De halve marathon, ik deed het gewoon!

Halve marathon

Een halve marathon hoeft niet als je het trainingsschema van sportrusten volgt. Het mág wel, als je dat zelf wil of voor je eigen mindset.
Dus besloot ik dat wel te gaan doen. Om te voelen hoe ver ik ben, of ik uberhaupt wel zo ver kan lopen. Of de focus er dan is of dat ik afgeleid wordt.
Het moest in het midden van mijn schema vond ik, dan kon ik de leermomenten nog een aantal weken oefenen, voordat die échte marathon op de stoep staat.
In eerste instantie vond ik het spannend toen ik me opgaf. Tot nu toe heb ik maximaal 12 kilometer gelopen en in december de Bruggenloop van 15, maar die telt al niet meer mee.
Gaandeweg ebde de spanning weg en ging ik het als oefenmoment zien.
Ik had me ook niet al te lang van te voren opgegeven, zodat de spanningsboog sowieso kort zou zijn.

Toen was het zover

Zaterdag was het zover. Het was stralend weer en gelukkig was de verkoudheid van mijn lief nog aan mij voorbij gegaan. De dagen voor de loop had ik goed op mijn eten gelet en geen gekke dingen gegeten. Ook wat meer gedronken dan normaal, zodat ik goed gehydrateerd was.
Want ook al doe ik aan sportrusten, ik lees alles rondom de marathon en wat op mij van toepassing is, neem ik mee. Je kunt tenslotte niet alleen op een schema rekenen. Dat er veel meer bij komt kijken, heb ik inmiddels wel geleerd.

Die ochtend at ik mijn normale ontbijt en twee uur voor de race nam ik een banaan. De vorige prestatieloop had ik gelopen na een lunch en dat was niet goed bevallen. Toen was het koud, vandaag uitzonderlijk warm. Ik was zo benieuwd hoe het zou gaan!
Mijn sportdrank dronk ik in de uren voor vertrek plus nog ettelijke glazen water extra. Ook dat had ik de vorige keer niet gedaan en dat voelde ik goed.

Hoewel het februari is koos ik voor de driekwart broek en een shirtje waarvan ik zeker wist dat het niet knelt of snijdt. Korte broeken doe ik nooit op lange afstanden, het gaat altijd ergens schuren.
Petje liet ik achterwege, kom op zeg, het is pas februari.
Dat was leermomentje één, bleek later.

De halve van Delfland

Het deelnemersveld van deze halve marathon van Delfland was niet zo groot en dat vond ik wel prima.
Ik startte lekker achteraan, daar zou ik uiteindelijk toch belanden dus het is zonde om energie te verspillen.
Zou ik dan toch een luie loper zijn?
De 10K en de 21K startten tegelijk, zodat ik niet wist wie wat ging lopen.
Op een gegeven moment splitste de groep en ja hoor, meteen liep ik achteraan met nog één man voor me die bereikbaar voor me was. De rest was al te ver weg.

Heel even heb ik me daar druk om gemaakt. Ik wilde tenslotte geen laatste loper worden.
Maar ineens was daar de rust, ik bedacht dat ik voor het eerst een halve marathon loop en dat elke tijd oké zal zijn.
Het doel was oefenen en genieten.

Nou dat kan zeker tijdens deze mooie halve marathon. Van Maasland tot Schipluiden en weer terug, ik heb genoten van de prachtige omgeving.
Ik liep lekker en relaxt, liet me niet opfokken en niet afleiden door de begeleider op de fiets achter me. Ik vond het wel prima dat ze er reed, ik deed gewoon mijn ding.
Versnellen deed ik niet, ik bleef gestaag mijn eigen tempo lopen. Iets harder dan de bedoeling op de hele marathon zal zijn. Gewoon om te zien of ik dat snellere tempo 21K vol kan houden.

En ja, dat kan ik dus. Ik haalde het binnen de 2.30 uur die als limiet stond. Ik had nog acht minuten over. Liever had ik nog sneller gelopen, maar het was te warm. Zeker de laatste kilometers in de brandende zon zonder pet hebben me daarin genekt.
Maar ik deed het wel! Als een blij ei kwam ik over de finish en de rest van de dag heb ik gestuiterd.
Vorige jaar om deze tijd had niemand, inclusief ikzelf, bedacht dat ik in februari een halve marathon ging lopen en het zou halen!
Doel 1 van dit jaar is bereikt, op naar de hele!

Leermomentjes

Feitelijk vielen de leermomentjes nog wel mee.
Die pet, dat was wel een dingetje, die had ik echt op moeten zetten, want ik kreeg zelfs hoofdpijn door de felle zon.
Wat ik meer geleerd heb is dat ik het kan, dat ik gestaag kan lopen in een constant tempo.
Ik blijk een diesel te zijn, traag starten en lekker doorstampen tot het eind.
Prima toch, als ik het op die manier haal ben ik blij.

Voor je mindset is dit een goede oefening, zo’n halve marathon. Je weet nu waar je op moet letten.
Maar ik weet ook dat ik 21 K in mijn eentje prima door kan lopen dus dan weet ik dat het in Rotterdam met veel afleiding en afwisseling, echt wel goed gaat komen. Een langzamer tempo kan ik tenslotte nog langer volhouden.
Het drinken is gelukt en de gelletjes eten op de juiste momenten ging ook prima. Geen buikpijn en geen moeite met de hitte.

’s Avonds kwam er een enorme verkoudheid opzetten. Die had ik dus blijkbaar toch opgepikt en die was vast al aan het wroeten in mijn systeem. Desondanks kon ik toch gewoon een halve marathon lopen!
Euforisch was ik en ben ik eigenlijk nog steeds.
Want als ik één ding heb geleerd, is dat zo’n halve marathon wel een enorme boost voor je zelfvertrouwen is en dat je er ontzettend blij van kan worden!