Runners High

Runners High

Van de term runners high had ik al vaak gehoord en soms kwam ik heel blij terug van een training en bedacht ik me dat dat dan vast de runners high moest zijn.
Maar inmiddels weet ik echt wat het is!
Drie weken na de marathon die ik niet uitliep, ben ik nog steeds een blij ei en ik vermoed sterk dat dat te wijten is aan die runners high!

Langdurig effect

Zo’n prestatieloop waarbij je jezelf tot het uiterste uitdaagt heeft blijkbaar een zeer langdurig effect.
Bij mij in ieder geval wel.
Er ontstaat meer zelfvertrouwen en trots. Want ja, ik ben nog steeds trots hoewel de meeste mensen dat niet snappen.
Als je echter altijd een lijf hebt waarvan je niet weet hoe het op lichaamsbeweging gaat reageren en het lukt ineens om een lange afstand te lopen, dan word ik daar heel blij van.
En ja, ik heb nog steeds een blessure aan mijn arm die voorlopig ook echt niet zal verdwijnen, maar mijn benen doen het goed!
Dat maakt me zo blij. Want mijn benen zijn altijd moe, pijnlijk of gevoelig en toch blijken ze tot grote afstanden in staat!

Grote grijns

Als ik foto’s terug kijk van de marathon, dan zie ik een enorme grote grijns op mijn gezicht.
Een grijns die ik van mezelf niet eens herken, zo groot.
Dat belichaamt voor mij de runners high. Dát is wat lopen met me doet!
En vooral lopen in je eigen stad, langs vele iconen en enorme groepen mensen die je aanmoedigen.
Nog steeds verschijnt die grijns als ik terug denk aan die magische start van de Rotterdamse marathon.

Het geplande boek

Elke ochtend word ik ook nog steeds wakker met zin in een loopje. Want mijn herstel ging heel goed. Eigenlijk ging alles heel goed, behalve mijn tempo. Dat maakt me trots en overtuigd dat ik alles goed heb gedaan en dat het er zeker in zit. En dus ga ik door op dezelfde voet met nog steeds hetzelfde enthousiasme.
Een runners high die continu voortduurt, inmiddels al drie weken. Hoe fijn is dat.
Dat was precies wat ik wilde laten zien. Dat het niet gaat om de prestatie, maar om wat het lopen met je doet, wat het toe leven naar een evenement met je doet en hoe fijn dat kan zijn.
Het geplande boek over deze reis komt er dan ook zeker. Ik moet alleen nog even de tijd vinden om het te schrijven.
Want dat hardlopen gaat natuurlijk ook gewoon door!

Nieuwe doelen

Nieuwe doelen

Nieuwe doelen stel ik altijd om het hardlopen vol te blijven houden. Natuurlijk vind ik het ontzettend leuk om te doen, anders zou ik er nooit zo lang mee bezig zijn, maar nieuwe doelen stellen helpt echt om de discipline vast te houden.
En ik vind het heel belangrijk om in beweging te blijven. Het zou zonde zijn als ik nu alles liet versloffen, terwijl mijn lijf op dit moment tot lange afstanden in staat is.
Dus is het zaak die conditie en die kracht vast te houden.

Eerste nieuwe doel

Mijn eerste doel is het verbeteren van mijn tijd op de 10 kilometer.
Toen ik met het 14 kilometerschema van sportrusten begon, kon ik dat met moeite in 66 minuten. Eigenlijk iets te lang voor het schema. Na twaalf weken kon ik het in 59 minuten, dat was al een stuk beter!
Terwijl ik oefende voor de marathon en niet voor een snelle 10 kilometertijd.
Nu heb ik het boek ‘De hardlooprevolutie’ er dus weer bij gepakt en de komende 100 dagen ga ik met de sportrusten methode aan de slag om mijn tijd te verbeteren.
Het liefst terug naar de 50 minuten waarin ik het vroeger ook kon. Of dat gaat lukken, zal moeten blijken.

Twee nieuwe doel

Het volgende doel van mijn nieuwe doelen lijstje zal dan waarschijnlijk de halve marathon tijd worden, immers, ik heb dan nog tijd zat, voordat het 100 dagen schema voor de Rotterdamse marathon weer ingaat.
Tussendoor wil ik ook de leuke lopen mee pakken. Vorige jaar deed ik de Ladiesrun en de Bruggenloop, maar dit jaar wil ik er wat meer mee pakken. Simpelweg omdat ik de loopjes ontzettend leuk blijk te vinden. En om mezelf te oefenen ook tijdens prestatielopen mijn hartslag onder controle te houden.
Dus weet iemand een leuke loop, laat het vooral weten!

Derde nieuwe doel

Het derde nieuwe doel is al duidelijk natuurlijk. Die Rotterdamse marathon gaat weer gelopen worden.
Omdat het zo gaaf was en omdat ik nu weet wat ik anders zou kunnen doen om hem wel uit te lopen. Mits mijn fysiek mee werkt natuurlijk.
Om die reden wil ik ook sneller leren lopen. Nu lag de druk voor mij bij het feit dat ik niet zeker wist of ik het binnen te tijd zou halen.
Achteraf gezien had ik het zeker gehaald, als ik mijn eigen tempo had gelopen. Die druk wil ik nog meer verminderen door het komende jaar sneller te worden.
Zodat ik meer rust en zekerheid heb dat dat het probleem in ieder geval niet zal zijn.
En aangezien ik tijdens de 100 dagen sportrusten PR na PR liep, weet ik zeker dat er meer in zit!

Tijd voor deze nieuwe doelen dus, zodat ik mezelf versterk en verbeter en volgend jaar een mooie tijd kan neerzetten tijdens de Rotterdamse marathon.





Zwarte gat of gewoon door?

Zwarte gat

Voordat de marathon van start ging, was ik bang voor het zwarte gat wat daarna zou komen.
Je leeft tenslotte een heel jaar naar zo’n evenement toe waarvan de laatste 100 dagen heel intensief.
Elke dag ben je, denk je en leef je de marathon totdat het eindelijk zover is.
Maar wat als het voorbij is? Vind je dan nog de motivatie om door te gaan. Vaak hoor ik mensen zeggen dat het plezier in hardlopen een beetje verdwijnt.
Dat hoopte ik vooral niet, want ik loop niet hard om de marathon te lopen. Ik loop hard, omdat het zoveel voor mij doet!
Dus dat zwarte gat, ik zag er een beetje tegenop.

Na de marathon

Hoewel ik niet finishte was de teleurstelling niet groot.
Ik heb de meeste dingen juist aangepakt en weet precies waar het aan lag. Dat is één dingetje waar ik dan nog aan moet werken.
Het gevoel dat overheerste was vooral terugkijken naar wat ik in een jaar gedaan en bereikt heb! En dat vervulde me met een groot gevoel van tevredenheid.
Dat zwarte gat was dus niet te bekennen en daar was ik wel heel blij om.
Als ik terugkijk zie ik vooral dat ik in december mijn eerste grote loop liep, de Bruggenloop van 15 kilometer. Vervolgens in februari een halve marathon, krom van de spierpijn de dag daarna, maar ik had het gedaan.
Om op de dag van de marathon dan de 29,5 te lopen en met vol verstand te kunnen zeggen dat het dat voor die dag maar moest zijn. Met minder spierpijn dan na de halve marathon, dus progressie!
En nee, ik ben echt geen mrs. positivo die alles probeert positief om te buigen, maar dit is hoe het voelt. Die marathon kwam net iets te vroeg, ik had beter eerst nog wat grote lopen kunnen doen om te wennen aan de sfeer van zo’n run. Maar dat is achteraf.

En door!

Met die les in mijn achterhoofd ben ik daags na de marathon aan het plannen wat ik wil. Dat zwarte gat is er niet, ik heb gewoon zin om door te gaan met lopen.
Eerst ga ik mijn 10 kilometertijd verbeteren, want dat geeft wat meer rust om zeker te weten dat bepaalde afstanden binnen de tijdslimiet haalbaar zijn. Nu gaf dat nog veel onrust, haal ik het wel of niet? En dan loop je in het begin dus harder dan handig.


Mijn veertien weken training om die 10 te verbeteren staan alweer gepland, want ook dat ga ik volgens sportrusten doen. Die methode heeft me zoveel gebracht het afgelopen jaar dat ik zeker weet dat dat voor mij het juiste is om te doen. Zodra mijn 10 kilometer verbeterd is, ga ik weer door met het veertien kilometerschema en ondertussen pak ik de loopjes mee die me leuk lijken en waar ik echt de tijd voor heb.
Gewoon lekker ontspannen rennen.
Om dan tegen de tijd van de inschrijving eens te kijken of ik de marathon Rotterdam op 5 april 2020 ook weer ga doen. De 40ste editie, dat klinkt wel mooi!
Dus het gevreesde zwarte gat is gelukkig voor mij nergens te bekennen. En voor wie het zwarte gat wel herkent, hoop ik dat het plezier in lopen snel terug komt, want het brengt je zoveel!

Rotterdamse marathon, het was geweldig!

Rotterdamse marathon

En toen was de dag daar. De Rotterdamse marathon gaat van start.
Al vroeg begeef ik me naar de stad om eerst nog een groepsfoto met Stichting B for you te maken in onze shirts, gesponsord door Loonstrokie De stichting waar ik voor ga lopen, omdat zij nieuwe mentoren kunnen gebruiken voor hun programma’s.

Daarna nog even op zoek naar een toilet, wat lang niet makkelijk is, want overal staat het rijen dik. De stad wordt overspoeld door hardlopers die allemaal met hun eigen ding bezig zijn.
De sfeer is dan al magisch, de zon schijnt en de stad zindert van het naderende feestje.
Een schone toilet vind ik op het metrostation, altijd beter dan een dixie en niet eens zo druk.
Daarna op weg naar het startvak, het is nog vrij rustig in mijn vak, maar dat duurt niet lang.

De start

Ik sta in het laatste vak, dus het gaat nog even duren. Met ademhalingsoefeningen krijg ik mijn stuiterende hartslag onder controle.
Omdat ik het eerste stuk sneller wil lopen om later wat meer tijd te hebben, ga ik vooraan in het vak staan. De pacer van 5.00 uur haalt me vanzelf wel in, denk ik nog.

Startvak 1 mag van start, je hoort het commentaar door de speaker, Lee Towers begint te zingen en de hele stad begint te dansen van geluk.
Kippenvel tot aan mijn kruin, iedereen lacht en zwaait en danst. De zon op ons bolletje en vol verwachting mogen we een stuk naar voren lopen.
De volgende start die ingeleid wordt door het geluid van een hartslag door de speaker. Je wordt enorm opgezweept en in de verte zie ik de Erasmusbrug vol in de zon liggen. Dáár moeten we naar toe, als we daar zijn is het zover. Op die mooie icoon van de stad met op de achtergrond het silhouet van het gebouw ‘De Rotterdam’.
Mooier wordt het niet! Dit is mijn stad en hier sta ik om te mogen starten tijdens mijn eerste Rotterdamse Marathon. Mijn hart maakt een vreugdedansje en ik krijg de grijns niet van mijn gezicht.

Eindelijk mogen wij. We zijn los!
Al die mensen op die fantastisch mooie brug, die ons aanmoedigen. Een wauwmoment, overweldigend vind ik het.
Ik vergeet even dat ik helemaal niet zo hard hoef, maar ik geniet en voor mijn gevoel loop ik precies het juiste tempo.

De run

Als het op Zuid eindelijk wat rustiger wordt met publiek, kun je even ademhalen. Even bijkomen van dat wat je zojuist hebt meegemaakt.
Je hoort de cadans van de schoenen om je heen, duizenden mensen doen hetzelfde als jij. Continu word ik ingehaald, maar dat deert me niet. Ik loop in Rotterdam!
Na een tijdje kijk ik op mijn hartslagmeter, oeps ik loop in het rood. Iets rustiger aan doen dan maar, maar lange tijd krijg ik de hartslag niet lager.

Om de kilometer is er wel een blij moment, iemand die je ziet staan die speciaal voor jou komt, waanzinnige bands langs de kant of gewoon het feit dat je de plekken waar je loopt zo goed kent.
Op de 15 kilometer staat mijn lief met de buren, zij voorzien me af en toe van water. Ze staan precies op het punt waar ik twee keer langskom en ik straal. Het enige wat ik uit kan brengen is dat het zo leuk is!

Op 20 kilometer wordt het echter zwaarder, mijn gewrichten spelen op. Mijn hartslag is eindelijk aan het zakken, maar mijn lijf heeft het nu al pittig.
Daar baal ik van en af en toe wandel ik een stukje. Wat ik al die tijd genegeerd heb, is dat mijn gewrichten vaak opspelen, vooral als het warm is.
En warm is het vandaag. Ik voel mijn pols opzwellen, bonken en pijnlijker worden. Geen goed teken, want dat kost teveel energie.
Ook mijn vingers en handen gaan mega pijn doen, wat ik ook doe, koelen, rustiger aan, het werkt niet.
Toch loop ik nog steeds en geniet ik ook nog steeds.

Als ook mijn knieën beginnen te kloppen begint langzaam het gevoel te ontstaan dat dit misschien niet zo heel verstandig is.
Helaas, want verder gaat alles gewoon goed! Mijn voedingsplan is goed, ik heb genoeg water, ik heb het niet te warm, mijn hartslag blijft redelijk stabiel en mijn tempo ook.

DNF

De week voor de Rotterdamse marathon leerde ik de term dnf kennen, di not finish.
Dit werd mijn eerste Rotterdamse marathon en het werd helaas een dnf.
Lang heb ik geworsteld met de vraag ga ik door of niet. Ik wilde per se heel Rotterdam Zuid gedaan hebben en dat is gelukt. Daarna zou ik kijken wat ik nog aan kon in de stad.


Op 28 kilometer wist ik dat ik het niet ging redden, de pijn werd te hevig en overheerste alles. Op zoek naar een opening waar ik het parcours afkon stond onverwachts een collega met haar vader heel enthousiast naar me te roepen. Dát gaf me nog een kilometer extra, maar daarna was het op. Nog dertien kilometer rennen met deze pijn was het me gewoonweg niet waard. Misschien was het haalbaar, maar wat zou ik mijn lijf aan doen? Wat zouden de klachten daarna zijn?


Op 29, 5 kilometer stopte ik, meteen op zoek naar mijn mobiel om mijn lief te waarschuwen die op 30 kilometer stond.
Precies daar stonden mijn oom en tante, met een al gepelde banaan, omdat ze wisten dat ik er aan zou komen.
Hoe welkom was dat! Samen met hen heb ik nog een collega aangemoedigd en daarna wilde ik maar één ding. Naar huis.
Niet vanwege de teleurstelling, want die viel eigenlijk wel mee. Ik wist dat dit het enige juiste was om te doen en ik heb er de hele weg enorm van kunnen genieten!

Weer een Rotterdamse marathon?

Wat ik volgend jaar doe? Ik heb nog geen idee. Ik weet dat mijn voorbereiding goed was, dat ik dat allemaal goed heb aangepakt.
Mijn voldoening haal ik uit het feit dat ik mezelf enorm verbeterd en versterkt heb dit afgelopen jaar. Ik werd sterker, sneller en kreeg meer zelfvertrouwen. Vorig jaar om deze tijd liep ik met moeite de 10K, in december al de 15K, in februari de halve marathon en gisteren de 30K.
En heel eerlijk, ik heb minder spierpijn dan na de halve marathon. Dus er is zoveel positieve verbetering! Alleen kwam deze marathon misschien nog net iets te vroeg voor mijn lijf.
Dus ik weet wat me te doen staat wil ik het nog weer eens proberen.









Marathon Rotterdam komt dichtbij! (en ik had geen idee)

Marathon Rotterdam

Dé marathon Rotterdam komt er aan! Nog maar drie dagen en dan is het zo ver!
Nooit verwacht dat dat toch nog zo snel zou kunnen gaan, terwijl de reis eerst eindeloos leek te duren.
Die mengeling voel ik nog steeds, want al weken ben ik onrustig en wil ik van start gaan.
Nu kan ik bijna van start en slaan de zenuwen enigszins toe.

Zelf vergelijk ik het een beetje met de koeien die in het voorjaar naar buiten mogen. Ze voelen dat er iets staat te gebeuren, maar weten nog niet precies wat. De onrust neemt toe. En dan is het zover, de deuren gaan open en dansend gaan ze de wei in.
Dat is precies het gevoel wat ik zelf nu ervaar.

Ik had geen idee

Ik had echt geen idee dat het zo zou zijn. Vorig jaar leefde ik mee met anderen die de marathon gingen lopen. Ik vond hun enthousiasme leuk en de stress soms wat vermoeiend. Maar nu weet ik dat het zo gaat! Je gaat niet alleen een Rotterdamse marathon lopen, nee je lééft de Rotterdamse marathon in die laatste weken.
Werkelijk alles wat je doet, staat in het teken van die mooie run door de stad.
Bij alles wat ik eet, bedenk ik of dat handig is. Bij elke beweging die ik maak, maar ook bij de schoenen die ik draag (want stel je voor dat je je verzwikt). Overal denk je ineens bij na, bizar!
Een collega en collega loper die in de stress schiet, omdat op de kinderafdeling nogal wat heerst, stress! Elk kuchje, elk pijntje, elke oplopende hartslag, stress!!

Maar ook tijdens je ritjes door Rotterdam. Elk plekje van de route waar je langs komt, bedenk je dat je daar binnenkort loopt te rennen.
Dat hele pleuris eind!
Als je naar je werk rijdt, moet je even de 6KM streep fotograferen, want daar kom je langs. Waarom?? Het is maar een streep?!
Maar nee, het hoort bij de marathon en dus moet je erbij nadenken en het plaatsen op social media.
Soms herken ik mezelf even niet deze dagen….

Taperen

Taperen is het afbouwen van je trainingen, het letten op je rust en voeding.
Geen gekke dingen meer doen, maar toeleven naar die dag.
Gelukkig ben ik nog drie dagen vrij, hoewel je dan ook drie extra dagen hebt om meer stress te ontwikkelen.
Toch werkt het wel. Ik voel me sterk, mijn hartslag zakt en ik slaap beter.
Waarschijnlijk ben ik er dan gewoon klaar voor! Toch?
Die eeuwig durende twijfel zal er wel bij horen vermoed ik. Overtuigd van mijn kunnen en de tijd die ik ga lopen, zit ik vijf seconden later weer te stressen of ik het wel ga halen.
Doodvermoeiend dit!
Is het nog geen 7 april? Dan ben ik er bijna vanaf, dan weet ik echt hoe ik er voor sta.
Om daarna waarschijnlijk keihard in een zwart gat te knallen, want ja dan is je doel bereikt en dan?

Mooie reis er naar toe

De reis naar de Rotterdam marathon was fantastisch en ik heb er elke minuut van genoten.
Zo’n voorbereiding doet enorm veel met je als mens, zowel fysiek als mentaal.
De trainingen die steeds beter gingen, de mensen die op je pad komen.
Motiverende berichten op onverwachte momenten, het was het nu al allemaal waard.
Misschien is de reis ook wel mooier dan de run zelf, maar dat kan ik me bijna niet voorstellen. Nu al ben ik de mensen van Sportrusten zo enorm dankbaar. Voor hun methode, maar ook voor hun enthousiasme, voor de fotoshoot die ze voor ons deden en de motiverende berichtjes. Zonder hen was ik niet geweest waar ik nu ben! De geweldige foto’s zijn gemaakt door Janneke Poort Fotografie.

Het moet echt fantastisch zijn om door je eigen stad te rennen, op vele plekken die je kent met duizenden toeschouwers.
Ik heb er in ieder geval enorm veel zin in en sta te trappelen om los te mogen!

Pré marathon stress

Pré marathon stress

Zo noemen ze dat dus, pré marathon stress, die niet aflatende onrust in je lijf als je nog maar een week te gaan hebt tot het echte werk.
Een hartslag die steeds meer lijkt op te lopen en ineens lijkt het alsof er overal pijntjes ontstaan. Continu die angst dat je tóch een blessure hebt.
Om die vervolgens meteen de kop in te drukken, want daar heb je echt geen tijd voor. Er moet gelopen worden! In iets mindere mate dan voorheen waardoor je sporthorloge je ineens vertelt dat je in ondertraining zit.
Wat?! Help! Ondertraining?! Nee, dat kan niet. Ik moet opbouwen, 42 kilometer kunnen rennen!
Die pré marathon stress dus, ik wist niet dat er een term voor was.
Nu ik het weet, weet ik dat ik er last van heb.

Hoe bewaar je de rust?

Op dit moment heb ik werkelijk geen idee.
In mijn achterhoofd weet ik dat ik er alles aan gedaan heb om voorbereid aan de start te staan. Ik weet ook, daar ben ik echt wel van overtuigd, dat het me gaat lukken. Mocht dit niet zo zijn, weet dan dat ik me ergens een week zal verstoppen om eerst even uit te balen.

Om de pré marathon stress de baas te blijven, vond ik dit een mooi moment om te beginnen aan het 30 dagen ademen programma van Sportrusten. Gewoon even tot mezelf komen nu ik daar ook weer wat meer tijd voor heb. Die hartslag onder controle houden en de rust bewaren.

Vanmorgen begon ik er mee. Twee ademhalingsoefeningen moest ik uitproberen. Mijn hartslag ging meteen de lucht in….
He, dat was niet de bedoeling. Ik moest er rustiger van worden, toch?
Misschien was de focus op mijn ademhaling net even iets te veel. Zodra ik weer rustig mijn blogs zit te typen, daalt mijn hartslag naar normalere waarden.
Blijven oefenen dan maar, het zal best helpen de komende week.

Laatste voorbereidingen

De laatste voorbereidingen zijn ook in gang gezet. De toeschouwers die me komen aanmoedigen worden in kaart gebracht en op steeds meer plekken langs de route blijkt wel iemand te staan. Hoe fijn is dat!
Degene die me gaat bevoorraden als dat nodig mocht zijn komt langs om een strategie af te spreken. De route zit in mijn hoofd en de tijden die ik moet halen ook wel zo’n beetje.
De parcourslimieten die bij de digitale route genoteerd staan zorgen wel voor een beetje stress, maar als ik het iemand laat uitrekenen die géén dyscalculie heeft, blijkt dat gewoon heel goed haalbaar te zijn.
Dus hoezo pré marathon stress! Het is gewoon niet nodig. In december zat ik op een niveau dat het nog helemaal niet haalbaar was! En nu, nog geen 100 dagen later, gaat het gewoon lukken met een vrij ruime marge.

Vandaag nog een training, eigenlijk doe ik dat altijd in de ochtend op een nuchtere maag. Maar vandaag wordt het een warme dag en dat is het tijdens de marathon misschien ook wel. Dus als voorbereiding op hogere temperaturen ontbijt ik eerst op mijn gemak, hou de tijd tussen ontbijt en lopen op dezelfde als volgende week en dan ga ik heerlijk trainen.
Vervolgens dat vieze glaasje bietensap naar binnen gooien, want ja dat schijnt echt te moeten en dan ben ik er toch wel weer klaar voor!

Bijna zover en wat eet je dan?

Bijna zover!

Het is bijna zover, de marathon staat nu echt bijna voor de deur.
Langzaam neemt de spanning toe, maar ook de vraag hoe nu om te gaan met je voeding.
Want wat is nu wel goed en wat niet? Van iedereen, hardloper of niet, krijg je tips en trucs.
Goed bedoeld, maar niet alles werkt voor elk lichaam.
Dus doe ik maar een beetje van wat voor mij goed voelt.

Tijdens de marathon

Gelukkig had ik me lang van te voren al verdiept in gelletjes en sportdrankjes. Omdat ik niet alles kan verdragen wilde ik niet al te zoete spullen voor onderweg. En ik wilde er lang van te voren mee gaan oefenen.
De keus viel voor mij op Maurten, een wat duurder merk. Maar het schijnt dat Eliud Kipchoge er óók op loopt. Nou, dan moet het goed zijn met de wereldtijden die hij op marathons neerzet.
Niet dat ik me met hem wil vergelijken, maar als het goed is voor hem, dan is het dat vast ook voor mij.
En al die smaakjes hoeven voor mij sowieso niet, dus ik ga het met dit merk doen. In de sportzaak heb ik me uitgebreid laten voorlichten wat ik dan precies nodig heb voor een hele marathon. Dat valt nog best mee. Een sportdrank van 500 ml vooraf, 5 gelletjes voor onderweg en 500 ml sportdrank nadien. Dat zou voldoende moeten zijn en dan hoef ik niet aan de ontbijtkoek, bananen en winegums. Dat zou voor mij toch al een straf zijn en een garantie voor buikkramp.
Maurten is dat niet, dat gaat gewoon goed, ik liep er al een halve marathon op in februari.

Vóór de marathon

Maar ook in je voorbereiding moet je al goed op voeding gaan letten.
Zo ben ik in februari gestopt met mijn wijntje en gelukkig viel dat mee. Geen afkickverschijnselen en ook niet per ongeluk uit automatisme of stress naar de fles gegrepen.
De één zegt dat het niet nodig is, de ander zegt van wel. Tja, een paar maanden geen alcohol kan nooit slecht voor je zijn dus maar gewoon gedaan.
Daarnaast ben ik overgestapt op het ontbijtgraan Teff, daar krijg je sneller een verzadigd gevoel van, maar ook enorme energie door langzame koolhydraten. Het werkt ook nog eens goed voor je darmflora.
En dan het bietensap. Dat schijn je te moeten drinken in de weken voor de marathon. Ik kan je vertellen dat dat geen feestje is voor mij, maar goed, ogen dicht en slikken maar.
Vanaf nu ga ik ook wat meer koolhydraten nemen, wat extra vitamines en voldoende drinken op een dag.
Dat moet toch genoeg zijn zou je zeggen.

Tips genoeg

En vraag niet vlak voor een marathon aan mensen wat je wel en niet moet doen. Want iedereem heeft er ineens verstand van en ze spreken elkaar allemaal tegen. Wat ik ga doen is gewoon mijn best om af en toe wat vocht te nemen onderweg, ik lik aan mijn gelletjes en doe mijn ding.
Oh en de dag van te voren ga ik heerlijk aan de teff pannenkoeken.
Laat die marathon maar komen, mijn lijf is er klaar voor!



Ik ben er wel klaar (mee) voor!

Ik ben er klaar mee

Klaar ben ik met al dat trainen en opletten of alles wel in de planning past.
Nog 22 dagen vóór de Rotterdamse marathon, slaat ineens de mineur toe.
Het kan ook door het weer komen, want bij elk trainingsloopje word ik zeiknat en waai ik bijkans van het wegdek.
PR’s worden door die omstandigheden ook niet meer gehaald. Kortom, het wordt wat minder leuk, dat lopen.
Elke dag moet je bedenken of je moet lopen of niet. Elke week moet je in je agenda opschrijven wanneer je überhaupt tijd hebt voor je trainingsschema.
Het wordt ineens wat veel allemaal.

Zenuwen

Of zouden het gewoon de zenuwen zijn dat ik er klaar mee ben?
Omdat ik nog steeds niet weet of ik het wel ga halen. Dat maakt het spannend, hoewel het zelfvertrouwen er echt wel was.
Als ik mijn eigen ding doe, is het haalbaar. Maar ja, lukt dat tussen duizenden anderen?

De mensen om mij heen worden ook wat onrustiger. Zenuwachtig zelfs of ze het wel gaan halen. En dat terwijl een aantal daarvan het al eerder gedaan hebben en bij mij vergeleken zo’n beetje op hun sloffen.
Dus als zij paniek krijgen, mag ik ook wel een beetje zenuwachtig worden.

Maar zenuwen zijn niet zo goed voor mij. Niet voor mijn buik en niet voor mijn nachtrust. Dus eigenlijk moeten ze er niet zijn.
En ik weet tenslotte dat ik goed bezig ben, dat ik het kan en dat ik het ga doen. Dus waarom stress?
Maar ook de anderen hoor ik zeggen dat ze er klaar mee zijn. Eigenlijk zijn we er gewoon helemaal klaar voor. Het mag morgen gaan gebeuren in plaats van over 22 dagen.

Even weer wat anders

Het is ook tijd om me weer ergens anders op te kunnen focussen.
Nu word ik zo’n hardloper die alleen maar daar mee bezig is. Zo’n type dat ik voorheen irritant zou vinden. Nu ben ik het zelf.
Daar ben ik mooi klaar mee.

Maar de focus mag er wel even vanaf. Niet meer nadenken wanneer ik wat kan gaan eten, want mijn buik kan nou eenmaal niet alles verdragen en dat is tijdens een marathon natuurlijk niet handig.
Maar ook gewoon weer eens een wijntje drinken als het weekend is, want dat doe ik inmiddels ook al ruim een maand niet meer.
Het stressen bij elk pijntje dat je voelt, mag ook wel klaar zijn, want mijn hemel, wat voel je dan een hoop als het belangrijk is dat je lichaam goed blijft functioneren!

Kortom, ik ben er klaar voor! Laat die marathon maar komen, dan kunnen we daarna weer lekker normaal gaan doen.



Hardlopen met Stichting B for you

Stichting B for you

Zoals inmiddels bij velen bekend, loop ik de marathon niet alleen voor mezelf, maar ook voor Stichting B for you.
Dit omdat ik deze stichting een warm hart toedraag. Zij regelen namelijk mentorschappen voor kinderen die wel een mentor kunnen gebruiken, op deze manier motiveren ze de kinderen en creëren ze kansen die ze anders misschien niet zouden krijgen.

De jeugd is de toekomst, dus om die reden vind ik het belangrijk dit initiatief te steunen.
Wil je de stichting ook steunen? Hier kun je je donatie doen.
Maar misschien trekt het mentorschap je wel? Klik dan hier.

Wat ik niet wist, is dat we met de hardlopers een spotje zouden gaan maken voor RTV Rijnmond.
Superleuk natuurlijk, maar ook wel spannend omdat je niet precies weet wat je te wachten staat.
John Buijsman, bekend van ‘De marathon’ en de Gamma reclames, zou ons als ambassadeur van de stichting gaan trainen.

De opnames

Op zondagochtend was het zover. Juist op de dag van de klimaatmars, regende het pijpenstelen. Dat beloofde niet veel goeds voor de opnames. Een camera mag niet in de regen, zoveel wist ik er wel van.

De kennismaking met de renners was gemoedelijk. Leuk om te zien dat er inmiddels meerdere renners zich hadden aangesloten bij Stichting B for you. En gelukkig was ik ook niet meer de enige die de hele marathon gaat lopen, dat haalt de druk er toch wel iets vanaf.

John Buijsman wist iedereen met zijn open houding al snel op het gemak te stellen en zo voelden de opnames niet zo gekunsteld.
Het ging allemaal gezellig en op een natuurlijke manier.
Wij als renners liepen lekker een stukje in de regen en John trainde ons op zijn eigen manier.
Naderhand nog even napraten en de klus was alweer geklaard.

Om de stichting meer bekendheid te geven, konden we allemaal een persoonlijke foto met John laten maken die we kunnen verspreiden op social media. En daarnaast hebben we nu een ‘juich’ shawl van Stichting B for you.
Deze is via de lopers te krijgen of op de dag van de marathon zelf.
Gewoon doneren zonder shawl aan te schaffen mag natuurlijk ook, maar het zou ook tof zijn om onderweg de shawls in het publiek terug te zien!

Aftellen

Door met de groep lopers bij elkaar te komen, komt de marathon ineens wel heel dichtbij. Een week van te voren zullen we nog een keer bij elkaar komen voor de laatste dingetjes.
Het geeft allemaal net dat stukje extra motivatie. Dat stukje energie om ook die laatste weken volop te blijven trainen. Omdat je weet waarvoor je het doet.
Leuke bijkomstigheid van die dag was dat we vanaf 17.00 uur al elk uur op RTV Rijnmond te zien waren met ons goede doel.

Ondanks het weer was ik volop gemotiveerd om die middag nog braaf mijn 12K rondje te rennen in windkracht negen.
Door alle energie van die ochtend, heb ik dat bijna hardop lachend kunnen doen. Dat lachen was dan vooral doordat mijn benen door de harde wind soms letterlijk onder mijn lijf vandaan geblazen werden.




Lopen met een hartslagmeter

Hartslagmeter

Al heel lang gebruik ik een hartslagmeter tijdens het lopen.
Maar niet effectief. Het ging mij er meer om dat ik wist hoe ver ik had gelopen en dat ik kon zien of ik sneller was geworden.
Het model dat ik had was dan ook gedateerd en deed niet alles wat ik nodig zou hebben voor mijn marathontraining.

Dus schafte ik in december als cadeautje aan mezelf een nieuwe hartslagmeter aan. De Polar Vantage M.
Daar heb ik heel lang over getwijfeld, want het oog wil in mijn geval ook wat. De twijfel lag tussen de Garmin of de Polar. De Garmin vond ik mooier, de Polar had meer mogelijkheden.
Dus uiteindelijk werd dat hem en met die keuze ben ik nog steeds heel tevreden.

Lopen op hartslag

Voor mijn sportrustenschema moet ik lopen op hartslag en dan wil je wel een horloge om hebben waarop je dat in één oogopslag kan zien.
Dat kan ik nu en dat zorgt ervoor dat ik mijn hartslag goed in de gaten heb, hoewel ik dat inmiddels ook erg goed aan kan voelen.

Het voordeel van mijn nieuwe horloge vind ik vooral dat hij na elke kilometer aangeeft hoe snel ik die ronde was. Daar heb ik heel veel aan, want anders vergeet ik te kijken en rekenen kan ik al helemaal niet.
Deze trilt na een kilometer en ik weet dan precies hoe ik er voor sta. Of ik snel genoeg loop op deze hartslag.
Het geeft rust en ontspanning, want het horloge waarschuwt wel dus je hoeft niet elke minuut te kijken.
En na je gelopen rondje geeft hij een volledige analyse van hoe het ging. Ik hou er van.

Toch een obsessie

Maar alle gegevens die zo’n hartslagmeter je geeft, geven je toch een lichtelijke obsessie mee.
Hij meet je slaap, hij meet elke activiteit die jij wil dat hij meet en hij meet continu je hartslag.
Het voordeel daarvan is dat je weet hoe je er qua fitheid voorstaat. Je ziet ook eerder aan je hartslag dat er een koutje aan zit te komen dan dat je dat aan je snotneus voelt.
En daar zit ook meteen het gevaar. Je focust, of eigenlijk moet ik zeggen dat ik focus op die hartslag. Als het kan dag en nacht. Is mijn rusthartslag oké, heb ik gedoseerd gelopen, heb ik rustig geslapen?

Continu check ik dat ding om te kijken hoe het met mij gaat.
Toegegeven, dat ding weet erg goed hoe het met mij gaat, maar langzamerhand vergeet je ook een beetje zelf te voelen hoe het gaat.
Soms doe ik hem even af, op het werk moet dat sowieso, maar thuis lukt het me ook. Als hij op de oplader moet…..
Ik probeer hem ’s nachts af te laten, maar dat vind ik moeilijk. Ik monitor graag dat ik slecht slaap. Volgens mijn horloge is het namelijk altijd minder slecht dan dat het voelt. En dat wil ik zien. Op een schermpje. En bewaard in een app.

Stimulans

Deze hartslagmeter is tevens een extra stimulans om toch dat rondje te gaan lopen, hoewel je eigenlijk geen zin hebt.
Anders komt er namelijk in beeld te staan dat je behoudend traint. Ik haat het om behoudend te zijn en als hij richting ondertraining neigt krijg ik al helemaal het heen en weer.
Dus kijk ik wat mijn horloge zegt en zodra hij niet meer op productief staat, zal ik er alles aan doen te zorgen dat hij daar weer komt. Dezelfde dag nog.
Maar dat is nu, als extra stimulans voor de marathon. En ik weet best dat je ook een dag behoudend mag zijn en een dag overtraind. Dat is alleen maar goed, herstel is immers ook belangrijk.
Maar bij mij staat hij op productief. Elke dag tot aan de marathon.
Daarna niet meer. Tenminste dat is het plan. Waarschijnlijk moet ik mijn horloge dan gewoon ergens ver weg verstoppen om weer even tot rust te komen.
Om af te kicken van mijn supertoffe, geavanceerde hartslagmeter.