Marathon Rotterdam komt dichtbij! (en ik had geen idee)

Marathon Rotterdam

Dé marathon Rotterdam komt er aan! Nog maar drie dagen en dan is het zo ver!
Nooit verwacht dat dat toch nog zo snel zou kunnen gaan, terwijl de reis eerst eindeloos leek te duren.
Die mengeling voel ik nog steeds, want al weken ben ik onrustig en wil ik van start gaan.
Nu kan ik bijna van start en slaan de zenuwen enigszins toe.

Zelf vergelijk ik het een beetje met de koeien die in het voorjaar naar buiten mogen. Ze voelen dat er iets staat te gebeuren, maar weten nog niet precies wat. De onrust neemt toe. En dan is het zover, de deuren gaan open en dansend gaan ze de wei in.
Dat is precies het gevoel wat ik zelf nu ervaar.

Ik had geen idee

Ik had echt geen idee dat het zo zou zijn. Vorig jaar leefde ik mee met anderen die de marathon gingen lopen. Ik vond hun enthousiasme leuk en de stress soms wat vermoeiend. Maar nu weet ik dat het zo gaat! Je gaat niet alleen een Rotterdamse marathon lopen, nee je lééft de Rotterdamse marathon in die laatste weken.
Werkelijk alles wat je doet, staat in het teken van die mooie run door de stad.
Bij alles wat ik eet, bedenk ik of dat handig is. Bij elke beweging die ik maak, maar ook bij de schoenen die ik draag (want stel je voor dat je je verzwikt). Overal denk je ineens bij na, bizar!
Een collega en collega loper die in de stress schiet, omdat op de kinderafdeling nogal wat heerst, stress! Elk kuchje, elk pijntje, elke oplopende hartslag, stress!!

Maar ook tijdens je ritjes door Rotterdam. Elk plekje van de route waar je langs komt, bedenk je dat je daar binnenkort loopt te rennen.
Dat hele pleuris eind!
Als je naar je werk rijdt, moet je even de 6KM streep fotograferen, want daar kom je langs. Waarom?? Het is maar een streep?!
Maar nee, het hoort bij de marathon en dus moet je erbij nadenken en het plaatsen op social media.
Soms herken ik mezelf even niet deze dagen….

Taperen

Taperen is het afbouwen van je trainingen, het letten op je rust en voeding.
Geen gekke dingen meer doen, maar toeleven naar die dag.
Gelukkig ben ik nog drie dagen vrij, hoewel je dan ook drie extra dagen hebt om meer stress te ontwikkelen.
Toch werkt het wel. Ik voel me sterk, mijn hartslag zakt en ik slaap beter.
Waarschijnlijk ben ik er dan gewoon klaar voor! Toch?
Die eeuwig durende twijfel zal er wel bij horen vermoed ik. Overtuigd van mijn kunnen en de tijd die ik ga lopen, zit ik vijf seconden later weer te stressen of ik het wel ga halen.
Doodvermoeiend dit!
Is het nog geen 7 april? Dan ben ik er bijna vanaf, dan weet ik echt hoe ik er voor sta.
Om daarna waarschijnlijk keihard in een zwart gat te knallen, want ja dan is je doel bereikt en dan?

Mooie reis er naar toe

De reis naar de Rotterdam marathon was fantastisch en ik heb er elke minuut van genoten.
Zo’n voorbereiding doet enorm veel met je als mens, zowel fysiek als mentaal.
De trainingen die steeds beter gingen, de mensen die op je pad komen.
Motiverende berichten op onverwachte momenten, het was het nu al allemaal waard.
Misschien is de reis ook wel mooier dan de run zelf, maar dat kan ik me bijna niet voorstellen. Nu al ben ik de mensen van Sportrusten zo enorm dankbaar. Voor hun methode, maar ook voor hun enthousiasme, voor de fotoshoot die ze voor ons deden en de motiverende berichtjes. Zonder hen was ik niet geweest waar ik nu ben! De geweldige foto’s zijn gemaakt door Janneke Poort Fotografie.

Het moet echt fantastisch zijn om door je eigen stad te rennen, op vele plekken die je kent met duizenden toeschouwers.
Ik heb er in ieder geval enorm veel zin in en sta te trappelen om los te mogen!

Pré marathon stress

Pré marathon stress

Zo noemen ze dat dus, pré marathon stress, die niet aflatende onrust in je lijf als je nog maar een week te gaan hebt tot het echte werk.
Een hartslag die steeds meer lijkt op te lopen en ineens lijkt het alsof er overal pijntjes ontstaan. Continu die angst dat je tóch een blessure hebt.
Om die vervolgens meteen de kop in te drukken, want daar heb je echt geen tijd voor. Er moet gelopen worden! In iets mindere mate dan voorheen waardoor je sporthorloge je ineens vertelt dat je in ondertraining zit.
Wat?! Help! Ondertraining?! Nee, dat kan niet. Ik moet opbouwen, 42 kilometer kunnen rennen!
Die pré marathon stress dus, ik wist niet dat er een term voor was.
Nu ik het weet, weet ik dat ik er last van heb.

Hoe bewaar je de rust?

Op dit moment heb ik werkelijk geen idee.
In mijn achterhoofd weet ik dat ik er alles aan gedaan heb om voorbereid aan de start te staan. Ik weet ook, daar ben ik echt wel van overtuigd, dat het me gaat lukken. Mocht dit niet zo zijn, weet dan dat ik me ergens een week zal verstoppen om eerst even uit te balen.

Om de pré marathon stress de baas te blijven, vond ik dit een mooi moment om te beginnen aan het 30 dagen ademen programma van Sportrusten. Gewoon even tot mezelf komen nu ik daar ook weer wat meer tijd voor heb. Die hartslag onder controle houden en de rust bewaren.

Vanmorgen begon ik er mee. Twee ademhalingsoefeningen moest ik uitproberen. Mijn hartslag ging meteen de lucht in….
He, dat was niet de bedoeling. Ik moest er rustiger van worden, toch?
Misschien was de focus op mijn ademhaling net even iets te veel. Zodra ik weer rustig mijn blogs zit te typen, daalt mijn hartslag naar normalere waarden.
Blijven oefenen dan maar, het zal best helpen de komende week.

Laatste voorbereidingen

De laatste voorbereidingen zijn ook in gang gezet. De toeschouwers die me komen aanmoedigen worden in kaart gebracht en op steeds meer plekken langs de route blijkt wel iemand te staan. Hoe fijn is dat!
Degene die me gaat bevoorraden als dat nodig mocht zijn komt langs om een strategie af te spreken. De route zit in mijn hoofd en de tijden die ik moet halen ook wel zo’n beetje.
De parcourslimieten die bij de digitale route genoteerd staan zorgen wel voor een beetje stress, maar als ik het iemand laat uitrekenen die géén dyscalculie heeft, blijkt dat gewoon heel goed haalbaar te zijn.
Dus hoezo pré marathon stress! Het is gewoon niet nodig. In december zat ik op een niveau dat het nog helemaal niet haalbaar was! En nu, nog geen 100 dagen later, gaat het gewoon lukken met een vrij ruime marge.

Vandaag nog een training, eigenlijk doe ik dat altijd in de ochtend op een nuchtere maag. Maar vandaag wordt het een warme dag en dat is het tijdens de marathon misschien ook wel. Dus als voorbereiding op hogere temperaturen ontbijt ik eerst op mijn gemak, hou de tijd tussen ontbijt en lopen op dezelfde als volgende week en dan ga ik heerlijk trainen.
Vervolgens dat vieze glaasje bietensap naar binnen gooien, want ja dat schijnt echt te moeten en dan ben ik er toch wel weer klaar voor!

Ik ben er wel klaar (mee) voor!

Ik ben er klaar mee

Klaar ben ik met al dat trainen en opletten of alles wel in de planning past.
Nog 22 dagen vóór de Rotterdamse marathon, slaat ineens de mineur toe.
Het kan ook door het weer komen, want bij elk trainingsloopje word ik zeiknat en waai ik bijkans van het wegdek.
PR’s worden door die omstandigheden ook niet meer gehaald. Kortom, het wordt wat minder leuk, dat lopen.
Elke dag moet je bedenken of je moet lopen of niet. Elke week moet je in je agenda opschrijven wanneer je überhaupt tijd hebt voor je trainingsschema.
Het wordt ineens wat veel allemaal.

Zenuwen

Of zouden het gewoon de zenuwen zijn dat ik er klaar mee ben?
Omdat ik nog steeds niet weet of ik het wel ga halen. Dat maakt het spannend, hoewel het zelfvertrouwen er echt wel was.
Als ik mijn eigen ding doe, is het haalbaar. Maar ja, lukt dat tussen duizenden anderen?

De mensen om mij heen worden ook wat onrustiger. Zenuwachtig zelfs of ze het wel gaan halen. En dat terwijl een aantal daarvan het al eerder gedaan hebben en bij mij vergeleken zo’n beetje op hun sloffen.
Dus als zij paniek krijgen, mag ik ook wel een beetje zenuwachtig worden.

Maar zenuwen zijn niet zo goed voor mij. Niet voor mijn buik en niet voor mijn nachtrust. Dus eigenlijk moeten ze er niet zijn.
En ik weet tenslotte dat ik goed bezig ben, dat ik het kan en dat ik het ga doen. Dus waarom stress?
Maar ook de anderen hoor ik zeggen dat ze er klaar mee zijn. Eigenlijk zijn we er gewoon helemaal klaar voor. Het mag morgen gaan gebeuren in plaats van over 22 dagen.

Even weer wat anders

Het is ook tijd om me weer ergens anders op te kunnen focussen.
Nu word ik zo’n hardloper die alleen maar daar mee bezig is. Zo’n type dat ik voorheen irritant zou vinden. Nu ben ik het zelf.
Daar ben ik mooi klaar mee.

Maar de focus mag er wel even vanaf. Niet meer nadenken wanneer ik wat kan gaan eten, want mijn buik kan nou eenmaal niet alles verdragen en dat is tijdens een marathon natuurlijk niet handig.
Maar ook gewoon weer eens een wijntje drinken als het weekend is, want dat doe ik inmiddels ook al ruim een maand niet meer.
Het stressen bij elk pijntje dat je voelt, mag ook wel klaar zijn, want mijn hemel, wat voel je dan een hoop als het belangrijk is dat je lichaam goed blijft functioneren!

Kortom, ik ben er klaar voor! Laat die marathon maar komen, dan kunnen we daarna weer lekker normaal gaan doen.



Hardlopen met Stichting B for you

Stichting B for you

Zoals inmiddels bij velen bekend, loop ik de marathon niet alleen voor mezelf, maar ook voor Stichting B for you.
Dit omdat ik deze stichting een warm hart toedraag. Zij regelen namelijk mentorschappen voor kinderen die wel een mentor kunnen gebruiken, op deze manier motiveren ze de kinderen en creëren ze kansen die ze anders misschien niet zouden krijgen.

De jeugd is de toekomst, dus om die reden vind ik het belangrijk dit initiatief te steunen.
Wil je de stichting ook steunen? Hier kun je je donatie doen.
Maar misschien trekt het mentorschap je wel? Klik dan hier.

Wat ik niet wist, is dat we met de hardlopers een spotje zouden gaan maken voor RTV Rijnmond.
Superleuk natuurlijk, maar ook wel spannend omdat je niet precies weet wat je te wachten staat.
John Buijsman, bekend van ‘De marathon’ en de Gamma reclames, zou ons als ambassadeur van de stichting gaan trainen.

De opnames

Op zondagochtend was het zover. Juist op de dag van de klimaatmars, regende het pijpenstelen. Dat beloofde niet veel goeds voor de opnames. Een camera mag niet in de regen, zoveel wist ik er wel van.

De kennismaking met de renners was gemoedelijk. Leuk om te zien dat er inmiddels meerdere renners zich hadden aangesloten bij Stichting B for you. En gelukkig was ik ook niet meer de enige die de hele marathon gaat lopen, dat haalt de druk er toch wel iets vanaf.

John Buijsman wist iedereen met zijn open houding al snel op het gemak te stellen en zo voelden de opnames niet zo gekunsteld.
Het ging allemaal gezellig en op een natuurlijke manier.
Wij als renners liepen lekker een stukje in de regen en John trainde ons op zijn eigen manier.
Naderhand nog even napraten en de klus was alweer geklaard.

Om de stichting meer bekendheid te geven, konden we allemaal een persoonlijke foto met John laten maken die we kunnen verspreiden op social media. En daarnaast hebben we nu een ‘juich’ shawl van Stichting B for you.
Deze is via de lopers te krijgen of op de dag van de marathon zelf.
Gewoon doneren zonder shawl aan te schaffen mag natuurlijk ook, maar het zou ook tof zijn om onderweg de shawls in het publiek terug te zien!

Aftellen

Door met de groep lopers bij elkaar te komen, komt de marathon ineens wel heel dichtbij. Een week van te voren zullen we nog een keer bij elkaar komen voor de laatste dingetjes.
Het geeft allemaal net dat stukje extra motivatie. Dat stukje energie om ook die laatste weken volop te blijven trainen. Omdat je weet waarvoor je het doet.
Leuke bijkomstigheid van die dag was dat we vanaf 17.00 uur al elk uur op RTV Rijnmond te zien waren met ons goede doel.

Ondanks het weer was ik volop gemotiveerd om die middag nog braaf mijn 12K rondje te rennen in windkracht negen.
Door alle energie van die ochtend, heb ik dat bijna hardop lachend kunnen doen. Dat lachen was dan vooral doordat mijn benen door de harde wind soms letterlijk onder mijn lijf vandaan geblazen werden.




Lopen met een hartslagmeter

Hartslagmeter

Al heel lang gebruik ik een hartslagmeter tijdens het lopen.
Maar niet effectief. Het ging mij er meer om dat ik wist hoe ver ik had gelopen en dat ik kon zien of ik sneller was geworden.
Het model dat ik had was dan ook gedateerd en deed niet alles wat ik nodig zou hebben voor mijn marathontraining.

Dus schafte ik in december als cadeautje aan mezelf een nieuwe hartslagmeter aan. De Polar Vantage M.
Daar heb ik heel lang over getwijfeld, want het oog wil in mijn geval ook wat. De twijfel lag tussen de Garmin of de Polar. De Garmin vond ik mooier, de Polar had meer mogelijkheden.
Dus uiteindelijk werd dat hem en met die keuze ben ik nog steeds heel tevreden.

Lopen op hartslag

Voor mijn sportrustenschema moet ik lopen op hartslag en dan wil je wel een horloge om hebben waarop je dat in één oogopslag kan zien.
Dat kan ik nu en dat zorgt ervoor dat ik mijn hartslag goed in de gaten heb, hoewel ik dat inmiddels ook erg goed aan kan voelen.

Het voordeel van mijn nieuwe horloge vind ik vooral dat hij na elke kilometer aangeeft hoe snel ik die ronde was. Daar heb ik heel veel aan, want anders vergeet ik te kijken en rekenen kan ik al helemaal niet.
Deze trilt na een kilometer en ik weet dan precies hoe ik er voor sta. Of ik snel genoeg loop op deze hartslag.
Het geeft rust en ontspanning, want het horloge waarschuwt wel dus je hoeft niet elke minuut te kijken.
En na je gelopen rondje geeft hij een volledige analyse van hoe het ging. Ik hou er van.

Toch een obsessie

Maar alle gegevens die zo’n hartslagmeter je geeft, geven je toch een lichtelijke obsessie mee.
Hij meet je slaap, hij meet elke activiteit die jij wil dat hij meet en hij meet continu je hartslag.
Het voordeel daarvan is dat je weet hoe je er qua fitheid voorstaat. Je ziet ook eerder aan je hartslag dat er een koutje aan zit te komen dan dat je dat aan je snotneus voelt.
En daar zit ook meteen het gevaar. Je focust, of eigenlijk moet ik zeggen dat ik focus op die hartslag. Als het kan dag en nacht. Is mijn rusthartslag oké, heb ik gedoseerd gelopen, heb ik rustig geslapen?

Continu check ik dat ding om te kijken hoe het met mij gaat.
Toegegeven, dat ding weet erg goed hoe het met mij gaat, maar langzamerhand vergeet je ook een beetje zelf te voelen hoe het gaat.
Soms doe ik hem even af, op het werk moet dat sowieso, maar thuis lukt het me ook. Als hij op de oplader moet…..
Ik probeer hem ’s nachts af te laten, maar dat vind ik moeilijk. Ik monitor graag dat ik slecht slaap. Volgens mijn horloge is het namelijk altijd minder slecht dan dat het voelt. En dat wil ik zien. Op een schermpje. En bewaard in een app.

Stimulans

Deze hartslagmeter is tevens een extra stimulans om toch dat rondje te gaan lopen, hoewel je eigenlijk geen zin hebt.
Anders komt er namelijk in beeld te staan dat je behoudend traint. Ik haat het om behoudend te zijn en als hij richting ondertraining neigt krijg ik al helemaal het heen en weer.
Dus kijk ik wat mijn horloge zegt en zodra hij niet meer op productief staat, zal ik er alles aan doen te zorgen dat hij daar weer komt. Dezelfde dag nog.
Maar dat is nu, als extra stimulans voor de marathon. En ik weet best dat je ook een dag behoudend mag zijn en een dag overtraind. Dat is alleen maar goed, herstel is immers ook belangrijk.
Maar bij mij staat hij op productief. Elke dag tot aan de marathon.
Daarna niet meer. Tenminste dat is het plan. Waarschijnlijk moet ik mijn horloge dan gewoon ergens ver weg verstoppen om weer even tot rust te komen.
Om af te kicken van mijn supertoffe, geavanceerde hartslagmeter.





Trainen voor de marathon in april

Marathon in april

Als je traint voor een marathon in april, dan houdt dat over het algemeen in dat je enkel en alleen traint in winterse omstandigheden.
Je training start zo’n beetje in december, wanneer het kouder begint te worden en eindigt in april wanneer het net een beetje warm kan worden.

Zo niet vorig jaar. Ja de trainingsomstandigheden waren aldoor winters, tot min 20 aan toe.
Maar de marathon zelf werd gelopen in lenteachtige omstandigheden. Niemand was daar nog aan gewend. Als je onder het vriespunt traint en je hebt ineens een graad of twintig tijdens je wedstrijd.
Derhalve werd de tijd verlengt, omdat het tempo van vele lopers vertraagde.

Trainen in alle weersomstandigheden

Het liefst train je natuurlijk in vergelijkbare omstandigheden als tijdens de marathon.
Waarschijnlijk moet je dan niet die in april kiezen, want dan weet je het nooit.
Gelukkig deed ik vorig jaar niet mee.
En dit jaar? Dit jaar is het anders.
Alle weersomstandigheden heb ik al gehad sinds december.
Veel trainingen in de regen, af en toe in de sneeuw en ook veel onder nul trainingen.
Vandaag wordt mijn eerste rondje in lenteachtige omstandigheden en komende week volgen er meer.
Heerlijk, trainen in 15 graden, maar ik ben wel benieuwd wat dat met mijn tijd zal doen. Er is toch minder zuurstof in de lucht en de pollen helpen ook niet mee.
Ik ben er in ieder geval blij mee dat ik alvast wat kan oefenen met warmere omstandigheden. Ook al is het pas februari, april komt toch rap dichterbij.

Wat is ideaal?

Wat ideale omstandigheden zijn om te lopen is voor iedereen verschillend.
Voorheen liep ik enkel in de ochtend als het zo fris mogelijk was. Ook niet te koud, want dat trek ik dan ook weer niet.
Maar nu ik op hartslag loop, kan ik veel meer hebben. Zelfs tijdens mijn zomervakantie in Italië met 35 graden, liep ik in de ochtend mijn rondjes wel.
Voor de marathon denk ik dat een graadje of twaalf wel ideaal zou zijn. Lekker fris, veel zuurstof in de lucht, regen mag wat mij betreft ook wel.
Niet te hard natuurlijk, maar gewoon een verfrissend buitje.
De zon mag die dag wel even verstek laten gaan, want die kan echt voor uitputting zorgen.
Maar op zo’n lente dag als vandaag word ik erg blij en verheug ik me toch stiekem op zulke omstandigheden tijdens de marathon. Ook al is het misschien net wat te warm, de sfeer en de gezelligheid verbeteren er wel door en dat sleept je er uiteindelijk toch doorheen.

In ieder geval krijg ik er steeds meer zin in!

Trainen, trainen, trainen

Trainen volgens sportrusten schema

Inmiddels start ik met week 4 van het sportrusten schema. Onvoorstelbaar hoe snel dat gaat en hoe snel de marathon dus ook dichterbij komt.
En daarmee af en toe de spanning of ik het wel echt ga halen.
Het is echt ontzettend leuk om voor zo’n doel te trainen. Waar je normaal op zondagochtend jezelf nog eens lekker omdraait, moet je nu echt wel aan de bak.
In het boek ‘de hardlooprevolutie’ zeggen ze dan wel dat je best af en toe een training mag overslaan, maar zo zeker voel ik me nog niet om dat ook echt te doen. Dus ook na een zeer gezellig en vooral laat feestje, zie je mij de volgende dag braaf mijn rondjes draven.

Planning

Het draait allemaal om plannen. Het schema staat in het boek volledig uitgeschreven. Soms moet je echter toch het één en ander omgooien om het kloppend te krijgen. Ik heb niet op alle dagen uit het schema tijd dus verplaats je dan wel eens een training.
Het belangrijkste is dat er balans blijft tussen rusten en trainen. Vier dagen achter elkaar trainen is niet goed voor je herstel.
Je wordt immers beter tijdens je herstel.
Dus elke week plan ik van te voren in wanneer ik tijd zou hebben om te rennen. Aangezien ik een ochtendrenner ben, plan ik andere afspraken daar de komende periode omheen.
Gelukkig is er een dag in de week dat je heel rustig traint en meestal maar zo’n 5 km. Die training plan ik op een werkdag. Als ik uit het werk komt meteen de sportkleding aan, hond mee en samen rennen.
Dat scheelt tijd en zorgt ervoor dat de hond ook een nieuwe uitdaging heeft waar hij lekker zijn energie in kwijt kan.
Een onverwachts bijkomend voordeel van sportrusten.

Hoe gaat het nu?

Het trainen vind ik heerlijk. Ik krijg feeling met het lopen op hartslag en ook mijn rusthartslag wordt steeds lager, waaruit blijkt dat je conditie verbetert.
Heel veel sneller word ik voor mijn gevoel nog niet. Ik moet dan ook oppassen niet continu te willen uitrekenen of ik het wel ga halen binnen de tijd. Dat is nog steeds de grootste uitdaging ben ik bang.
Je wordt door deze manier van trainen ook een stuk fitter en actiever. Elke dag heb ik wel zin om te bewegen, niet bewegen is geen optie meer.
Dan is het belangrijk in de gaten te houden dat je niet teveel doet, want dat is niet goed voor je herstel. En dan blijkt dat ik af en toe ook ineens relaxt op de bank ga hangen, iets wat ik eerder nooit deed.
En nog een bijkomend voordeel is dat ik steeds beter slaap. Waarschijnlijk door de ademoefeningen die ook bij sportrusten horen.

Nadenken over de dag zelf

Inmiddels bedenk ik ook af en toe hoe dat tijdens de marathon zelf moet gaan.
Qua sportvoeding, maar ook qua support, want dat zal ik zeker nodig hebben. Er zullen genoeg bekenden langs de route staan, maar ik wil graag wat vaste mensen die me even oppeppen als ik dat nodig heb.
Er zijn al een aantal toezeggingen van vrienden, buren, collega’s dus dat gaat vast helemaal goed komen.
Maar mocht je het ook leuk vinden me te steunen, spreek dan even met me af waar je ongeveer staat. Dat scheelt voor mij een heleboel, als er op vaste punten wat moed ingesproken gaat worden.
Want spannend blijft het wel, waarschijnlijk alle komende weken nog en ik kan alle support heel hard gebruiken!

100 dagen sportrusten is in gegaan!

100 dagen sportrusten

Zoals de regelmatige bezoeker inmiddels wel weet, bereid ik me voor op de Rotterdamse marathon op 7 april.
Mijn eerste marathon ooit.
Door middel van de sportrusten methode train ik voor dit evenement. Sportrusten begint altijd 100 dagen voor de marathon.
En dat betekent dat de 100 dagen op 28 december zijn in gegaan. Vanaf nu train ik 4 keer per week korte afstanden tot de dag dat ik de 42,195 kilometer ga lopen.

Druk

Heel eerlijk moet ik bekennen dat ik nu de druk begin te voelen.
Al een jaar wist ik dat ik het zou gaan doen volgens deze methode.
Voorzichtig pakte ik af en toe wat trainingen op ademhaling mee om er aan te wennen.
Maar nu is het echt, over inmiddels minder dan 100 dagen is het zover. Dan moet ik er staan en zou het moeten gaan lukken.
Die 1ste dag van de 100 voelde als een mijlpaal, alsof het startsein eindelijk was gegeven. Maar meteen was er ook die druk.
Vooral toen ik mijn enthousiasme in een hardloopgroep deelde en vele mensen mij adviseerden het toch vooral niet te doen, voordat ik meerdere halve marathons had gelopen.

Gewoon doen

Omdat ik het nog nooit gedaan heb, ga ik het gewoon maar doen.
Iets anders zit er niet op, vergelijkingsmateriaal heb ik niet.
Wat ik nog wel moet leren is om die tijden los te laten.
Stiekem heb je allemaal een eindtijd in je hoofd waarmee je over de finish wil komen.
Maar die is na elke training anders. Niet de eindtijd die je hoopt, maar wel de eindtijd waarmee je na dit gelopen rondje over de finish zou komen. Mits je constant loopt.
Elke keer reken ik na de training uit hoe snel ik dan vandaag zou zijn. Terwijl de benaderde eindtijd gewoon in het boek wordt uitgelegd, dus ik wéét het al lang.
Dus heeft het zin? Welnee! Alles is afhankelijk van de omstandigheden van de dag, van je lijf en van alles waar ik nu niet aan denk.

Dus maar gewoon het sportrusten schema volgen en zien hoe ver ik kom.
Hoe moeilijk ik dat ook vind, want stiekem wil ik toch nog ergens binnen nu en een paar weken een halve marathon lopen.
Met meteen de gedachte in mijn achterhoofd, dat ik daar ook weer van moet herstellen.
En hoeveel tijd kost dat? En wat doet dat met mijn training?
Kortom, sinds afgelopen vrijdag ben ik alleen nog maar bezig met die 100 dagen en wat ik in die tijd moet en wil kunnen.
Dat zal langzamerhand wel weer wegebben, maar lastig is het wel.

Hardlopen tot je grens. Hoe dan?

Hardlopen tot je grens

Hardlopen tot je grens blijkt heel belangrijk te zijn als je sneller wil worden.
Dat is wat ik heel graag wil, want in de loop der jaren heb ik behoorlijk aan hardloopsnelheid ingeboet. Daar baal ik van, maar op de één of andere manier lukte versnellen ook niet echt meer.
Totdat iemand vertelde dat ik nu vast moet gaat beginnen met hardlopen tot mijn grens.
Waar ligt je grens dan? Als je de neiging krijgt over te geven, zit je er net overheen. Daarvoor blijven is dus heel belangrijk.
Heel eerlijk gezegd ben ik dan nog nooit tot mijn grens gegaan.

Hardlopen is ook confronterend

Dat is best confronterend als je bij jezelf merkt dat je je dus nooit zover hebt ingespannen dat je echt niet meer kunt.
Wat betekent dat? Dat ik heel behoudend ben, óók tijdens het hardlopen.
Misschien verklaart dat dat ik altijd en eeuwig tweede werd op toernooien toen ik nog aan badminton deed. Ook dan ging ik niet helemaal tot het gaatje.
Waarschijnlijk weet ik niet eens precies waar dat moment bij mij ligt.
Zaak om dat eens uit te gaan zoeken dus.
De bedoeling van mijn trainingsschema is dat ik eens per week tot het gaatje ga, twee keer per week op marathonhartslag ga trainen en één keer per week mag ik min of meer zelf weten wat ik doe.
Officieel gaat dat schema eind december starten, maar ik besluit toch om nu alvast die versnelling op te gaan zoeken.

Daar ga ik dan

Als je niet weet waar je grens ligt, heb je ook eigenlijk geen idee hoe snel je moet starten.
Behoudend als ik blijkbaar ben is het dan heel lastig om meteen zo hard te gaan dat je niet meer kunt. Je moet immers ook nog thuis komen.
De 5 kilometer is de afstand waarop ik ga versnellen, dan kom je namelijk altijd nog thuis, hoe dan ook.
Op een zondagochtend start ik ermee, het is koud, de eerste koude ochtend van dit jaar.
Mijn benen raken meteen gevoelloos, dat hoort bij mij als het koud is, en dan is het lastig inschatten of je hard loopt of niet. Mijn ademhaling doet vermoeden dat ik erg hard ga, maar dat komt ook een beetje door de kou. En de eerste kilometers heb ik eigenlijk altijd moeite om op adem te komen.
Toch maar doorgaan en op zoek naar die grens. Eenmaal weg van de winderige dijk en lekker rennend in het bos kom ik op adem. Oké, een beetje versnellen dan maar.
Voor mij loopt een groepje dames, die wil ik ingehaald hebben voordat ik thuis ben.
Dat lukt me net, doordat ik op het laatst even een sprint trek.
Hmm, als je nog een sprint kunt maken aan het eind van je 5 kilometer, ben je misschien toch niet tot het gaat je gegaan.
Eenmaal thuis ben ik eigenlijk niet eens buiten adem, mijn tijd is ook niet echt om over naar huis te schrijven. De grens heb ik blijkbaar nog niet gevonden.

Poging 2

Een week later ben ik super gemotiveerd om weer een 5 kilometer te gaan knallen.
Wederom is het koud, maar gelukkig minder wind. De hele week heb ik op het werk veel trappen gelopen, omdat ik hoorde dat je conditie daarvan verbetert. Ook nog een dag op de fiets naar het werk gegaan ondanks de regen. Als je geen tijd hebt om een rustig loopje in te plannen, is fietsen namelijk een goede vervanging.
Dit alles zorgt ervoor dat mijn tweede ‘loop tot aan de grens’ beter aanvoelt. Voor mijn gevoel start ik sneller, loop ik de gehele weg harder en eenmaal thuis ben ik nog een tijdje buiten adem.
Goed getraind dus, maar niet tot aan de grens geloof ik.

Resultaat

En toch merk ik na deze week resultaat.
De duurloop op marathonhartslag loop ik deze week drie minuten sneller dan de week ervoor!
Toeval? Of kun je echt zo snel resultaat bereiken als je af en toe even flink doorloopt.
We gaan het mee maken, maar voor nu geeft het een heerlijk gevoel!

Twijfels, net nadat je je ingeschreven hebt voor 42.195 km

Twijfels

Twijfels, ieder mens heeft ze en misschien wel elke dag.
De kunst is om die twijfels de baas te blijven en gewoon je eigen ding te doen.
Maar dat is nog niet zo gemakkelijk.
Zeker niet als je je net hebt ingeschreven voor je allereerste marathon en deze gaat lopen volgens een andere methode dan de meesten dat doen.
Dan zijn die twijfels ineens heel aanwezig, vooral als iedereen wat anders tegen je roept.

Iedereen heeft er verstand van

Als ik vertel dat ik volgens sportrusten loop, dan is de standaard reactie toch wel “oh, dat voor die luie lopers.’
De reden dat ik het doe is niet omdat ik lui ben, maar wel omdat mijn lijf veel hersteltijd nodig heeft.
Als ik om me heen kijk, meer dan gemiddeld.
Vastbesloten volg ik de voorbereiding naar het sportrustenschema toe. Ik oefen op het lopen op hartslag, ik doe ademhalingsoefeningen voor, tijdens en na het lopen en ik neem rust. Meer rust dan ik gewend ben.
Als mensen vragen hoeveel ik loop, vertel ik dat ik makkelijk vijftien kilometer haal, maar verdere afstanden nooit geprobeerd heb.
En dan barst het los, alle adviezen over wat wel en niet te doen.
Je moet in ieder geval minstens een keer 30 of 35 kilometer gerend hebben is het meest gehoorde advies.
En dat was ik nou juist net niet van plan. Mijn maximale afstand zal veertien kilometer zijn, want na 35 kilometer moet ik minstens een week herstellen. En dat komt mijn trainingsschema niet ten goede.

Toch luister je en vervolgens ontstaat twijfel

Mensen die de marathon al vaker liepen volgens de lange trainingsschema’s zijn er van overtuigd dat ik de verkeerde voorbereiding heb. Dat ik niet voldoende in huis zal hebben om het te halen. Aan de ene kant motiveert me dit enorm, maar aan de andere kant denk ik toch stiekem over een extra lange training na.
Want de mensen die hem ook gaan lopen, zitten nu, een half jaar van te voren, al op halve marathonsterkte. 21 kilometer hebben zij al in de pocket. Ik vijftien.
Daar zijn die twijfels weer :”Moet ik dan toch meer lopen?”
Maar nee, ik neem me voor in december een 15 te gaan lopen, in januari nog een 21 en that’s it.
Mijn honderd dagen sportrusten schema gaat eind december in en vanaf dat moment doe ik niet meer dan dat het schema me vertelt. Behalve dan die halve marathon, maar dat mag volgens sportrusten, als je het per se wilt.
7 april ga ik die finish halen na 42.195 kilometer! Op mijn manier, zonder twijfels over wat ik aan het doen ben.
Toch?