Pré marathon stress

Pré marathon stress

Zo noemen ze dat dus, pré marathon stress, die niet aflatende onrust in je lijf als je nog maar een week te gaan hebt tot het echte werk.
Een hartslag die steeds meer lijkt op te lopen en ineens lijkt het alsof er overal pijntjes ontstaan. Continu die angst dat je tóch een blessure hebt.
Om die vervolgens meteen de kop in te drukken, want daar heb je echt geen tijd voor. Er moet gelopen worden! In iets mindere mate dan voorheen waardoor je sporthorloge je ineens vertelt dat je in ondertraining zit.
Wat?! Help! Ondertraining?! Nee, dat kan niet. Ik moet opbouwen, 42 kilometer kunnen rennen!
Die pré marathon stress dus, ik wist niet dat er een term voor was.
Nu ik het weet, weet ik dat ik er last van heb.

Hoe bewaar je de rust?

Op dit moment heb ik werkelijk geen idee.
In mijn achterhoofd weet ik dat ik er alles aan gedaan heb om voorbereid aan de start te staan. Ik weet ook, daar ben ik echt wel van overtuigd, dat het me gaat lukken. Mocht dit niet zo zijn, weet dan dat ik me ergens een week zal verstoppen om eerst even uit te balen.

Om de pré marathon stress de baas te blijven, vond ik dit een mooi moment om te beginnen aan het 30 dagen ademen programma van Sportrusten. Gewoon even tot mezelf komen nu ik daar ook weer wat meer tijd voor heb. Die hartslag onder controle houden en de rust bewaren.

Vanmorgen begon ik er mee. Twee ademhalingsoefeningen moest ik uitproberen. Mijn hartslag ging meteen de lucht in….
He, dat was niet de bedoeling. Ik moest er rustiger van worden, toch?
Misschien was de focus op mijn ademhaling net even iets te veel. Zodra ik weer rustig mijn blogs zit te typen, daalt mijn hartslag naar normalere waarden.
Blijven oefenen dan maar, het zal best helpen de komende week.

Laatste voorbereidingen

De laatste voorbereidingen zijn ook in gang gezet. De toeschouwers die me komen aanmoedigen worden in kaart gebracht en op steeds meer plekken langs de route blijkt wel iemand te staan. Hoe fijn is dat!
Degene die me gaat bevoorraden als dat nodig mocht zijn komt langs om een strategie af te spreken. De route zit in mijn hoofd en de tijden die ik moet halen ook wel zo’n beetje.
De parcourslimieten die bij de digitale route genoteerd staan zorgen wel voor een beetje stress, maar als ik het iemand laat uitrekenen die géén dyscalculie heeft, blijkt dat gewoon heel goed haalbaar te zijn.
Dus hoezo pré marathon stress! Het is gewoon niet nodig. In december zat ik op een niveau dat het nog helemaal niet haalbaar was! En nu, nog geen 100 dagen later, gaat het gewoon lukken met een vrij ruime marge.

Vandaag nog een training, eigenlijk doe ik dat altijd in de ochtend op een nuchtere maag. Maar vandaag wordt het een warme dag en dat is het tijdens de marathon misschien ook wel. Dus als voorbereiding op hogere temperaturen ontbijt ik eerst op mijn gemak, hou de tijd tussen ontbijt en lopen op dezelfde als volgende week en dan ga ik heerlijk trainen.
Vervolgens dat vieze glaasje bietensap naar binnen gooien, want ja dat schijnt echt te moeten en dan ben ik er toch wel weer klaar voor!

100 dagen sportrusten is in gegaan!

100 dagen sportrusten

Zoals de regelmatige bezoeker inmiddels wel weet, bereid ik me voor op de Rotterdamse marathon op 7 april.
Mijn eerste marathon ooit.
Door middel van de sportrusten methode train ik voor dit evenement. Sportrusten begint altijd 100 dagen voor de marathon.
En dat betekent dat de 100 dagen op 28 december zijn in gegaan. Vanaf nu train ik 4 keer per week korte afstanden tot de dag dat ik de 42,195 kilometer ga lopen.

Druk

Heel eerlijk moet ik bekennen dat ik nu de druk begin te voelen.
Al een jaar wist ik dat ik het zou gaan doen volgens deze methode.
Voorzichtig pakte ik af en toe wat trainingen op ademhaling mee om er aan te wennen.
Maar nu is het echt, over inmiddels minder dan 100 dagen is het zover. Dan moet ik er staan en zou het moeten gaan lukken.
Die 1ste dag van de 100 voelde als een mijlpaal, alsof het startsein eindelijk was gegeven. Maar meteen was er ook die druk.
Vooral toen ik mijn enthousiasme in een hardloopgroep deelde en vele mensen mij adviseerden het toch vooral niet te doen, voordat ik meerdere halve marathons had gelopen.

Gewoon doen

Omdat ik het nog nooit gedaan heb, ga ik het gewoon maar doen.
Iets anders zit er niet op, vergelijkingsmateriaal heb ik niet.
Wat ik nog wel moet leren is om die tijden los te laten.
Stiekem heb je allemaal een eindtijd in je hoofd waarmee je over de finish wil komen.
Maar die is na elke training anders. Niet de eindtijd die je hoopt, maar wel de eindtijd waarmee je na dit gelopen rondje over de finish zou komen. Mits je constant loopt.
Elke keer reken ik na de training uit hoe snel ik dan vandaag zou zijn. Terwijl de benaderde eindtijd gewoon in het boek wordt uitgelegd, dus ik wéét het al lang.
Dus heeft het zin? Welnee! Alles is afhankelijk van de omstandigheden van de dag, van je lijf en van alles waar ik nu niet aan denk.

Dus maar gewoon het sportrusten schema volgen en zien hoe ver ik kom.
Hoe moeilijk ik dat ook vind, want stiekem wil ik toch nog ergens binnen nu en een paar weken een halve marathon lopen.
Met meteen de gedachte in mijn achterhoofd, dat ik daar ook weer van moet herstellen.
En hoeveel tijd kost dat? En wat doet dat met mijn training?
Kortom, sinds afgelopen vrijdag ben ik alleen nog maar bezig met die 100 dagen en wat ik in die tijd moet en wil kunnen.
Dat zal langzamerhand wel weer wegebben, maar lastig is het wel.