Zwarte gat of gewoon door?

Zwarte gat

Voordat de marathon van start ging, was ik bang voor het zwarte gat wat daarna zou komen.
Je leeft tenslotte een heel jaar naar zo’n evenement toe waarvan de laatste 100 dagen heel intensief.
Elke dag ben je, denk je en leef je de marathon totdat het eindelijk zover is.
Maar wat als het voorbij is? Vind je dan nog de motivatie om door te gaan. Vaak hoor ik mensen zeggen dat het plezier in hardlopen een beetje verdwijnt.
Dat hoopte ik vooral niet, want ik loop niet hard om de marathon te lopen. Ik loop hard, omdat het zoveel voor mij doet!
Dus dat zwarte gat, ik zag er een beetje tegenop.

Na de marathon

Hoewel ik niet finishte was de teleurstelling niet groot.
Ik heb de meeste dingen juist aangepakt en weet precies waar het aan lag. Dat is één dingetje waar ik dan nog aan moet werken.
Het gevoel dat overheerste was vooral terugkijken naar wat ik in een jaar gedaan en bereikt heb! En dat vervulde me met een groot gevoel van tevredenheid.
Dat zwarte gat was dus niet te bekennen en daar was ik wel heel blij om.
Als ik terugkijk zie ik vooral dat ik in december mijn eerste grote loop liep, de Bruggenloop van 15 kilometer. Vervolgens in februari een halve marathon, krom van de spierpijn de dag daarna, maar ik had het gedaan.
Om op de dag van de marathon dan de 29,5 te lopen en met vol verstand te kunnen zeggen dat het dat voor die dag maar moest zijn. Met minder spierpijn dan na de halve marathon, dus progressie!
En nee, ik ben echt geen mrs. positivo die alles probeert positief om te buigen, maar dit is hoe het voelt. Die marathon kwam net iets te vroeg, ik had beter eerst nog wat grote lopen kunnen doen om te wennen aan de sfeer van zo’n run. Maar dat is achteraf.

En door!

Met die les in mijn achterhoofd ben ik daags na de marathon aan het plannen wat ik wil. Dat zwarte gat is er niet, ik heb gewoon zin om door te gaan met lopen.
Eerst ga ik mijn 10 kilometertijd verbeteren, want dat geeft wat meer rust om zeker te weten dat bepaalde afstanden binnen de tijdslimiet haalbaar zijn. Nu gaf dat nog veel onrust, haal ik het wel of niet? En dan loop je in het begin dus harder dan handig.


Mijn veertien weken training om die 10 te verbeteren staan alweer gepland, want ook dat ga ik volgens sportrusten doen. Die methode heeft me zoveel gebracht het afgelopen jaar dat ik zeker weet dat dat voor mij het juiste is om te doen. Zodra mijn 10 kilometer verbeterd is, ga ik weer door met het veertien kilometerschema en ondertussen pak ik de loopjes mee die me leuk lijken en waar ik echt de tijd voor heb.
Gewoon lekker ontspannen rennen.
Om dan tegen de tijd van de inschrijving eens te kijken of ik de marathon Rotterdam op 5 april 2020 ook weer ga doen. De 40ste editie, dat klinkt wel mooi!
Dus het gevreesde zwarte gat is gelukkig voor mij nergens te bekennen. En voor wie het zwarte gat wel herkent, hoop ik dat het plezier in lopen snel terug komt, want het brengt je zoveel!

Marathon Rotterdam komt dichtbij! (en ik had geen idee)

Marathon Rotterdam

Dé marathon Rotterdam komt er aan! Nog maar drie dagen en dan is het zo ver!
Nooit verwacht dat dat toch nog zo snel zou kunnen gaan, terwijl de reis eerst eindeloos leek te duren.
Die mengeling voel ik nog steeds, want al weken ben ik onrustig en wil ik van start gaan.
Nu kan ik bijna van start en slaan de zenuwen enigszins toe.

Zelf vergelijk ik het een beetje met de koeien die in het voorjaar naar buiten mogen. Ze voelen dat er iets staat te gebeuren, maar weten nog niet precies wat. De onrust neemt toe. En dan is het zover, de deuren gaan open en dansend gaan ze de wei in.
Dat is precies het gevoel wat ik zelf nu ervaar.

Ik had geen idee

Ik had echt geen idee dat het zo zou zijn. Vorig jaar leefde ik mee met anderen die de marathon gingen lopen. Ik vond hun enthousiasme leuk en de stress soms wat vermoeiend. Maar nu weet ik dat het zo gaat! Je gaat niet alleen een Rotterdamse marathon lopen, nee je lééft de Rotterdamse marathon in die laatste weken.
Werkelijk alles wat je doet, staat in het teken van die mooie run door de stad.
Bij alles wat ik eet, bedenk ik of dat handig is. Bij elke beweging die ik maak, maar ook bij de schoenen die ik draag (want stel je voor dat je je verzwikt). Overal denk je ineens bij na, bizar!
Een collega en collega loper die in de stress schiet, omdat op de kinderafdeling nogal wat heerst, stress! Elk kuchje, elk pijntje, elke oplopende hartslag, stress!!

Maar ook tijdens je ritjes door Rotterdam. Elk plekje van de route waar je langs komt, bedenk je dat je daar binnenkort loopt te rennen.
Dat hele pleuris eind!
Als je naar je werk rijdt, moet je even de 6KM streep fotograferen, want daar kom je langs. Waarom?? Het is maar een streep?!
Maar nee, het hoort bij de marathon en dus moet je erbij nadenken en het plaatsen op social media.
Soms herken ik mezelf even niet deze dagen….

Taperen

Taperen is het afbouwen van je trainingen, het letten op je rust en voeding.
Geen gekke dingen meer doen, maar toeleven naar die dag.
Gelukkig ben ik nog drie dagen vrij, hoewel je dan ook drie extra dagen hebt om meer stress te ontwikkelen.
Toch werkt het wel. Ik voel me sterk, mijn hartslag zakt en ik slaap beter.
Waarschijnlijk ben ik er dan gewoon klaar voor! Toch?
Die eeuwig durende twijfel zal er wel bij horen vermoed ik. Overtuigd van mijn kunnen en de tijd die ik ga lopen, zit ik vijf seconden later weer te stressen of ik het wel ga halen.
Doodvermoeiend dit!
Is het nog geen 7 april? Dan ben ik er bijna vanaf, dan weet ik echt hoe ik er voor sta.
Om daarna waarschijnlijk keihard in een zwart gat te knallen, want ja dan is je doel bereikt en dan?

Mooie reis er naar toe

De reis naar de Rotterdam marathon was fantastisch en ik heb er elke minuut van genoten.
Zo’n voorbereiding doet enorm veel met je als mens, zowel fysiek als mentaal.
De trainingen die steeds beter gingen, de mensen die op je pad komen.
Motiverende berichten op onverwachte momenten, het was het nu al allemaal waard.
Misschien is de reis ook wel mooier dan de run zelf, maar dat kan ik me bijna niet voorstellen. Nu al ben ik de mensen van Sportrusten zo enorm dankbaar. Voor hun methode, maar ook voor hun enthousiasme, voor de fotoshoot die ze voor ons deden en de motiverende berichtjes. Zonder hen was ik niet geweest waar ik nu ben! De geweldige foto’s zijn gemaakt door Janneke Poort Fotografie.

Het moet echt fantastisch zijn om door je eigen stad te rennen, op vele plekken die je kent met duizenden toeschouwers.
Ik heb er in ieder geval enorm veel zin in en sta te trappelen om los te mogen!