat er gebeurd. Sterker nog, ik verlies gewicht.
Ondanks de enorme hoeveelheden die ik, voor mijn gevoel, naar binnen werk.
Als het me zou lukken dit allemaal niet te eten, dan zou ik inmiddels op mijn ideale gewicht zitten wat nog een aantal kilo’s onder het huidige ligt.
Maar helaas strooit de honger roet in dat eten en daar heb ik het maar mee te doen.

Het voelt als abnormaal om zoveel te eten, maar inmiddels weet ik ook wel dat het belangrijk is naar je lichaam te luisteren.
En wat ik eet, is over het algemeen dan ook wel gezond.
Behalve de geitenkaas, daarvan snack ik teveel, maar daar heb ik dan ook echt behoefte aan na een dag werken.

Gezonde tussendoortjes

Inmiddels heb ik Teff ontdekt, een oergraan wat een langere verzadiging levert.
En dat werkt. Op de beschrijving staat dat je vier eetlepels in je melk moet doen, dat zijn er bij mij wat meer. Het moet wel een beetje structuur hebben, voordat ik het wil eten. Maar Teff vult enorm en daardoor lukt het me de tussendoortjes iets te minderen.
En wat ik tussendoor eet, is dan redelijk gezond. Ik ga voor de biologische notenrepen zonder suiker, de Nakedrepen gemaakt van dadels en ik eet wat vaker een handje noten.
Daar ben ik dol op, dus dat is zeker geen straf. Inmiddels weet ik wel dat ik het bij een handje moet houden en geen hele bakken weg moet werken. Dan zou het de gezondheid weer schaden.

Ik ben helemaal niet zo van het fruit, maar af en toe een banaantje wil er nu ook wel in. Een ik krijg steeds meer behoefte aan appelstroop, ook hier weer de biologische variant.
Het grappige is dat ik ook weer meer koolhydraten eet, omdat ik daar trek in heb. Ik kan niet tegen brood dus dat eet ik niet, maar pasta’s, Teff en rijstwafels gaan er prima in. Toch vast een beetje stapelen voor tijdens die 42 K.
Het voordeel is dat ik ook veel eiwitten moet eten en ik ben dol op ei.
Die kook ik dan ook graag mee om tussendoor eens te eten.
Want die honger moet gestild worden. Het hebben van honger is het hebben van weinig energie en dat moet nu op peil gehouden worden.

Het zwarte gat

Daarom hoop ik niet dat er na de marathon iets is als een zwart gat.
Want dan is het niveau van eten nog niet meteen gedaald. Mocht ik dan minder gaan bewegen, dan weet ik zeker dat ik weer terug ga naar een gewicht dat ik niet meer wil.
Zaak dus om of op tijd weer te gaan bewegen of mijn honger minder vaak te stillen. In ieder geval is het zaak om op te blijven letten.
Maar dat na de marathon die alles beheersende honger zal verdwijnen, vind ik wel een prettig vooruitzicht. Niet meer continu op zoek naar eten, denken aan eten en dromen van eten.
Gewoon weer lekker normaal gaan doen.

Lopen met een hartslagmeter

Hartslagmeter

Al heel lang gebruik ik een hartslagmeter tijdens het lopen.
Maar niet effectief. Het ging mij er meer om dat ik wist hoe ver ik had gelopen en dat ik kon zien of ik sneller was geworden.
Het model dat ik had was dan ook gedateerd en deed niet alles wat ik nodig zou hebben voor mijn marathontraining.

Dus schafte ik in december als cadeautje aan mezelf een nieuwe hartslagmeter aan. De Polar Vantage M.
Daar heb ik heel lang over getwijfeld, want het oog wil in mijn geval ook wat. De twijfel lag tussen de Garmin of de Polar. De Garmin vond ik mooier, de Polar had meer mogelijkheden.
Dus uiteindelijk werd dat hem en met die keuze ben ik nog steeds heel tevreden.

Lopen op hartslag

Voor mijn sportrustenschema moet ik lopen op hartslag en dan wil je wel een horloge om hebben waarop je dat in één oogopslag kan zien.
Dat kan ik nu en dat zorgt ervoor dat ik mijn hartslag goed in de gaten heb, hoewel ik dat inmiddels ook erg goed aan kan voelen.

Het voordeel van mijn nieuwe horloge vind ik vooral dat hij na elke kilometer aangeeft hoe snel ik die ronde was. Daar heb ik heel veel aan, want anders vergeet ik te kijken en rekenen kan ik al helemaal niet.
Deze trilt na een kilometer en ik weet dan precies hoe ik er voor sta. Of ik snel genoeg loop op deze hartslag.
Het geeft rust en ontspanning, want het horloge waarschuwt wel dus je hoeft niet elke minuut te kijken.
En na je gelopen rondje geeft hij een volledige analyse van hoe het ging. Ik hou er van.

Toch een obsessie

Maar alle gegevens die zo’n hartslagmeter je geeft, geven je toch een lichtelijke obsessie mee.
Hij meet je slaap, hij meet elke activiteit die jij wil dat hij meet en hij meet continu je hartslag.
Het voordeel daarvan is dat je weet hoe je er qua fitheid voorstaat. Je ziet ook eerder aan je hartslag dat er een koutje aan zit te komen dan dat je dat aan je snotneus voelt.
En daar zit ook meteen het gevaar. Je focust, of eigenlijk moet ik zeggen dat ik focus op die hartslag. Als het kan dag en nacht. Is mijn rusthartslag oké, heb ik gedoseerd gelopen, heb ik rustig geslapen?

Continu check ik dat ding om te kijken hoe het met mij gaat.
Toegegeven, dat ding weet erg goed hoe het met mij gaat, maar langzamerhand vergeet je ook een beetje zelf te voelen hoe het gaat.
Soms doe ik hem even af, op het werk moet dat sowieso, maar thuis lukt het me ook. Als hij op de oplader moet…..
Ik probeer hem ’s nachts af te laten, maar dat vind ik moeilijk. Ik monitor graag dat ik slecht slaap. Volgens mijn horloge is het namelijk altijd minder slecht dan dat het voelt. En dat wil ik zien. Op een schermpje. En bewaard in een app.

Stimulans

Deze hartslagmeter is tevens een extra stimulans om toch dat rondje te gaan lopen, hoewel je eigenlijk geen zin hebt.
Anders komt er namelijk in beeld te staan dat je behoudend traint. Ik haat het om behoudend te zijn en als hij richting ondertraining neigt krijg ik al helemaal het heen en weer.
Dus kijk ik wat mijn horloge zegt en zodra hij niet meer op productief staat, zal ik er alles aan doen te zorgen dat hij daar weer komt. Dezelfde dag nog.
Maar dat is nu, als extra stimulans voor de marathon. En ik weet best dat je ook een dag behoudend mag zijn en een dag overtraind. Dat is alleen maar goed, herstel is immers ook belangrijk.
Maar bij mij staat hij op productief. Elke dag tot aan de marathon.
Daarna niet meer. Tenminste dat is het plan. Waarschijnlijk moet ik mijn horloge dan gewoon ergens ver weg verstoppen om weer even tot rust te komen.
Om af te kicken van mijn supertoffe, geavanceerde hartslagmeter.





De halve marathon, ik deed het gewoon!

Halve marathon

Een halve marathon hoeft niet als je het trainingsschema van sportrusten volgt. Het mág wel, als je dat zelf wil of voor je eigen mindset.
Dus besloot ik dat wel te gaan doen. Om te voelen hoe ver ik ben, of ik uberhaupt wel zo ver kan lopen. Of de focus er dan is of dat ik afgeleid wordt.
Het moest in het midden van mijn schema vond ik, dan kon ik de leermomenten nog een aantal weken oefenen, voordat die échte marathon op de stoep staat.
In eerste instantie vond ik het spannend toen ik me opgaf. Tot nu toe heb ik maximaal 12 kilometer gelopen en in december de Bruggenloop van 15, maar die telt al niet meer mee.
Gaandeweg ebde de spanning weg en ging ik het als oefenmoment zien.
Ik had me ook niet al te lang van te voren opgegeven, zodat de spanningsboog sowieso kort zou zijn.

Toen was het zover

Zaterdag was het zover. Het was stralend weer en gelukkig was de verkoudheid van mijn lief nog aan mij voorbij gegaan. De dagen voor de loop had ik goed op mijn eten gelet en geen gekke dingen gegeten. Ook wat meer gedronken dan normaal, zodat ik goed gehydrateerd was.
Want ook al doe ik aan sportrusten, ik lees alles rondom de marathon en wat op mij van toepassing is, neem ik mee. Je kunt tenslotte niet alleen op een schema rekenen. Dat er veel meer bij komt kijken, heb ik inmiddels wel geleerd.

Die ochtend at ik mijn normale ontbijt en twee uur voor de race nam ik een banaan. De vorige prestatieloop had ik gelopen na een lunch en dat was niet goed bevallen. Toen was het koud, vandaag uitzonderlijk warm. Ik was zo benieuwd hoe het zou gaan!
Mijn sportdrank dronk ik in de uren voor vertrek plus nog ettelijke glazen water extra. Ook dat had ik de vorige keer niet gedaan en dat voelde ik goed.

Hoewel het februari is koos ik voor de driekwart broek en een shirtje waarvan ik zeker wist dat het niet knelt of snijdt. Korte broeken doe ik nooit op lange afstanden, het gaat altijd ergens schuren.
Petje liet ik achterwege, kom op zeg, het is pas februari.
Dat was leermomentje één, bleek later.

De halve van Delfland

Het deelnemersveld van deze halve marathon van Delfland was niet zo groot en dat vond ik wel prima.
Ik startte lekker achteraan, daar zou ik uiteindelijk toch belanden dus het is zonde om energie te verspillen.
Zou ik dan toch een luie loper zijn?
De 10K en de 21K startten tegelijk, zodat ik niet wist wie wat ging lopen.
Op een gegeven moment splitste de groep en ja hoor, meteen liep ik achteraan met nog één man voor me die bereikbaar voor me was. De rest was al te ver weg.

Heel even heb ik me daar druk om gemaakt. Ik wilde tenslotte geen laatste loper worden.
Maar ineens was daar de rust, ik bedacht dat ik voor het eerst een halve marathon loop en dat elke tijd oké zal zijn.
Het doel was oefenen en genieten.

Nou dat kan zeker tijdens deze mooie halve marathon. Van Maasland tot Schipluiden en weer terug, ik heb genoten van de prachtige omgeving.
Ik liep lekker en relaxt, liet me niet opfokken en niet afleiden door de begeleider op de fiets achter me. Ik vond het wel prima dat ze er reed, ik deed gewoon mijn ding.
Versnellen deed ik niet, ik bleef gestaag mijn eigen tempo lopen. Iets harder dan de bedoeling op de hele marathon zal zijn. Gewoon om te zien of ik dat snellere tempo 21K vol kan houden.

En ja, dat kan ik dus. Ik haalde het binnen de 2.30 uur die als limiet stond. Ik had nog acht minuten over. Liever had ik nog sneller gelopen, maar het was te warm. Zeker de laatste kilometers in de brandende zon zonder pet hebben me daarin genekt.
Maar ik deed het wel! Als een blij ei kwam ik over de finish en de rest van de dag heb ik gestuiterd.
Vorige jaar om deze tijd had niemand, inclusief ikzelf, bedacht dat ik in februari een halve marathon ging lopen en het zou halen!
Doel 1 van dit jaar is bereikt, op naar de hele!

Leermomentjes

Feitelijk vielen de leermomentjes nog wel mee.
Die pet, dat was wel een dingetje, die had ik echt op moeten zetten, want ik kreeg zelfs hoofdpijn door de felle zon.
Wat ik meer geleerd heb is dat ik het kan, dat ik gestaag kan lopen in een constant tempo.
Ik blijk een diesel te zijn, traag starten en lekker doorstampen tot het eind.
Prima toch, als ik het op die manier haal ben ik blij.

Voor je mindset is dit een goede oefening, zo’n halve marathon. Je weet nu waar je op moet letten.
Maar ik weet ook dat ik 21 K in mijn eentje prima door kan lopen dus dan weet ik dat het in Rotterdam met veel afleiding en afwisseling, echt wel goed gaat komen. Een langzamer tempo kan ik tenslotte nog langer volhouden.
Het drinken is gelukt en de gelletjes eten op de juiste momenten ging ook prima. Geen buikpijn en geen moeite met de hitte.

’s Avonds kwam er een enorme verkoudheid opzetten. Die had ik dus blijkbaar toch opgepikt en die was vast al aan het wroeten in mijn systeem. Desondanks kon ik toch gewoon een halve marathon lopen!
Euforisch was ik en ben ik eigenlijk nog steeds.
Want als ik één ding heb geleerd, is dat zo’n halve marathon wel een enorme boost voor je zelfvertrouwen is en dat je er ontzettend blij van kan worden!






Trainen voor de marathon in april

Marathon in april

Als je traint voor een marathon in april, dan houdt dat over het algemeen in dat je enkel en alleen traint in winterse omstandigheden.
Je training start zo’n beetje in december, wanneer het kouder begint te worden en eindigt in april wanneer het net een beetje warm kan worden.

Zo niet vorig jaar. Ja de trainingsomstandigheden waren aldoor winters, tot min 20 aan toe.
Maar de marathon zelf werd gelopen in lenteachtige omstandigheden. Niemand was daar nog aan gewend. Als je onder het vriespunt traint en je hebt ineens een graad of twintig tijdens je wedstrijd.
Derhalve werd de tijd verlengt, omdat het tempo van vele lopers vertraagde.

Trainen in alle weersomstandigheden

Het liefst train je natuurlijk in vergelijkbare omstandigheden als tijdens de marathon.
Waarschijnlijk moet je dan niet die in april kiezen, want dan weet je het nooit.
Gelukkig deed ik vorig jaar niet mee.
En dit jaar? Dit jaar is het anders.
Alle weersomstandigheden heb ik al gehad sinds december.
Veel trainingen in de regen, af en toe in de sneeuw en ook veel onder nul trainingen.
Vandaag wordt mijn eerste rondje in lenteachtige omstandigheden en komende week volgen er meer.
Heerlijk, trainen in 15 graden, maar ik ben wel benieuwd wat dat met mijn tijd zal doen. Er is toch minder zuurstof in de lucht en de pollen helpen ook niet mee.
Ik ben er in ieder geval blij mee dat ik alvast wat kan oefenen met warmere omstandigheden. Ook al is het pas februari, april komt toch rap dichterbij.

Wat is ideaal?

Wat ideale omstandigheden zijn om te lopen is voor iedereen verschillend.
Voorheen liep ik enkel in de ochtend als het zo fris mogelijk was. Ook niet te koud, want dat trek ik dan ook weer niet.
Maar nu ik op hartslag loop, kan ik veel meer hebben. Zelfs tijdens mijn zomervakantie in Italië met 35 graden, liep ik in de ochtend mijn rondjes wel.
Voor de marathon denk ik dat een graadje of twaalf wel ideaal zou zijn. Lekker fris, veel zuurstof in de lucht, regen mag wat mij betreft ook wel.
Niet te hard natuurlijk, maar gewoon een verfrissend buitje.
De zon mag die dag wel even verstek laten gaan, want die kan echt voor uitputting zorgen.
Maar op zo’n lente dag als vandaag word ik erg blij en verheug ik me toch stiekem op zulke omstandigheden tijdens de marathon. Ook al is het misschien net wat te warm, de sfeer en de gezelligheid verbeteren er wel door en dat sleept je er uiteindelijk toch doorheen.

In ieder geval krijg ik er steeds meer zin in!

Hardloopschema versus dyscalculie

Hardloopschema

Het hardloopschema, sinds 28 december 2018 beheerst dit mijn dagelijkse leven.
Alles, maar dan ook alles, wordt gepland rondom dit schema.
Koffiedate? Prima, maar wel na elven, zodat ik eerst een rondje kan rennen.
Hond uitlaten? Moet ook gebeuren, maar dan wel rennend anders klopt mijn schema niet meer.
Gelukkig duurt dit schema maar 100 dagen, want anders zou je er nog obsessief van kunnen worden…..

Ondertussen draag ik dag en nacht een hartslagmeter. Ik monitor mijn activiteit en mijn slaap en probeer verbanden te leggen.
Precies, dat próbeer ik, want analyseren en rekenen behoren beiden niet tot mijn vaardigheden.
Dat maakt het allemaal ook wat stressvoller, want hoe kun je op hartslag of tempo lopen terwijl je dyscalculie hebt.
Dyscaculie? Dat is het onvermogen om te rekenen en logisch te denken. (en nog veel meer, maar ik ga niet alles opbiechten)
Mochten mensen die mij kennen nu verbaasd opkijken, dan ben ik heel blij, want dan heb ik al die tijd blijkbaar redelijk gefunctioneerd.

Dyscalculie als je hardloper bent

Het mooie is dat in het boek de “Hardlooprevolutie” alle schema’s en tijden zijn uitgewerkt.
Dus daar hoef je in principe helemaal niet zoveel mee, gewoon doen wat het boek je voorschrijft.
En dat probeer ik ook, van ganser harte.
Maar toch kan ik niet voorkomen dat ik continu hardlooptijden in mijn hoofd voorbij zie gaan. Dat is op zich helemaal niet erg, als je de tijden logisch kunt beredeneren. En daar ligt dus het probleem.
Dat kan ik niet. Ja, ik kan netjes op hartslag lopen, maar de bijbehorende tijden zorgen dan toch voor stress, omdat ik niet kan voorzien of ik het juist wel ga halen of niet. Want als ik het uit ga rekenen, zo halverwege mijn hardlooprondje, dan komt er een uitkomst en tien minuten later is de uitkomst van dezelfde som toch weer anders. Paniek!!
Het ene uur denk je de marathon in een supertijd te lopen, het volgende moment reken je opnieuw en ga je het niet eens halen.
Nooit, maar dan ook nooit eerder, zelfs niet tijdens examens op de HAVO of HBO, liep ik zo tegen mijn eigen dyscalculie aan als nu.
Andere mensen wel overigens, maar ik had er nooit zo’n last van.

Wat nu?

Wat nu? Tja, ik doe gewoon maar mijn ding en als mijn horloge na 12 K een mooie, stabiele curve laat zien, ben ik tevreden.
Inmiddels is er voor mij uitgerekend hoe snel ik elk rondje móet lopen om binnen de tijd binnen te komen. Maar dat is een statisch gegeven, zodra de rondjes (een rondje is 1 K) van tijd veranderen ook al is met het seconden, dan ben ik het spoort bijster.

Braaf kijk ik elk rondje wat de tijd is, ik weet waar ik rondom moet zitten, maar zodra er een uitschieter bij zit, slaat de paniek weer toe. Dan ga ik alle rondjes bij elkaar optellen, en geloof me, dat gaat fout!
De strategie tijdens de marathon moet voor mij feitelijk zijn om strak op de vooraf vastgestelde rondetijden te gaan lopen. En vooral niet proberen te gaan rekenen.
Maar ja, dat is uiteraard een utopie. Dus waarschijnlijk staan er mensen voor mij langs de kant die met een handgebaar aangeven of ik eronder of erboven zit. Hoe die dat uitrekenen of naar elkaar communiceren zal mij een zorg zijn, als ze er maar staan en de juiste gebaren maken.
Dan ga ik braaf mijn 42 rondjes rennen.

Marathon voorbereiding en Stichting B for you

Marathon voorbereiding

De marathon voorbereiding, het wordt een steeds serieuzere zaak.
Spannend ook, want die datum van 7 april komt nu toch wel rap dichterbij.
Een volle maand ben ik bezig met de echte marathon voorbereiding zoals die beschreven staat in het boek ‘De hardlooprevolutie”.
Of het goed gaat? De ene dag wel en de andere dag wat minder.
Je hebt nou eenmaal van die dagen en alles wat ik nu doe is ter voorbereiding, de dag zelf zul je toch moeten afwachten wat het met je doet.
Het weer, de sfeer, de spanning, de staat van je lijf op dat moment, of je een goede nachtrust hebt gehad. We zullen het allemaal gaan mee maken.
Het enige wat ik er aan kan doen is mezelf voorbereiden.
Er valt veel te lezen over die voorbereiding en je gaat ook gerichter interesse tonen in wat andere lopers doen en vinden.
En soms komen er ook ineens hele andere dingen op je pad, zo maar, omdat je er oog voor hebt op dat moment.

Stichting B for you

Zo was er een oproep van iemand uit mijn netwerk met de vraag wie de marathon gaat lopen. Voor de stichting waar hij werkzaam voor is, zoeken ze lopers die geld in willen zamelen.
Nou zat ik daar niet echt op te wachten, midden in mijn marathon voorbereiding, want geld inzamelen kost tijd en energie.
Maar toch besloot ik met hem af te spreken en eens te horen wat de bedoeling is.
Stichting Bforyou doet namelijk veel voor kinderen. En kinderen zijn de toekomst dus dat vind ik altijd een belangrijk doel.
Wat zij doen is mentoren leveren voor kinderen die dat nodig hebben, zodat ze even onder andere mensen zijn, in andere omstandigheden, zodat ze kunnen werken aan hun groei en ontwikkeling.
Eigenlijk wist ik al meteen dat ik me wel aan deze stichting wilde verbinden.
Al jaren werk ik met de wat kwetsbaarder doelgroepen onder de jeugd en een doel als dit vind ik mooi.

Help mij en dus ook de stichting!

Dus hier komt mijn vraag voor mijn volgers.
Willen jullie alsjeblieft doneren voor deze stichting? Dat kan via onderstaande link en al geeft een ieder een euro, dan kunnen we al een heel eind komen.
Ik beloof mijn kneiter harde best te gaan doen tijdens die marathon, om te zorgen dat de Stichting Bforyou zichtbaar wordt in Rotterdam en dat er meer geld beschikbaar komt om deze kinderen nieuwe dingen te laten ontdekken.
Doneren kan hier!
Mocht je meer willen weten over de stichting en wat zij doen of misschien wil je zelf wel mentor worden, kijk dan hier.
Ondertussen ga ik weer verder met mijn marathon voorbereiding.
Uiteraard hou ik jullie op de hoogte wat betreft updates, zowel van mijn voorbereiding als van de Stichting.


De kou strooit roet in het eten

Winter kou

Winter kou, ineens is het er. Koning Winter is binnengetreden.
Het seizoen waar ik altijd om stond te trappelen, gewoon omdat het zo genieten is. Die winterse kou met zijn prachtige taferelen.
Dat je daar ineens anders over kunt gaan denken blijkt als je een marathon schema volgt.

Ik kan er niet tegen

Mijn lijf kan niet tegen kou. Mijn lijf kan ook niet tegen warmte en voorheen staakte dan ook al mijn trainingen tijdens extreme weersomstandigheden.
Totdat ik het lopen op hartslag ontdekte. Ineens kon ik de hele zomer door rennen, langzamer dan normaal, maar ik rende wel.
Daar hoopte ik in de winter ook op, maar inmiddels weet ik beter.
Geen ademhalingsoefening of thermo kleding of voedingsadvies kan mijn lijf wapenen tegen kou.
Het staakt gewoonweg. Niet meteen, maar wel na niet al te lange tijd.

De training in de kou

Sinds gisteren weet ik dat zeker. Omdat er een 10 K voluit op het schema stond.
Ik was al niet fit, maar ja die 10 K kon ervoor zorgen dat ik misschien op hogere hartslag kan gaan trainen dus ik was gebrand hem te lopen.
Het eerste wat ik deed was temperaturen, want lopen met koorts is een no go.
Dat kan gevaarlijk zijn voor je hart. Ik ben heel eigenwijs, maar mijn hart bescherm ik goed. Ik had geen koorts, alleen een beetje slapjes. Dus lopen kon ik wel.

Ik moest voluit en ik ging voluit. Goed beschermt tegen de kou ging ik op pad.
7 K hield ik het voluit vol, conditioneel had ik dat nog langer gekund.
Maar mijn benen hielden het voor gezien. Door de kou stroomde er geen bloed meer naar toe, ze werden stijf en gingen tintelen.
Normaliter word je warm door beweging. Mijn lijf niet. Mijn bovenlijf wel, maar het onderstel verstijfd.

Werkelijk geen stap kon ik meer rennen. Wandelen nog wel.
Mijn 10 K tijd dus maar bij benadering uitgerekend en tot de conclusie gekomen dat ik op dezelfde hartslag blijf trainen.
Helaas, maar misschien kan ik de training ruilen met die van het einde van de week, de 7 K intensief. Dan kan ik alsnog 10 K voluit. Ja, je wordt wel creatief met zo’n marathonschema.

Vervangend trainen dan maar

Dat wordt de komende dagen dus binnen trainen.
Op zo’n vreselijke loopband die ik nog heb uit de tijd dat ik astma aanvallen had en echt niet naar buiten kon.
Voor korte afstanden voldoet hij prima, voor interval ook.
Maar voor een 12 K op marathontempo die nu op het programma staat lijkt het me hel.
Maar het moet gebeuren, ik volg nou eenmaal een schema.
Op de loopband en naar de geestdodende muur staren dan maar, want buiten gaat de komende dagen niet lukken.
Gelukkig las ik net op tijd een artikel dat een loopband minder efficiënt traint, zo voelt het ook, dan buiten. Maar als je hem op 1% stijgingspercentage zet, het dan toch vergelijkbaar is. Dat gaan we dan maar doen. Goede muziek op en gaan. Want lopen zal ik!
Het is de eerste keer in mijn leven dat ik als wintermens verlang naar het moment dat de winter voorbij is.
Wat een marathonschema al niet met je kan doen…..




Trainen, trainen, trainen

Trainen volgens sportrusten schema

Inmiddels start ik met week 4 van het sportrusten schema. Onvoorstelbaar hoe snel dat gaat en hoe snel de marathon dus ook dichterbij komt.
En daarmee af en toe de spanning of ik het wel echt ga halen.
Het is echt ontzettend leuk om voor zo’n doel te trainen. Waar je normaal op zondagochtend jezelf nog eens lekker omdraait, moet je nu echt wel aan de bak.
In het boek ‘de hardlooprevolutie’ zeggen ze dan wel dat je best af en toe een training mag overslaan, maar zo zeker voel ik me nog niet om dat ook echt te doen. Dus ook na een zeer gezellig en vooral laat feestje, zie je mij de volgende dag braaf mijn rondjes draven.

Planning

Het draait allemaal om plannen. Het schema staat in het boek volledig uitgeschreven. Soms moet je echter toch het één en ander omgooien om het kloppend te krijgen. Ik heb niet op alle dagen uit het schema tijd dus verplaats je dan wel eens een training.
Het belangrijkste is dat er balans blijft tussen rusten en trainen. Vier dagen achter elkaar trainen is niet goed voor je herstel.
Je wordt immers beter tijdens je herstel.
Dus elke week plan ik van te voren in wanneer ik tijd zou hebben om te rennen. Aangezien ik een ochtendrenner ben, plan ik andere afspraken daar de komende periode omheen.
Gelukkig is er een dag in de week dat je heel rustig traint en meestal maar zo’n 5 km. Die training plan ik op een werkdag. Als ik uit het werk komt meteen de sportkleding aan, hond mee en samen rennen.
Dat scheelt tijd en zorgt ervoor dat de hond ook een nieuwe uitdaging heeft waar hij lekker zijn energie in kwijt kan.
Een onverwachts bijkomend voordeel van sportrusten.

Hoe gaat het nu?

Het trainen vind ik heerlijk. Ik krijg feeling met het lopen op hartslag en ook mijn rusthartslag wordt steeds lager, waaruit blijkt dat je conditie verbetert.
Heel veel sneller word ik voor mijn gevoel nog niet. Ik moet dan ook oppassen niet continu te willen uitrekenen of ik het wel ga halen binnen de tijd. Dat is nog steeds de grootste uitdaging ben ik bang.
Je wordt door deze manier van trainen ook een stuk fitter en actiever. Elke dag heb ik wel zin om te bewegen, niet bewegen is geen optie meer.
Dan is het belangrijk in de gaten te houden dat je niet teveel doet, want dat is niet goed voor je herstel. En dan blijkt dat ik af en toe ook ineens relaxt op de bank ga hangen, iets wat ik eerder nooit deed.
En nog een bijkomend voordeel is dat ik steeds beter slaap. Waarschijnlijk door de ademoefeningen die ook bij sportrusten horen.

Nadenken over de dag zelf

Inmiddels bedenk ik ook af en toe hoe dat tijdens de marathon zelf moet gaan.
Qua sportvoeding, maar ook qua support, want dat zal ik zeker nodig hebben. Er zullen genoeg bekenden langs de route staan, maar ik wil graag wat vaste mensen die me even oppeppen als ik dat nodig heb.
Er zijn al een aantal toezeggingen van vrienden, buren, collega’s dus dat gaat vast helemaal goed komen.
Maar mocht je het ook leuk vinden me te steunen, spreek dan even met me af waar je ongeveer staat. Dat scheelt voor mij een heleboel, als er op vaste punten wat moed ingesproken gaat worden.
Want spannend blijft het wel, waarschijnlijk alle komende weken nog en ik kan alle support heel hard gebruiken!