Marathon Rotterdam komt dichtbij! (en ik had geen idee)

Marathon Rotterdam

Dé marathon Rotterdam komt er aan! Nog maar drie dagen en dan is het zo ver!
Nooit verwacht dat dat toch nog zo snel zou kunnen gaan, terwijl de reis eerst eindeloos leek te duren.
Die mengeling voel ik nog steeds, want al weken ben ik onrustig en wil ik van start gaan.
Nu kan ik bijna van start en slaan de zenuwen enigszins toe.

Zelf vergelijk ik het een beetje met de koeien die in het voorjaar naar buiten mogen. Ze voelen dat er iets staat te gebeuren, maar weten nog niet precies wat. De onrust neemt toe. En dan is het zover, de deuren gaan open en dansend gaan ze de wei in.
Dat is precies het gevoel wat ik zelf nu ervaar.

Ik had geen idee

Ik had echt geen idee dat het zo zou zijn. Vorig jaar leefde ik mee met anderen die de marathon gingen lopen. Ik vond hun enthousiasme leuk en de stress soms wat vermoeiend. Maar nu weet ik dat het zo gaat! Je gaat niet alleen een Rotterdamse marathon lopen, nee je lééft de Rotterdamse marathon in die laatste weken.
Werkelijk alles wat je doet, staat in het teken van die mooie run door de stad.
Bij alles wat ik eet, bedenk ik of dat handig is. Bij elke beweging die ik maak, maar ook bij de schoenen die ik draag (want stel je voor dat je je verzwikt). Overal denk je ineens bij na, bizar!
Een collega en collega loper die in de stress schiet, omdat op de kinderafdeling nogal wat heerst, stress! Elk kuchje, elk pijntje, elke oplopende hartslag, stress!!

Maar ook tijdens je ritjes door Rotterdam. Elk plekje van de route waar je langs komt, bedenk je dat je daar binnenkort loopt te rennen.
Dat hele pleuris eind!
Als je naar je werk rijdt, moet je even de 6KM streep fotograferen, want daar kom je langs. Waarom?? Het is maar een streep?!
Maar nee, het hoort bij de marathon en dus moet je erbij nadenken en het plaatsen op social media.
Soms herken ik mezelf even niet deze dagen….

Taperen

Taperen is het afbouwen van je trainingen, het letten op je rust en voeding.
Geen gekke dingen meer doen, maar toeleven naar die dag.
Gelukkig ben ik nog drie dagen vrij, hoewel je dan ook drie extra dagen hebt om meer stress te ontwikkelen.
Toch werkt het wel. Ik voel me sterk, mijn hartslag zakt en ik slaap beter.
Waarschijnlijk ben ik er dan gewoon klaar voor! Toch?
Die eeuwig durende twijfel zal er wel bij horen vermoed ik. Overtuigd van mijn kunnen en de tijd die ik ga lopen, zit ik vijf seconden later weer te stressen of ik het wel ga halen.
Doodvermoeiend dit!
Is het nog geen 7 april? Dan ben ik er bijna vanaf, dan weet ik echt hoe ik er voor sta.
Om daarna waarschijnlijk keihard in een zwart gat te knallen, want ja dan is je doel bereikt en dan?

Mooie reis er naar toe

De reis naar de Rotterdam marathon was fantastisch en ik heb er elke minuut van genoten.
Zo’n voorbereiding doet enorm veel met je als mens, zowel fysiek als mentaal.
De trainingen die steeds beter gingen, de mensen die op je pad komen.
Motiverende berichten op onverwachte momenten, het was het nu al allemaal waard.
Misschien is de reis ook wel mooier dan de run zelf, maar dat kan ik me bijna niet voorstellen. Nu al ben ik de mensen van Sportrusten zo enorm dankbaar. Voor hun methode, maar ook voor hun enthousiasme, voor de fotoshoot die ze voor ons deden en de motiverende berichtjes. Zonder hen was ik niet geweest waar ik nu ben! De geweldige foto’s zijn gemaakt door Janneke Poort Fotografie.

Het moet echt fantastisch zijn om door je eigen stad te rennen, op vele plekken die je kent met duizenden toeschouwers.
Ik heb er in ieder geval enorm veel zin in en sta te trappelen om los te mogen!

Ik ben er wel klaar (mee) voor!

Ik ben er klaar mee

Klaar ben ik met al dat trainen en opletten of alles wel in de planning past.
Nog 22 dagen vóór de Rotterdamse marathon, slaat ineens de mineur toe.
Het kan ook door het weer komen, want bij elk trainingsloopje word ik zeiknat en waai ik bijkans van het wegdek.
PR’s worden door die omstandigheden ook niet meer gehaald. Kortom, het wordt wat minder leuk, dat lopen.
Elke dag moet je bedenken of je moet lopen of niet. Elke week moet je in je agenda opschrijven wanneer je überhaupt tijd hebt voor je trainingsschema.
Het wordt ineens wat veel allemaal.

Zenuwen

Of zouden het gewoon de zenuwen zijn dat ik er klaar mee ben?
Omdat ik nog steeds niet weet of ik het wel ga halen. Dat maakt het spannend, hoewel het zelfvertrouwen er echt wel was.
Als ik mijn eigen ding doe, is het haalbaar. Maar ja, lukt dat tussen duizenden anderen?

De mensen om mij heen worden ook wat onrustiger. Zenuwachtig zelfs of ze het wel gaan halen. En dat terwijl een aantal daarvan het al eerder gedaan hebben en bij mij vergeleken zo’n beetje op hun sloffen.
Dus als zij paniek krijgen, mag ik ook wel een beetje zenuwachtig worden.

Maar zenuwen zijn niet zo goed voor mij. Niet voor mijn buik en niet voor mijn nachtrust. Dus eigenlijk moeten ze er niet zijn.
En ik weet tenslotte dat ik goed bezig ben, dat ik het kan en dat ik het ga doen. Dus waarom stress?
Maar ook de anderen hoor ik zeggen dat ze er klaar mee zijn. Eigenlijk zijn we er gewoon helemaal klaar voor. Het mag morgen gaan gebeuren in plaats van over 22 dagen.

Even weer wat anders

Het is ook tijd om me weer ergens anders op te kunnen focussen.
Nu word ik zo’n hardloper die alleen maar daar mee bezig is. Zo’n type dat ik voorheen irritant zou vinden. Nu ben ik het zelf.
Daar ben ik mooi klaar mee.

Maar de focus mag er wel even vanaf. Niet meer nadenken wanneer ik wat kan gaan eten, want mijn buik kan nou eenmaal niet alles verdragen en dat is tijdens een marathon natuurlijk niet handig.
Maar ook gewoon weer eens een wijntje drinken als het weekend is, want dat doe ik inmiddels ook al ruim een maand niet meer.
Het stressen bij elk pijntje dat je voelt, mag ook wel klaar zijn, want mijn hemel, wat voel je dan een hoop als het belangrijk is dat je lichaam goed blijft functioneren!

Kortom, ik ben er klaar voor! Laat die marathon maar komen, dan kunnen we daarna weer lekker normaal gaan doen.