Nieuwe doelen om focus te behouden

Nieuwe doelen

Als hardloper is het belangrijk om nieuwe doelen te hebben waar je naar toe werkt.
Heb je die niet, dan val je in een gat. Dat is wat ik op dit moment om me heen heel veel hoor.
Dus is het zaak die nieuwe doelen te stellen. Want hoe ga je het komende jaar verder met hardlopen.

Natuurlijk doe ik het voor de fun, maar de drive wil ik zeker behouden.
De eerste weken na de marathon liep ik gewoon een beetje los. Lekker de afstanden die ik wilde in het tempo dat ik zelf wilde.
Maar inmiddels wil ik weer focus aanbrengen, want de conditie moet sowieso op peil blijven, maar het liefst nog verbeteren natuurlijk!
Ik ging op zoek naar nieuwe doelen, een jaarplanning rondom het rennen om ritme, maar ook rust te behouden.

Het nieuwe plan

Omdat ik ook de volgende marathon volgens de Sportrusten methode wil gaan lopen, vind ik het belangrijk die methode nu dus ook toe te blijven passen.
En gelukkig hebben ze ook een tien kilometer schema én een schema voor de halve marathon. Allen gebaseerd op die 100 dagen.
Mooi, als ik dat beiden volg zijn er alweer 200 dagen voorbij en is het tijd voor het marathon schema.

Dat wordt de nieuwe planning voor dit jaar. Eerst mijn tien kilometertijd verbeteren volgens het sportrusten schema. Tussendoor wat loopjes inplannen van om en nabij die afstand.
Vervolgens ga ik door met de halve marathontijd en daarna weer richten op de marathon van Rotterdam.

Strakke planning of toch niet?

Om het ritme vol te houden, werkt het voor mij het beste de dagen vast in te plannen in mijn agenda. Afspraken plan ik dan op tijden dat lopen ook nog gewoon mogelijk is.
Niet dat de afspraken niet belangrijk zijn, maar juist door het lopen krijg ik meer energie en motivatie voor de rest van mijn werkzaamheden.
Plannen dus alsof het belangrijke afspraken zijn. En dat zijn het feitelijk ook, afspraken met mij zelf.

Uiteraard kun je wat makkelijker afwijken van je schema als je niet in een marathon voorbereiding zit. En dat geeft voor het gevoel wat rust.
Tot nu toe is het echter nog niet voorgekomen dat ik wil smokkelen.
Het schema werkt gewoon goed voor mij en is prima vol te houden. Sterker nog, ik krijg steeds meer energie en ben tot meer inspanning in staat.

Eerst de 10K verbeteren

Voor nu is het tien kilometer schema aan de orde. Dat zijn korte loopjes op hoge hartslag.
Ik ben niet van de korte loopjes en ook niet van de hoge snelheid oftewel het stuk gaan.
Dit schema is voor mij dus minder leuk. Om de nieuwe doelen toch vol te houden, plan ik elke week ook een duurloop van 12 á 14 kilometer in. Die vind ik namelijk wel leuk.
De korte loopjes heb ik inmiddels ook al met 1,5 keer de afstand verlengd. Ten eerste omdat ik die 10 kilometer al lang in de benen heb, maar ten tweede vooral om het nog een beetje leuk te houden. Hoewel 9 kilometer op je omslagpunt rennen ook best afzien is.

Het prettige aan deze periode vind ik, dat ik me ook af en toe eens kan inschrijven voor een loop, zonder dat ik extra hoef te trainen. Alle afstanden zijn inmiddels makkelijk haalbaar en dat geeft zelfvertrouwen. De snelheid is een ander verhaal, maar daar werk ik aan.
Het belangrijkste vind ik om tijdens de lopen te oefenen met de rustige start en echt mijn eigen snelheid te gaan lopen op rustige hartslag.
Om op die manier de controle te krijgen over de ontsteking in mijn lijf die eerder roet in het eten strooide.
Kortom, nieuwe doelen om aan te werken en die het hardlopen zo leuk maken!




Runners High

Runners High

Van de term runners high had ik al vaak gehoord en soms kwam ik heel blij terug van een training en bedacht ik me dat dat dan vast de runners high moest zijn.
Maar inmiddels weet ik echt wat het is!
Drie weken na de marathon die ik niet uitliep, ben ik nog steeds een blij ei en ik vermoed sterk dat dat te wijten is aan die runners high!

Langdurig effect

Zo’n prestatieloop waarbij je jezelf tot het uiterste uitdaagt heeft blijkbaar een zeer langdurig effect.
Bij mij in ieder geval wel.
Er ontstaat meer zelfvertrouwen en trots. Want ja, ik ben nog steeds trots hoewel de meeste mensen dat niet snappen.
Als je echter altijd een lijf hebt waarvan je niet weet hoe het op lichaamsbeweging gaat reageren en het lukt ineens om een lange afstand te lopen, dan word ik daar heel blij van.
En ja, ik heb nog steeds een blessure aan mijn arm die voorlopig ook echt niet zal verdwijnen, maar mijn benen doen het goed!
Dat maakt me zo blij. Want mijn benen zijn altijd moe, pijnlijk of gevoelig en toch blijken ze tot grote afstanden in staat!

Grote grijns

Als ik foto’s terug kijk van de marathon, dan zie ik een enorme grote grijns op mijn gezicht.
Een grijns die ik van mezelf niet eens herken, zo groot.
Dat belichaamt voor mij de runners high. Dát is wat lopen met me doet!
En vooral lopen in je eigen stad, langs vele iconen en enorme groepen mensen die je aanmoedigen.
Nog steeds verschijnt die grijns als ik terug denk aan die magische start van de Rotterdamse marathon.

Het geplande boek

Elke ochtend word ik ook nog steeds wakker met zin in een loopje. Want mijn herstel ging heel goed. Eigenlijk ging alles heel goed, behalve mijn tempo. Dat maakt me trots en overtuigd dat ik alles goed heb gedaan en dat het er zeker in zit. En dus ga ik door op dezelfde voet met nog steeds hetzelfde enthousiasme.
Een runners high die continu voortduurt, inmiddels al drie weken. Hoe fijn is dat.
Dat was precies wat ik wilde laten zien. Dat het niet gaat om de prestatie, maar om wat het lopen met je doet, wat het toe leven naar een evenement met je doet en hoe fijn dat kan zijn.
Het geplande boek over deze reis komt er dan ook zeker. Ik moet alleen nog even de tijd vinden om het te schrijven.
Want dat hardlopen gaat natuurlijk ook gewoon door!

Rotterdamse marathon, het was geweldig!

Rotterdamse marathon

En toen was de dag daar. De Rotterdamse marathon gaat van start.
Al vroeg begeef ik me naar de stad om eerst nog een groepsfoto met Stichting B for you te maken in onze shirts, gesponsord door Loonstrokie De stichting waar ik voor ga lopen, omdat zij nieuwe mentoren kunnen gebruiken voor hun programma’s.

Daarna nog even op zoek naar een toilet, wat lang niet makkelijk is, want overal staat het rijen dik. De stad wordt overspoeld door hardlopers die allemaal met hun eigen ding bezig zijn.
De sfeer is dan al magisch, de zon schijnt en de stad zindert van het naderende feestje.
Een schone toilet vind ik op het metrostation, altijd beter dan een dixie en niet eens zo druk.
Daarna op weg naar het startvak, het is nog vrij rustig in mijn vak, maar dat duurt niet lang.

De start

Ik sta in het laatste vak, dus het gaat nog even duren. Met ademhalingsoefeningen krijg ik mijn stuiterende hartslag onder controle.
Omdat ik het eerste stuk sneller wil lopen om later wat meer tijd te hebben, ga ik vooraan in het vak staan. De pacer van 5.00 uur haalt me vanzelf wel in, denk ik nog.

Startvak 1 mag van start, je hoort het commentaar door de speaker, Lee Towers begint te zingen en de hele stad begint te dansen van geluk.
Kippenvel tot aan mijn kruin, iedereen lacht en zwaait en danst. De zon op ons bolletje en vol verwachting mogen we een stuk naar voren lopen.
De volgende start die ingeleid wordt door het geluid van een hartslag door de speaker. Je wordt enorm opgezweept en in de verte zie ik de Erasmusbrug vol in de zon liggen. Dáár moeten we naar toe, als we daar zijn is het zover. Op die mooie icoon van de stad met op de achtergrond het silhouet van het gebouw ‘De Rotterdam’.
Mooier wordt het niet! Dit is mijn stad en hier sta ik om te mogen starten tijdens mijn eerste Rotterdamse Marathon. Mijn hart maakt een vreugdedansje en ik krijg de grijns niet van mijn gezicht.

Eindelijk mogen wij. We zijn los!
Al die mensen op die fantastisch mooie brug, die ons aanmoedigen. Een wauwmoment, overweldigend vind ik het.
Ik vergeet even dat ik helemaal niet zo hard hoef, maar ik geniet en voor mijn gevoel loop ik precies het juiste tempo.

De run

Als het op Zuid eindelijk wat rustiger wordt met publiek, kun je even ademhalen. Even bijkomen van dat wat je zojuist hebt meegemaakt.
Je hoort de cadans van de schoenen om je heen, duizenden mensen doen hetzelfde als jij. Continu word ik ingehaald, maar dat deert me niet. Ik loop in Rotterdam!
Na een tijdje kijk ik op mijn hartslagmeter, oeps ik loop in het rood. Iets rustiger aan doen dan maar, maar lange tijd krijg ik de hartslag niet lager.

Om de kilometer is er wel een blij moment, iemand die je ziet staan die speciaal voor jou komt, waanzinnige bands langs de kant of gewoon het feit dat je de plekken waar je loopt zo goed kent.
Op de 15 kilometer staat mijn lief met de buren, zij voorzien me af en toe van water. Ze staan precies op het punt waar ik twee keer langskom en ik straal. Het enige wat ik uit kan brengen is dat het zo leuk is!

Op 20 kilometer wordt het echter zwaarder, mijn gewrichten spelen op. Mijn hartslag is eindelijk aan het zakken, maar mijn lijf heeft het nu al pittig.
Daar baal ik van en af en toe wandel ik een stukje. Wat ik al die tijd genegeerd heb, is dat mijn gewrichten vaak opspelen, vooral als het warm is.
En warm is het vandaag. Ik voel mijn pols opzwellen, bonken en pijnlijker worden. Geen goed teken, want dat kost teveel energie.
Ook mijn vingers en handen gaan mega pijn doen, wat ik ook doe, koelen, rustiger aan, het werkt niet.
Toch loop ik nog steeds en geniet ik ook nog steeds.

Als ook mijn knieën beginnen te kloppen begint langzaam het gevoel te ontstaan dat dit misschien niet zo heel verstandig is.
Helaas, want verder gaat alles gewoon goed! Mijn voedingsplan is goed, ik heb genoeg water, ik heb het niet te warm, mijn hartslag blijft redelijk stabiel en mijn tempo ook.

DNF

De week voor de Rotterdamse marathon leerde ik de term dnf kennen, di not finish.
Dit werd mijn eerste Rotterdamse marathon en het werd helaas een dnf.
Lang heb ik geworsteld met de vraag ga ik door of niet. Ik wilde per se heel Rotterdam Zuid gedaan hebben en dat is gelukt. Daarna zou ik kijken wat ik nog aan kon in de stad.


Op 28 kilometer wist ik dat ik het niet ging redden, de pijn werd te hevig en overheerste alles. Op zoek naar een opening waar ik het parcours afkon stond onverwachts een collega met haar vader heel enthousiast naar me te roepen. Dát gaf me nog een kilometer extra, maar daarna was het op. Nog dertien kilometer rennen met deze pijn was het me gewoonweg niet waard. Misschien was het haalbaar, maar wat zou ik mijn lijf aan doen? Wat zouden de klachten daarna zijn?


Op 29, 5 kilometer stopte ik, meteen op zoek naar mijn mobiel om mijn lief te waarschuwen die op 30 kilometer stond.
Precies daar stonden mijn oom en tante, met een al gepelde banaan, omdat ze wisten dat ik er aan zou komen.
Hoe welkom was dat! Samen met hen heb ik nog een collega aangemoedigd en daarna wilde ik maar één ding. Naar huis.
Niet vanwege de teleurstelling, want die viel eigenlijk wel mee. Ik wist dat dit het enige juiste was om te doen en ik heb er de hele weg enorm van kunnen genieten!

Weer een Rotterdamse marathon?

Wat ik volgend jaar doe? Ik heb nog geen idee. Ik weet dat mijn voorbereiding goed was, dat ik dat allemaal goed heb aangepakt.
Mijn voldoening haal ik uit het feit dat ik mezelf enorm verbeterd en versterkt heb dit afgelopen jaar. Ik werd sterker, sneller en kreeg meer zelfvertrouwen. Vorig jaar om deze tijd liep ik met moeite de 10K, in december al de 15K, in februari de halve marathon en gisteren de 30K.
En heel eerlijk, ik heb minder spierpijn dan na de halve marathon. Dus er is zoveel positieve verbetering! Alleen kwam deze marathon misschien nog net iets te vroeg voor mijn lijf.
Dus ik weet wat me te doen staat wil ik het nog weer eens proberen.









De Rotterdamse Marathon. Het gaat echt gebeuren!

De Rotterdamse Marathon

Als trouwe supporter van de Rotterdamse Marathon, heb ik nooit overwogen hem zelf te gaan lopen.
Tot afgelopen jaar.
Ineens kwamen die kriebels en wist ik dat ik het wel een keer wilde gaan doen.
Dan is het bedenken op welke manier, hoeveel tijd heb je er voor over en lukt het wel om je überhaupt op tijd in te schrijven. Tussen die duizenden enthousiastelingen die op de eerste dag van de inschrijving achter hun pc geplakt zitten.
Het plan was er dus al en ik besloot ook meteen er een boek over te schrijven.
Dat kon ik echter nog niet zo groot in de aandacht brengen, omdat ik niet zeker was van mijn inschrijving.

Het is gelukt

Tot gisteren, 27 september 2018.
Na een tijdje in de wacht te hebben gezeten op de website, is het me gelukt me in te schrijven voor de Rotterdamse Marathon op 7 april 2019.
Vol trots keek ik naar het scherm. Ik ga het echt doen!
Met die trots kwam ook de twijfel, heel even, maar toen toch weer de trots.
Natuurlijk ga ik het gewoon doen. En nee, ik ben geen snelle loper en niet heel fanatiek.
Maar dit zit in mijn hoofd en dat gaat gewoon lukken.

Training start vandaag

Vanmorgen stond ik op met de gedachte nu echt te kunnen gaan trainen voor die Rotterdamse Marathon.
En ook echt te kunnen beginnen aan mijn boek. Het boek om te informeren en te motiveren.
Niet per se hoe je die marathon moet lopen, maar wel over sporten, hardlopen en wat bewegen met je doet. Met je lijf en je hoofd.
Allerlei ideeën ontspringen in mijn hoofd, maar eerst maar trainen.

Vanochtend liep dat echter even anders. En dat is meteen wat ik ook wil delen in mijn boek. Je kunt niet altijd trainen op de momenten die je plant. Nu raak ik daar nog niet zo van in paniek, maar hoe dichter die Rotterdamse Marathon bij komt, hoe lastiger ik dat zal vinden.
In dit geval is een griepje het excuus. Of excuus, dat is het eigenlijk niet.
Hoewel geen fanatieke sporter, ben ik wel een recreatieve sporter en ik weet heel goed dat als je lijf aangeeft ziek te zijn, je beter niet kunt sporten.

Vanaf volgende week dan dus maar.
Eerst even uitzieken, rusten en volgende week volle bak aan de slag.

Volg mij

Als je het leuk vind, ben ik ook te volgen via Facebook en Instagram.